Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-02-17 19:17

Geplaatst door de TopicStarter : 13-02-17 19:17

Dank jullie voor de reacties

, mijn moeder, ik en mijn psycholoog gaan morgen gelijk op gesprek hierover.

Ik heb een beetje een luguber... vraagje, maar wanneer moet een wond gehecht worden? Toen ik mijn wonden aan mijn therapeut liet zien bijna twee jaar terug, zei ze dat het "niet zo erg" was. Maar toen ik opgenomen was en dus anderen zag, waren de mijne echt veel groter en na tien maanden zijn mijn littekens ook echt heel lelijk. Mijn litteken op mij arm nu (al tien maanden oud en ik smeer bio oil dagelijks) is zo'n 8mm breed en 5 cm lang, wat geen uitzondering is.. Volgens de begeleiding had die gehecht moeten worden. De mensen op de afdeling moesten soms ook hecht pleisters of hechtingen bij wonden wat imo krasjes waren.

Ik zal de info even in een spoiler zetten, om niemand te triggeren!!

Spoiler:
de wond op mijn been is maar 3 tot 4 mm breed en 3.5 cm lang, het is ook al gestopt met bloeden, maar je kan de witte huid/whatever het dan ook mag zijn, heel duidelijk zien. En ik ben vooral bang dat dit ook een heel lelijk litteken wordt. Moet dit gehecht worden of kan het op zichzelf helen? Overigens, wonden doen er bij mij ongeveer twee maanden over om te helen. heel lang dus.

**Geplaatst**: 13-02-17 19:20

Geplaatst: 13-02-17 19:20

Lestrange01 schreef:
Ik weet dat het niet vreemd is, ik ben van elke week automutileren naar helemaal niet gegaan zonder dat ik dat echt wilde. Ik was op dat moment nog niet "klaar" om te stoppen en de afgelopen maanden werd het steeds lastiger om het vol te houden.

Ja, ik weet wat me getriggerd heeft en ik zal ook vragen of dat degene die dat deed ook weet om niet meer over dat specifieke onderwerp te praten tegen mij omdat het me soms heel erg triggerd.

Ik ben nu wat rustiger en ik heb niet aan mijn moeder verteld dat ik niet meer clean ben, maar ik heb wel voor het eerst aan gegeven dat het echt slecht gaat, iets wat ze helemaal niet verwachtte. Ze is momenteel met mijn psycholoog aan het bellen.

Probeer het van de andere kant te bekijken, hoe moeilijk ook:
Je bent wel 'eventjes' 10 maanden clean geweest. Dat is een gigantische prestatie voor iemand die dit jaren gedaan heeft!
Ja, deze ene keer is jammer, maar dat doet niet af aan je super prestatie. Het is nu eenmaal gebeurd. Klaar en weer met frisse moed vooruit kijken! Je hebt laten zien dat je het kunt!
Heel moedig van je dat je hebt aangegeven dat je minder goed in je vel zit!
Staar je vooral niet blind op de negatieve punten maar probeer ook de positieve dingen te blijven zien.

Laatst bijgewerkt door Cayenne op 13-02-17 19:53, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 13-02-17 19:52

Re: Hulp nodig

Geplaatst: 13-02-17 19:52

Je zou eventueel kunnen proberen zelf zwaluwstaartjes te knippen, om de huid "tegen elkaar aan te leggen". maar of het gehecht moet worden is echt ter beoordeling aan een arts.

**Geplaatst**: 13-02-17 20:36

Re: Hulp nodig

Geplaatst: 13-02-17 20:36

Elke snijwond die open staat moet gehecht of gekleefd worden. Die 3 a 4 mm wijzen dan idd op de nood om te hechten.

**Geplaatst**: 13-02-17 22:07

Re: Hulp nodig

Geplaatst: 13-02-17 22:07

Hey meis

Dat je niet meer clean bent is helemaal oké, je hebt het toch zomaar 10 maand vol gehouden. Petje af hoor!

**Geplaatst**: 13-02-17 23:56

Re: Hulp nodig

Geplaatst: 13-02-17 23:56

Jij mag juist mega trots zijn op jezelf. Jij bent alles behalve waardeloos!

Weetje hoeveel mensen moeite hebben hierover te praten? En jij doet het gewoon! (En het maakt niet uit of je daar mu 2.5 maand over hebt nagedacht, JIJ hebt het gedaan!)

Die mensen die jou gepest hebben, die hadden dit nog geen 2 maanden volgehouden. Maar JIJ gaat door en hoe! Wat een doorzettingsvermogen moet je dan hebben!

De lotgenoten waarmee je samen zat, heb je geholpen, zei je zelf! Dus naast dat je, jezelf probeert overreind te houden, help je ook nog eens anderen met hun problemen! Want JIJ kan dat!

En dat je nu even een terugval hebt? Volgens mij heb je meer sprongen voorruit gemaakt, als ik het teruglees, ging je als een trein, natuurlijk is krijg je dan eventjes een klap terug, maar ook daar sla JIJ je weer doorheen, echtwaar +:)+

Het is goed om die terugval meteen aan te pakken, het is heel moedig dat je, je moeder toch ingelicht hebt, maar besef dat je nu al echt een heel eind bent gekomen, ook al voelt dat even niet zo op dit moment, maar straks kijk je terug op deze donkere periode. Dan kun je alleen maar trots zijn op jezelf, echt waar! +:)+

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-08-18 15:35

Geplaatst door de TopicStarter : 29-08-18 15:35

Hallo allemaal, al meer dan een jaar niet meer in dit topic geupdate dus ik dacht dat ik dat even zou doen

2017 ging niet zo lekker, was erg eenzaam op school en hoe erg ik ook toenadering zocht, het lukte me niet om ook maar met iemand in contact te komen. Dit was niet alleen vanuit mij, maar de klasgenoten waren ook absoluut niet open naar mij toe!

Dus hoewel het mentaal wel "beter" ging qua angsten en ik eraan toe was om stappen te nemen, lukte dit niet door de enorme eenzaamheid. Dit hield mij heel erg tegen in mijn ontwikkeling. Ondertussen ben ik wel therapie blijven volgen, maar het had in mijn ogen steeds minder zin.

Na de zomervakantie 2017 kwam daar verandering in! Ik ging de tweede helft van 4 havo doen en kwam dus in een andere klas met andere mensen, en gelijk een klik met een paar meiden. Dit heeft mij zóó geholpen, ik kon eindelijk de dingen die ik geleerd had inzetten om mijn angsten te overwinnen.
Iets anders wat mij ontzettend erg geholpen heeft was mijn huisdier, september 2017 heb ik mijn eerste slang gekocht. En hij is mijn eerste EIGEN huisdier. Doordat ik elke dag iets had om voor te zorgen en om mijn aandacht op te vestigen, iets vast kon houden wanneer ik verdrietig was en tegen kon praten wanneer ik wakker werd, voelde ik me een stuk beter.

Gek hè? Mijn moeder heeft heel veel honden die elke avond op de bank naast me zitten, en dol graag aandacht willen, maar voor mij is niets zo ontspannend als mijn lieve spaghetti sliert vast houden. Of naar mijn lelijke hamster te kijken. Ze zijn stil, stinken niet, maken geen geluid, maken geen rommel

. Precies wat ik nodig heb.

In oktober ben ik gestopt met therapie. Ik moest (weer) van therapeut wisselen omdat de vorige ging verhuizen en naar een ander gebouw zou gaan, en toen was ik het gewoon zat. Wéér iemand mijn verhaal vertellen. Ik heb het vijf afspraken vol gehouden en toen heb ik gezegd dat ik wilde stoppen. Ze wilde eerst niet dat ik dat zou doen, maar ik liet me niet over halen. En heel eerlijk? Ik heb het gevoel dat door het stoppen met therapie een stukje vrijheid terug heb gekregen. Door zelf die stappen te zetten, door zelf oplossingen te bedenken ben ik verder in enkele maanden dan ik in jaren met therapie gekomen.

Ik heb ook nog een hele grote stap gezet, in januari ben ik begonnen met werken in een supermarkt! Ik wilde al heel lang een baantje, en toen ik zestien was had ik er ook bijna een, maar werd toen op het tweede gesprek plots afgewezen. Hierdoor werd ik zo onzeker dat ik niet meer durfde, dat alleen al het denken een het krijgen can een baantje me in huilen uit kon laten barsten. Maar tegelijkertijd wilde ik het heel graag omdat ik me nutteloos voelde zonder baantje, dat ik geen toevoeging aan de maatschappij was.. waardeloos. Dus toen ik me eindelijk over die angst heen zetten was dat een hele opluchting. Het gevoel van nutteloos zijn verdween.

In het begin was het heel lastig, ik stond op de brood afdeling en was niet helemaal goed ingewerkt. Ik kon voor ik moest werken vaak hele huilbuien hebben en in doodsangst zitten de hele dag. Na twee maanden werd ik ontslagen, omdat ik het net niet goed genoeg deed. Toen ben ik wéér over een angst heen gekomen en ben na een paar uur terug gegaan. Uitgelegd wat voor een problemen ik had en dat ik het heel graag weer wilde proberen. En het lukte! Ik werk nu al bijna 7 maanden op de slagerij afdeling, waar ik het een stuk fijner heb en totaal geen angsten meer voor het werk, en mijn contract is verlengd $*\o/*$ ! Volgens mijn werkgever ben ik een hele goede werknemer, dus ik ben wel echt tevreden wat ik hiermee bereikt heb. Ik neem mijn baantje daarom ook wel heel serieus denk ik.. voor mij was het echt een kans om mezelf te bewijzen, om waarde te vinden in mijzelf.

Inmiddels durf ik ook met het openbaar vervoer zonder enig probleem, het was eerst heel spannend maar na een aantal keer vond ik het al geen probleem meer.

Nu ga ik net beginnen met 5 havo, ik maak me in principe niet zoveel zorgen over het halen van mijn examens. Ik kan makkelijk leren en mijn cijfers zijn goed. Het is alleen dat ik nu weer alle vakken ga volgen, wat veel meer energie ga kosten. Ben bang dat ik het niet vol ga houden, wat als ik weer zo depressief word? Moet ik dan maar door vechten voor dat laatste jaar? Ik kan niet nog langer op de middelbare school zitten, want ik kan niet wachten om naar het hbo te gaan... maar goed, ik probeer er niet te veel mee bezig te zijn, we zien wel. En als het niet lukt dan zijn er vast wel manieren om het toch te hendelen.

**Geplaatst**: 29-08-18 16:27

Re: Hulp nodig

Geplaatst: 29-08-18 16:27

Wat fijn dat je leven weer op een positiever pad is!

**Geplaatst**: 29-08-18 16:46

Geplaatst: 29-08-18 16:46

Topper! Wat fijn dat je zoveel stappen hebt gezet.
Heel goed ook dat je dit opschrijft en viert.
Mocht er weer eens een situatie komen die spannend is, lees dan even dit verhaal terug.

**Geplaatst**: 29-08-18 17:09

Geplaatst: 29-08-18 17:09

Ik heb ooit een clinic gevolgd van een heer die 50 jaar depressief was. Dit 'vierde' hij met een glas champagne en celebrations voor de hele zaal. Heel apart, vond ik om te beginnen. Hij legde uit wat jij hier ook typt. Hij heeft alles gedaan om gelukkig te zijn. Is naar creatieve therapieen geweest, gepraat gepraat gepraat, gezinstherapie, heeft muziek gemaakt, alles opgeschreven, gewust heel erg gelukkig gedaan want als hij het maar vaak genoeg tegen zichzelf zei hoe gelukkig hij was, dan ging hij het vanzelf geloven, zo luidde zijn theorie. Na een tijdje van veel emotie en verwarring waarom NIETS hielp, heeft hij tegen zijn vrouw gezegd dat hij het niet meer wist en dat hij het begreep als zij met de kinderen weg zou gaan. Hij heeft weken in bed gelegen. Zijn vrouw moest hem zeggen dat hij moest douchen, eten, aankleden, en hij ging nergens meer mee naartoe. Totdat zijn jonge kinderen vroegen wat er met papa aan de hand was. Na een aantal maanden heeft hij de kinderen gewoon gezegd wat er was. Hij was depressief. De kinderen vroegen wat dit inhield en hij legde het uit als een grote zwarte hond die altijd boven op hem lag. De hond was lelijk, eiste alle aandacht op en zoog alle energie uit zijn lijf. Als hij een stukje wilde lopen moest hij het hele gewicht van de zwarte hond dragen en dat kon hij niet meer aan.
Deze synoniem voor de depressie gebruikt hij door zijn hele clinic. Er is een filmpje van gemaakt genaamd the black dog op youtube. Dit gebruikt hij om duidelijk te maken wat hij voelt.
Ook legt hij uit dat hij voelde dat hij iets wilde doen voor zichzelf en alle anderen die kampen met depressie. Juist omdat er heel veel kennis ontbreekt en veel onwetendheid is. Net zoals jij omschrijft, werd hij weggeschreven als psychopaat of psychotisch. Terwijl dat niet aan de orde is.
Hij is clinics gaan geven door heel het land en later erbuiten en langzaam maar zeker, met juiste afstemming van medicatie kreeg hij er zowaar lol in. Hij kreeg zulke fijne reacties op zijn verhalen en de manier waarop hij vertelt.
Hij geeft aan dat hij de zwarte hond als vriend is gaan zien. Hij kreeg de hond niet uit zijn leven. Alles geprobeerd maar hij ging nier weg. Maar hij heeft geaccepteerd dat hij er was. Hij heeft iedereen in zijn omgeving op de hoogte gesteld van de aanwezigheid van de hond (depressie dus) en hoe ze er het beste mee om konden gaan (net als je uitlegt aan anderen dat ze bv een echte hond niet mogen voeren, niet aan mogen halen of iets dergelijks.). Hij legde uit wat hij nodig had (niet accepteren als hij de hele dag in bed wil liggen, erover praten, begrip hebben maar toch stimuleren) en heeft veel hulp gekregen van de omgeving.
Op die manier heeft hij van de grote zwarte hond, die zijn leven totaal overschaduwde, tot een kleinere huishond gemaakt. Die soms groter wordt, maar die dan gestrafd wordt door familie en vrienden (lees: man wordt gestimuleerd mee te gaan naar terras of visite) waardoor de hond weer in zijn hok gaat en minder aanwezig is.
Hij vierde tijdens die clinic zijn 50 jarige relatie met deze zwarte hond en beseft dat deze nooit meer uit zijn leven zal gaan.
Dit zie je vaak bij mensen met een depressie. Depressie zal altijd aanwezig blijven, maar je kunt wel iets doen om hem minder aanwezig te maken en ermee om te gaan. Je zult echt weer geluk voelen. Maar je moet jouw manier zoeken om jouw zwarte hond kleiner te maken. Vecht niet tegen hem, maar strijd om het een chihuahua te maken.

Nomineer dit bericht ×