Callisto04 schreef:Dus respect moet er zijn van de ander, maar jouw eisenpakket is te nemen of te laten?
In elke relatie zijn er zaken welke niet en welke wel ´onderhandelbaar´ zijn.
Die door elkaar halen is niet duurzaam succesvol.
Dat behoren de betrokkenen tijdig te communiceren. Ook wanneer gaandeweg door voortschrijdend inzicht de paaltjes verzet raken moet dit tíjdig besproken worden.
Eerder geventileerde waardoordelen over betreffende punten maken dat moeilijk, zelfs onmogelijk voor wie niet héél sterk in de eigen schoenen staat.
Dat kan van alles betreffen; wel/niet in elkaars telefoon kijken, - over elkaars schouder post meelezen en wat voor randvoorwaardes van de betreffende relatie ook.
Een sterk waardeoordeel ventileren op welk punt ook, legt een last op bepreekbaarheid.
Even een hypothetisch voorbeeld wat niemand zich persoonlijk dient aan te trekken!
In reactie op een verhaal over de buren of kenissen met sterke emotie roepen dat jouw partner kan oprotten wanneer hij/zij verliefd zou worden op een ander, garandeert haast dat deze dit in een voorkomend geval niet zal bespreken. Wat er dan mee gedáán wordt of niet ligt vervolgens volstrekt buiten jouw bewustzijn. Let wel; door jouw eigen ´schuld´.
Lees goed; dat dit niet besproken wordt is dan jouw eigen schuld; het er niet vroeg-/voortijdig bij betrokken zijn. Jouw harde waardeoordeel heeft de deur voor bespreekbaarheid hard dicht gegooid.
En dat, open communicatie is het onderwerp.

. Dus moest alles plots vergrendeld worden. Erover praten was geen optie, wel bleef ze zeggen dat ze een monogame relatie wou etc. Ik had ook gewoon geen energie toen (verbouwingen, drie kindjes waar ik meestal alleen voor zorgde, ...) om ook daarin nog te steken en ik heb haar ook altijd vertrouwd. 