Ten eerste,tot een aantal jaar geleden was het helemaal niet zo standaard dat iedereen (vrouwen) 40 uur werkte... Dat is echt iets van de nieuwe tijd,dus zo 'normaal' is het niet eens.

Zelf werk ik 27 tot 30 uur in de week. Dat is zwaar werk met veel reistijd (soms 2 keer per dag,dus 4x op en neer)
Ik heb ook 40 uur gewerkt maar ik kon het niet aan. Hoe graag ik dat ook wilde,want wat zou het fijn zijn als we het financieel eens echt makkelijk hadden.
Ik heb echt respect voor mensen die 40(+) uur werken,reistijd hebben,voor de kinderen zorgen en ook nog tijd hebben voor een paard of tennis!
Ik zou willen dat ik ook zo'n iemand kon zijn
ik heb vaak genoeg geprobeerd om dat beeld hoog te houden bij mezelf,maar ik ben daar uiteindelijk mee opgehouden. Het is mijn leven,ik moet daar nog járen mee doen,niemand anders voelt wat ik voel

Ik mankeer het een en ander en ik ben iedere avond weer blij dat ik thuis ben,ookal vind ik mijn werk leuk. Een werkdag is voor mij onwijs vermoeiend en dat heb ik inmiddels geaccepteerd. Tegenwoordig heb ik geleerd om het positieve en maximale uit mezelf te halen zonder er aan onderdoor te gaan.
Ik hoop dat mensen dáár ook eens respect voor kunnen opbrengen,ookal zouden zij het anders doen.
Aan TS: aan jou dus ook het advies: het is jou lichaam,jou leven,jou geluk. Jij moet doen waar je de rest van je leven nog iets mee kan,niemand anders kan jou leven voor je leven.
- calvinistisch opgevoed dat je dan maar iets moet doen zonder dat je het leuk vindt.
ik denk dat ts hier heel veel aan kan hebben. En dat de meesten zoiets alleen gaan begrijpen als ze het ooit zelf mee maken.