Bokt.nl

Effy schreef:

Ik zou zo graag willen dat mensen wat bewuster aan kinderen zouden beginnen. Ik denk dat er dan véél minder kinderen geboren zouden worden. Het werd eerder in dit topic al eens gezegd: bij twijfel, niet doen! En dat geldt naar mijn mening ook, en misschien wel juist bij het vraagstuk kinderen of niet. Naar mijn idee begin je pas aan kinderen als je er van overtuigd bent dat dat absoluut iets is waar je gelukkiger van wordt. Niet omdat je de 'ideale' leeftijd en situatie hebt, niet omdat er anders niemand is op je oude dag, niet omdat al je vrienden er inmiddels aan zijn begonnen en al helemaal niet omdat het de algemene maatschappelijke verwachting is...

Het krijgen van een kind is iets wat volledige inzet vereist, de rest van je leven. Als er ook maar enige twijfel is of je dat op kunt en wíl brengen, doe het dan alstublieft niet! Je kunt van tevoren maar moeilijk inschatten wát de impact zal zijn, en als je dan niet volledig achter je keuze hebt gestaan, dan kan het je nog wel eens heel zwaar vallen. Met alle gevolgen van dien, want hoeveel ouders lopen er wel niet rond die het zwaarder vinden dan verwacht, of die vinden dat ze zo beperkt zijn in hun doen en laten? Of, laten we wel wezen, die gewoon geen goede ouders zijn? Soms kom je ouders tegen die er voor uit komen dat als ze het over mochten doen, er geen kinderen waren gekomen. En dan vraag ik me af hoe goed zij waren ingelicht over en voorbereid op de komst van een kind?

Ik kan er eerlijk waar met mijn hoofd niet bij, dat je voor kinderen kiest als je daar niet voor de volle 100% achter staat. En ik heb zulke mensen ook in mijn omgeving en het zijn fantastische ouders, maar ze hadden er net zo goed aan onderdoor kunnen gaan. En dat vind ik een groot risico, voor de ouders zelf, maar uiteraard ook voor het kind. Het is geen pakje boter wat je koopt.

TS, ik ben ervan overtuigd dat zolang je twijfelt, je er niet aan moet beginnen. Je kunt het niet terugdraaien als het niet bevalt. En als je nu een prima leven hebt en gelukkig bent, dan hoef je dat toch niet te veranderen? En mocht je meer neigen richting wél kinderen, lees je dan goed in. Niet alleen de rooskleurige verhalen, maar juist de negatieve kanten.

Effy schreef:

Ik ga er inderdaad (ten onrechte) vanuit dat iemand die zeker is van het feit dat hij/zij kinderen wil, hier ook de benodigde informatie over verkrijgt en zich zo goed mogelijk voorbereid. Goed punt. Voor mij hangt het wel samen: je wil iets heel graag, dus neem aan dat je wel hebt uitgezocht wát het dan ook precies inhoudt.

Ik ben mij ervan bewust dat er inderdaad mensen zijn die niet zo te werk gaan. Zoals je zegt: je weet het van tevoren nooit. Echter als je er met passie aan begint, zijn de consequenties die je wel of niet had overzien wellicht makkelijker te dragen dan wanneer je van begin af aan al twijfels had.

Yucca schreef:

Ik vind het vooral een hele heftige keuze voor je leven. En ik snap niet dat er zoveel mensen zijn die, schijnbaar eenvoudig, over alle negatieve aspecten en doemsenario's heen kunnen stappen en waarbij het eigenlijk geen vraag is; het proberen te krijgen van kinderen.

Lante schreef:

Egoïstisch als je niet voor kinderen kiest..?? Je laat niks achter?? Get real, in wat voor wereld leven we?! Zo gezellig is het momenteel niet en de overbevolking is een groot mondiaal probleem! Ik vind het juist een groot offer om er niet aan te beginnen, zeker als je erfelijk belast bent met ellendige aandoeningen en je hier je verantwoordelijkheid in neemt.

Shame on you wat mij betreft.

Majabeestje schreef:

Cayenne schreef:

Onze beide buren, (zowel aan onze linkerkant als aan onze rechterkant) hebben jonge kinderen in de leeftijd van 1 tot 4 jaar. Ik ben er van overtuigd dat ze iedere dag een krijswedstrijd houden om wie het hardste kan schreeuwen en janken. Gek word je er gewoon van Ik zie de ouders ook regelmatig volledig chaotisch en ontredderd voorbij rennen met kinderen achter zich aan zeulend van afspraak naar afspraak.
Dat ontmoedigd ook flink Ik vind het stiekem heerlijk om bij mezelf te denken dat ik me gelukkig mag prijzen met de rust die we zonder kinderen hebben (al 'genieten' we dus mee van de buren ). Bovendien werk ik thuis en moet ik me kunnen concentreren op mijn werk. Dat lijkt me met kinderen onmogelijk.

Haha! Dat bedoel ik ook dat ik medelijden heb met ouders van hele jonge kinderen.. Ondanks dat ik zielsveel van mijn kinderen hou, die eerste jaren vond ik vreselijk
Het wordt nu steeds leuker. Ze zijn 5 en bijna 8 en het is zo fijn dat het 'zorgen' wat minder wordt nu ze zelfstandiger worden. Ik geniet er ook echt meer van. Ben zo trots dat ze zo de wereld ontdekken en het is zo leuk dat de hele communicatie anders wordt met ze.
Ik werk ook thuis, ik werk onder schooltijd en als het moet 's avonds.

Maar begrijp me niet verkeerd, dit is niet om je om te praten hoor. Ik begrijp je heel goed!
Ondanks alle liefde en geluk wat zo'n uk je brengt, je bent zo goed als (helemaal de eerste jaren) je vrijheid kwijt.
Een leven met kinderen is niet zaligmakend.

DatBenIkNou schreef:

Je bent het 365 dagen per jaar, 7 dagen per week, 24 uur per dag, je kan het niet even *uit* zetten. Ik vind het een hele zorg als alles niet volgens het boekje verloopt.

DatBenIkNou schreef:

Ik heb nooit getwijfeld. Wist al heel jong dat ik graag kinderen wilde. Bij nieuwe relaties ook altijd redelijk direct gevraagd of hij wel een kinderwens had, omdat dat voor mij echt een reden zou zijn geweest om niet samen verder te gaan als hij echt geen kinderen wilde. Ik was vrij jong zwanger van mijn man, 23 jaar bij de eerste. 27 bij de tweede. Een dochter en een zoon, koningswens zegt men dan! Dat het zo'n zware taak zou zijn, hadden wij echter totaal niet ingeschat...Nu is ons leven ook niet bepaald van een leien dakje gegaan, maar met de kennis die ik nu heb?? Ik hou zielsveel van mijn kinderen en er rust wel een taboe op om te zeggen dat ik het ouderschap soms behoorlijk onderschat vind. Je bent het 365 dagen per jaar, 7 dagen per week, 24 uur per dag, je kan het niet even *uit* zetten. Ik vind het een hele zorg als alles niet volgens het boekje verloopt.

Bloodymary schreef:

Het valt me wel op trouwens dat er onder paardenmeisjes veel zijn die geen kinderen willen of twijfelen. Hier in dit topic echt enorm veel reacties in die richting, terwijl ik het in mijn vrienden- en kennissenkring een stuk minder tegen kom.
Bij mij op de manege ook, de vrouwen boven de 35 met een eigen paard zijn allemaal kinderloos.

SusanH schreef:

Dat is precies 1 van de redenen dat ik niet -zoals ik altijd dacht dat ik wilde- een groot gezin heb gekregen. Nou heeft zeker wel mee gespeeld dat de bevalling plus nasleep echt niet grappig waren. Maar het hebben van een kind is gewoon best pittig, zelfs als alles soepel loopt. Laat staan als er dingen tegen zitten. Ik heb toch minder geduld dan ik altijd dacht van mezelf. Nu ben ik een leuke moeder (althans, dat hoop en probeer ik te zijn) dat zou me echt niet lukken met 2 of meer kinderen.