Bokt.nl

bridgetF schreef:

bridgetF schreef:

Of naar je baas die zit te zeuren, zeg je toch ook niet, wat ben je een vreselijke kloo... #**&%$& piep. Dan ga je dat ook uit de weg ter wille ter behoud van je baan of draai je er ook om heen om het subtiel te brengen. Maar kun je dat? Tegen je baas eerlijk zeggen dat het een ongelooflijke zeikerd eerste klas is voor dit ongelooflijk onderbetaalde K#t baantje. Het niet zeggen .. is dan toch ook niet eerlijk? Want je draait er dan om heen ipv te zeggen waar het om staat. Er om heen draaien is ook niet eerlijk.

Ik begrijp dat ongevraagd je mening geven wat anders in dan open en eerlijk zijn, maar wat als die zelfde baas je vraagt tijdens een functioneringsgesprek van of je het hier wel naar je zin hebt?

Wat zeg je dan? Eerlijk dat je het een stomme k#t baan vind? Baantjes liggen niet voor het oprapen, zou je dat risico nemen door eerlijk te zeggen dat je het een K#t baan vind.

Sizzle schreef:

Todat het enige negatieve punt in de hele baan de baas is
Mijn vorige functie was prima, had het prima naar mijn zin, kollega's ook niets mis mee, maar de baas was gewoon een hysterische paranoide tiran
Ben blij dat ik de vraag gewoon nooit gehad heb, want al ben je nog zo subtiel dat was nooit goed aangekomen

anneliesdj schreef:

Thesserd schreef:

Dus jij zegt tegen je nichtje, dochter of kleindochter gewoon dat je haar tekening lelijk vindt?

Wat een vreemde conclusie.
Ik geef aan dat het afhankelijk is van wat je mooi vind. Iets mooi vinden, esthetiek, is voor ieder mens een persoonlijke mening, dus je kunt ook niet simpelweg zeggen 'het is lelijk', dat zou moeten zijn 'ik vind het lelijk'. De een houd van abstract, de ander van stillevens. Je kunt de tekening van het kind zien en denken 'hij gaat buiten de lijntjes' je kunt ook denken 'wat mooi dat er zoveel kleuren zijn gebruikt'. Of 'mensen hebben geen 6 vingers en armen tot aan de grond' maar ook 'wat heeft hij op een creatieve manier mensen getekend'.

Diablo schreef:

Ik heb mijn kinderen behoorlijk bedonderd. Ze geloofden dat Sinterklaas echt bestond en ze namen voor zoete koek aan dat er in het bosje achter ons huis kabouters in een bepaalde boomstronk woonden. En dat ze alleen maar in het donker tevoorschijn kwamen en dat ze ze daarom nooit zagen.
Mijn kinderen zijn inmiddels 12, 16 en 18 en ze hebben het er nog vaak over, hoeveel plezier ze er om hadden, wat een leuke tijd ze gehad hebben.
Dus ja, soms ben ik oneerlijk.