Bokt.nl

**Geplaatst**: 15-07-15 15:21

Geplaatst: 15-07-15 15:21

Hier iemand die haar leven zonder kinderen maar met dieren helemaal prima vond. Was niet met kinderen bezig. Mijn man had wel een grote kinderwens.

Na een gebeurtenis in ons leven en je op een bep. leeftijd komt dat je erover na gaat denken omdat je niet meer 'lang houdbaar'

bent om kinderen te kunnen/mogen krijgen, heb ik mezelf een paar vragen gesteld. Op waarom wel en waarom niet, kon ik niet stellig antwoord op geven. Uitstellen omdat je nog zo veel wilt doen/kopen is onzin, je blijft altijd in je leven de drang hebben om iets te doen/ kopen.

Uiteindelijk is het voor mij een ja geworden! Zwanger geworden en gezegend met een mooie dochter. Bizar dat je gelijk een moederinstinct ontwikkelt. Nadat ze huilbaby af was en ontwikkelde in een slimme maar erg drukke meid, besloten om maar niet aan een tweede te beginnen. Eerst even op adem komen. En toen was ze 5, de rust zelve geworden. Toen de twijfel weer over een tweede....twijfel sloeg om in zekerheid. Daar kwam weer een meid! Druk, lief, slim, klets de oren van je hoofd, scenes in winkels, etc.

ja, je word er horendol van. Ja, het is super gezellig. Ja, je kunt niet meer zonder ze (wel op zn tijd om iets leuks voor jezelf te doen). Ja, je moet er wat meer voor laten maar dat is dan ook geen issue meer. Mijn man en ik hebben goede afspraken zodat we ook ons ding kunnen blijven doen.

De liefde voor je kids laat toch echt alles verbleken!

**Geplaatst**: 15-07-15 15:23

Geplaatst: 15-07-15 15:23

Sammie schreef:
Bowen schreef:
De aarde, je staat erop.

Dit is serieus waar, zijn hele onderzoeken over geweest. Alhoewel we ons minder veilig voelen is het dus gewoon veiliger geworden.
Nederland zelf misschien, maar wereldwijd? mwaha..
Ik kan het met de huidige situatie in o.a. IS (nog nooit zijn er zoveel mensen op de vlucht geweest dan in deze tijd) amper voorstellen dat de wereld daadwerkelijk veiliger is geworden. Dat de gemiddelde welvaart wereldwijd is toegenomen kan ik nog ergens wel snappen, maar ook dat staat wel in contrast met de illegale immigranten vanuit Afrika en de miljoenenvluchtelingen in het midden oosten.

Het is maar net waar mee en hoe je het meet misschien.

Het is toch echt waar. Wereldwijd.
Ik heb dit niet zelf verzonnen, het komt uit grootschalige onderzoeken van mensen die goed weten waar ze over praten.

Natuurlijk heb je daar bar weinig aan als mens in een conflict gebied, maar zeker als we het over hier hebben is de wereld die slechter wordt eigenlijk niet echt een argument, want het is niet waar.

**Geplaatst**: 15-07-15 15:27

Geplaatst: 15-07-15 15:27

Sizzle schreef:
Het slaat nergens op dat een kind geen keuze zou mogen hebben, maar wel binnen gestelde grenzen van redelijkheid.

Dat eerste heb ik ook niet gezegd, dat tweede is prima. (vanaf een bepaalde gemiddelde leeftijd die ook per kind kan verschillen)

Dit gaat toch niet weer zo'n internetdiscussie worden waar men alleen maar helemaal zwart of helemaal wit moet gaan denken en het mooiste grijze vlak compleet over het hoofd wordt gezien?

**Geplaatst**: 15-07-15 15:27

Geplaatst: 15-07-15 15:27

Vroeger gebeurde er ook veel hele nare dingen. Sla je geschiedenisboek er maar op na..... En dus?
Ik leer mijn kind om een fijn mens te zijn met respect voor de medemens, de natuur, de echt en oprecht mooie dingen in het leven...... Als we dat allemaal nou eens met onze kinderen doen, wordt de wereld vast nog veel mooier. Zo zie ik het.

**Geplaatst**: 15-07-15 15:32

Geplaatst: 15-07-15 15:32

Sammie schreef:
Ik denk ook dat mensen er tegenwoordig teveel bij na gaan denken. Te druk met een heleboel andere dingen en oh een kind moet er misschien ook nog bij. En dan moet alles perfect zijn, het leven, het huis, de omgeving.. Het leven is wat er gebeurd terwijl je andere plannen maakt. Soms moet je gewoon iets wel (of niet(!)) doen, zonder al die stress over wat als.. Je leven kan in jaar 1 perfect zijn en in jaar 3 compleet anders. Daarmee is jaar 1 en 2 niet compleet weggegooid of een mislukt deel van je leven.

Guilty

en ik denk dat je helemaal gelijk hebt hoor.

**Geplaatst**: 15-07-15 15:33

Geplaatst: 15-07-15 15:33

Sammie, liever niet zelfs.
Maar ik vond jouw post op de vorige pagina juist erg zwart-wit (keuzes geven stress).
Ik vond jouw voorbeeld daar erg dwingend. Waarom mag een kind niet binnen bepaalde gestelde keuzen de vrijheid heeb tot meebeslissen als het een leeftijd heeft waarop het zijn keuze fatsoenlijk kan onderbouwen.
Misschien heeft het juist briljante nieuwe ideeen waar je zelf nog niet aan gedacht had.

**Geplaatst**: 15-07-15 15:36

Geplaatst: 15-07-15 15:36

shoes schreef:
De liefde voor je kids laat toch echt alles verbleken!

Het is verstandig om daar de valkuil van te zien.
Je blijft namelijk naast ouder óók partner. Dat mag je níet laten verbleken!

Het is óh zo makkelijk om de romantiek te laten verwelken onder de lawine van dagelijkse rompslomp met kinderen.
Voor je het weet ben je uit elkaar gegroeid en de básis voor kinderen, de relatie, kwijt; hoppa het zoveelste gebroken gezin.
Daar zijn ook de kinderen bij gebaat dus uit liefde voor de kinderen de liefdesrelatie gekleurd houden

**Geplaatst**: 15-07-15 15:38

Geplaatst: 15-07-15 15:38

Hier ook iemand met enorme twijfels.

Ik vind kinderen best leuk, voor eventjes. Pubers vind ik fantastisch, maar daar werk ik ook de hele dag mee.
Aan de ene kant denk ik, het lijkt me fantastisch om over een aantal jaar een gezinnetje te hebben, maar aan de andere kant lijkt het me helemaal niets. Ik heb een baan wat redelijk wat van me vraagt (oke, ik ben vaak overenthousiast waardoor ik teveel doe), ik heb een sociaal leven waar ik erg blij mee ben, hou er van om naar feesten te gaan en heb soms echt even tijd voor mezelf nodig.

Vooral dat laatste stukje vind ik eng. Ik zou het verschrikkelijk vinden als ik geen tijd meer voor mezelf had. Ik weet best dat veel ouders dat prima weten te creëren, maar ik ben opgegroeid met mijn moeder, die niet kon werken en haar hele leven bestond alleen uit thuis zijn met de kinderen. Daar zou ik zo doodongelukkig van worden.

Ik ben gelukkig nog jong genoeg om mezelf ervan te overtuigen dat er ook mensen zijn die een leven houden naast dat ze kinderen hebben.

**Geplaatst**: 15-07-15 15:46

Geplaatst: 15-07-15 15:46

Sizzle schreef:
Sammie, liever niet zelfs.
Maar ik vond jouw post op de vorige pagina juist erg zwart-wit (keuzes geven stress).
Ik vond jouw voorbeeld daar erg dwingend. Waarom mag een kind niet binnen bepaalde gestelde keuzen de vrijheid heeb tot meebeslissen als het een leeftijd heeft waarop het zijn keuze fatsoenlijk kan onderbouwen

niks mis mee. maar je noemt hier wel een paar cruciale punten op. En dat onderbouwen hoeft niet eens. Lijkt mij leuk kan voldoende zijn. Maar dan heb je t wel over bepaalde gestelde keuzes, een leeftijd en mee'beslissen'. Waarbij bij mij haakjes van belang zijn. Een vijfjarige die naar San Francisco wil vanwege een of andere film (of een hond vanwege een film) zou bij mij echt niet gebeuren. En al helemaal niet als dat geld er niet voor is. (maar dat lijkt mij ergens gewoon logisch)

Bowen schreef:
Het is toch echt waar. Wereldwijd.
Ik heb dit niet zelf verzonnen, het komt uit grootschalige onderzoeken van mensen die goed weten waar ze over praten.

Natuurlijk heb je daar bar weinig aan als mens in een conflict gebied, maar zeker als we het over hier hebben is de wereld die slechter wordt eigenlijk niet echt een argument, want het is niet waar.

Ik zeg niet dat je liegt, maar ik vraag mij af hoe en wanneer dit onderzocht is. Van dik een jaar terug zou het al niet erg accuraat meer zijn.

Laatst bijgewerkt door Sammie op 15-07-15 15:48, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 15-07-15 15:48

Geplaatst: 15-07-15 15:48

Ik kom even binnen vallen....

Ik heb altijd gezegd dat ik (vroeg) kinderen wil hebben. Helaas is hier nooit van gekomen.
Ondertussen ben ik 32 en nog altijd kinderloos, maar ook man-loos :')

Ik ben al geruime tijd flink aan het nadenken over "Bam"-moeder zijn
(Bewust alleenstaande moeder)

Nu zijn hier de meningen over verdeelt en dat mag natuurlijk ook.
Ik ben van mening dat je een kind ook alleen kan opvoeden. Vind ik dit beter dan in een gezin? Nee! absoluut niet. Maar ik vind dit wel beter in een gezin wat steeds ruzie met elkaar heeft (veel slechte ervaringen in mijn omgeving gezien, waarvan ik dacht dat kan je een kind niet aandoen).

Ik ben van mening dat je alleen (met behulp met familie en vrienden) een kind ook heel veel kan geven. Mits je zelf alles goed genoeg voor elkaar hebt.

Ik ben er nog lang niet uit, en wil nog eerst helemaal uitzoeken of het haalbaar is qua Werk, vrij tijd, financieel, etc. En op wat voor een manier ik dan zwanger wil worden.. Zijn tegenwoordig zoveel verschillende manieren, maar wat is veilig genoeg.. Zonder 10.000 euro's kwijt te zijn.

Maar dat ik kinderen wil, weet ik wel zeker

**Geplaatst**: 15-07-15 15:50

Geplaatst: 15-07-15 15:50

Lizzle schreef:
Ik twijfel nog steeds. Ben 27 en heb er absoluut geen zin in. Wel een vaste relatie en een koophuis, maar nu al te weinig geld voor al dat leuks in de wereld Het idee benauwd me dat mijn totale vrijheid weg is en ik niet meer terug kan naar kinderloos op een fijne manier.

Nou precies dit dus. Wat nou als je merkt dat je helemaal niet happy bent met een kind in je leven? En spaar me de crap over 'als hij/zij eenmaal geboren is is het vanzelfsprekend blabla'. Ik ben egocentrisch, ik wil kunnen doen en laten wat ik wil, en moet daarbij niet teveel met andere reening hoeven houden. Het benauwd me nu al, als ik denk aan mezelf op de 2e plek zetten. Wil ik dat wel? en ja, ff uitproberen kan niet...
Daarnaast ziet mijn vriend het alleen maar als leuk, die wil zijn kinderen op 1 zetten. Hij is opgevoed met 'als onze kinderen blij zijn, zijn wij dat ook'. Dat idee benauwd me.

**Geplaatst**: 15-07-15 15:50

Geplaatst: 15-07-15 15:50

Ik kan me wat meer vinden ik Sammie. Natuurlijk hebben kinderen een eigen mening en mag die best gehoord mogen. Maar ik zie tegenwoordig dat er soms tot in den treure overlegd wordt met de kinderen, wat uiteindelijk in een hoop gedoe eindigt. Of zelf afspraken afgezegd worden of verandert worden omdat het kind het zo wilt.
Ik zou er niet eens over nadenken om met jonge basisschool kinderen te gaan overleggen over de bestemming van de vakantie.

Zo ging ik met 2 vriendinnen en al onze kinderen naar een leuke grote buitenspeeltuin. Ik spreek dat af met ze en vertel mijn kinderen dan dat we iets leuks gaan doen .... gezellig naar de buitenspeeltuin! Die zijn dan door het dolle heen. Mijn andere vriendin deed dit ook zo, maar de andere vriendin appte toen dat ze het bij nader inzien toch eerst aan haar kinderen zou vragen, omdat het kermis was en ze misschien toch daarheen wilde. Een uur later appte ze dat de kinderen het nog niet wisten en ze het wel zou laten weten.
En dan heb ik het over kinderen van 4 en 7 jaar. Mijn nekharen gingen daar enigszins van overeind staan. Al hadden mijn kinderen liever naar de kermis gegaan, dan had ik verteld dat ik het nu al afgesproken had en het daar ook gezellig zou worden en dat we dan morgen wel naar de kermis gaan.

Het is niet zo dat mijn kinderen totaal geen inspraak hebben of hun mening niet gevraagd wordt. Ik vraag ook wel eens wat ze willen eten of in de vakantie waar ze heen willen als dagje weg. Hun fruit om mee naar school te nemen kiezen ze ook vaak zelf uit en hun kleren vaak ook in overleg met mij.
Maar als ik een keer laat ben en ik zeg dat het een banaan wordt als fruit of dat het toch echt niet die korte broek wordt omdat het een koude dag wordt, dan is dat gewoon zo en ga ik daar echt geen discussie over voeren.

**Geplaatst**: 15-07-15 15:51

Geplaatst: 15-07-15 15:51

Om er even op in te haken: de keuze kinderen is ontzettend zwart-wit. Het kan niet grijs.... het is een Ja of een Nee.

Heb je eerder een verkeerd keuze gemaakt voor een partner? Een huis? Een studie? Een baan? Geen probleem, er is altijd de kans om het opnieuw te proberen of een andere weg in te slaan. Maar de keuze wel of geen kinderen is definitief. En dat vind ik nogal wat...

**Geplaatst**: 15-07-15 16:16

Geplaatst: 15-07-15 16:16

Yucca schreef:
Om er even op in te haken: de keuze kinderen is ontzettend zwart-wit. Het kan niet grijs.... het is een Ja of een Nee.

Heb je eerder een verkeerd keuze gemaakt voor een partner? Een huis? Een studie? Een baan? Geen probleem, er is altijd de kans om het opnieuw te proberen of een andere weg in te slaan. Maar de keuze wel of geen kinderen is definitief. En dat vind ik nogal wat...

Inderdaad, het is een keuze die je niet meer terug kunt draaien als je er wel voor gaat. En aan de andere kant tikt de biologische klok ook gewoon door, dus op den duur komt er ook een tijd waarop je die keuze waarschijnlijk niet meer kunt maken. Dan is het gewoon niet meer of veel moeilijker mogelijk.
Ik denk dat dat voor veel mensen ook een benauwend gevoel is. Niet alleen dat de keuze voor kinderen niet meer terug gedraaid kan worden als het kindje er eenmaal is, maar ook dat er gewoon een tijd staat op de keuze van wel of geen kind.

Natuurlijk heeft iedereen zijn ups en downs en is het niet altijd helemaal geweldig, maar zouden er ook mensen zijn er echt veel spijt van hebben dat ze (een) kind(eren) hebben?

**Geplaatst**: 15-07-15 16:21

Geplaatst: 15-07-15 16:21

Daar ben ik nu ook benieuwd naar,of er mensen zijn die eigelijk spijt hebben....en dat ook durven te zeggen.Zonder eerst twee flessen wijn op te hebben.

Ik ken namelijk verschillende moeders die ,als ze het van te voren geweten hadden,er nooit aan begonnen waren.
Vaders durven over het algemeen helemaal niets te zeggen...

Laatst bijgewerkt door geerke op 15-07-15 16:21, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 15-07-15 16:21

Geplaatst: 15-07-15 16:21

Sammie schreef:
Bowen schreef:
Het is toch echt waar. Wereldwijd.
Ik heb dit niet zelf verzonnen, het komt uit grootschalige onderzoeken van mensen die goed weten waar ze over praten.

Natuurlijk heb je daar bar weinig aan als mens in een conflict gebied, maar zeker als we het over hier hebben is de wereld die slechter wordt eigenlijk niet echt een argument, want het is niet waar.

Ik zeg niet dat je liegt, maar ik vraag mij af hoe en wanneer dit onderzocht is. Van dik een jaar terug zou het al niet erg accuraat meer zijn.

Het wordt elk jaar onderzocht.

Neem bv dit artikel:

http://www.vn.nl/Archief/Buitenland/Artikel-Buitenland/Wordt-de-wereld-veiliger.htm

Vooral het Heidelbergteam is interessant, die zijn hierin gespecialiseerd.
Maar ook op het gebied van criminaliteit e.d. wordt het alleen maar beter. Mondjesmaat, maar beter.

**Geplaatst**: 15-07-15 16:25

Geplaatst: 15-07-15 16:25

geerke schreef:
Daar ben ik nu ook benieuwd naar,of er mensen zijn die eigelijk spijt hebben....en dat ook durven te zeggen.Zonder eerst twee flessen wijn op te hebben.

Ik ken namelijk verschillende moeders die ,als ze het van te voren geweten hadden,er nooit aan begonnen waren.
Vaders durven over het algemeen helemaal niets te zeggen...

Er zijn er meer dan je denk die "spijt" hebben. Dat is een enorm taboe, wat jammer is.

Zelf behoor ik niet tot die groep, maar kan ik wel erkennen dat het echt niet altijd rozengeur en maneschijn is. Als ik met mensen praat die twijfelen zal ik daar ook geen doekjes om winden, vind het zelfs beter het bij twijfel niet te doen dan maar wel te doen met het idee dat alles vanzelf wel goedkomt, want dat laatste is lang niet altijd zo.
Het is soms gewoon zwaar. Van de gebroken nachten of erger zelfs bij een huilbaby tot de grotere zorgen als het kind groter wordt. Als je het negatieve niet kan zien en kan zeggen daar kan ik mee omgaan, dat is het waard, doe het dan gewoon niet. Het is geen grote roze wolk die 20 jaar duurt namelijk. Het is de grootste liefde die je mee zal maken, maar ook de grootste zorgen die je mee zal maken.

**Geplaatst**: 15-07-15 16:28

Geplaatst: 15-07-15 16:28

geerke schreef:
Daar ben ik nu ook benieuwd naar,of er mensen zijn die eigelijk spijt hebben....en dat ook durven te zeggen.Zonder eerst twee flessen wijn op te hebben.

Ik ken namelijk verschillende moeders die ,als ze het van te voren geweten hadden,er nooit aan begonnen waren.
Vaders durven over het algemeen helemaal niets te zeggen...

Nou inderdaad, hah dat zou ik ook wel willen weten.

Zelf heb ik het gevoel dat het uiteindelijk wel op kinderen gaat uitdraaien (als het lukt overigens) maar wanneer? Nee, ik schuif het nog maar even vooruit. Ik ben 30 en man, ik kan geen gesprek meer met iemand voeren of het gaat wel over 'of ik nog niet wil baren'

. Of als ik een sapje drink op een verjaardag wordt ik meteen zwanger verklaard. Vre-se-lijk!!! Het is zo ontzettend normaal dat je als vrouw rammelende eierstokken krijgt volgens mij, dat je maar raar bent als je het niet hebt....

**Geplaatst**: 15-07-15 16:32

Geplaatst: 15-07-15 16:32

Wat is er mis met goed nadenken over je keuze? Ik dacht ook niet na toen ik 20 was en wilde met mijn ex mijn eerste kind voor mijn 25ste. Ik wist toen al dat ik radiotherapie had ondergaan toen ik amper 9 maand was, maar stelde me absoluut geen vragen over de mogelijke gevolgen. Gelukkig was mijn ex amper vruchtbaar en zijn er geen kinderen.
Pas toen ik heel hard ging nadenken over mijn kinderwens met mijn nieuwe partner en voor mezelf alle pro en contra's begon op te lijsten, ben ik mezelf gaan informeren. We hebben in mijn geboortedorp een MPI waar mentaal gehandicapte mensen verblijven. Degenen die nog een beetje kunnen functioneren, kom je in de plaatselijke winkels tegen, of je ziet ze op straat bij allerlei activiteiten. Heel mijn leven heb ik gezegt dat ik nooit zo'n kind op de wereld wil zetten. Wel, laat ik nu net, door die radiotherapie, zeer veel kans hebben op zo'n kind. Ik moest me zelfs genetisch laten testen, indien ik toch nog aan kinderen wilde beginnen.
Ik was op dat moment al bijna zeker dat ik geen kinderen wou en dit gaf de doorslag. Had ik echter wel een vruchtbare ex gehad, dan zat ik nu waarschijnlijk opgescheept met een zwaar gehandicapt kind. Dus ja, ik vind dat je heel goed moet nadenken over je kinderwens (als je daarvoor de kans krijgt ten minste en je niet onverwacht zwanger blijkt te zijn)

**Geplaatst**: 15-07-15 16:34

Geplaatst: 15-07-15 16:34

Hier ook een twijfelaar. Ik ben nog jong dus kan de keus altijd later nog maken.
Ik heb eigenlijk nooit iets leuks aan kinderen gevonden. Tot mijn vader nu een tweeling heeft van nog net geen 3. En stiekem vind ik die kindjes wel heel leuk :')

Veel kinderen zijn niet opgevoed en losgeslagen projectielen en ik stoor mij hier dan ook aan, daarom heb ik kinderen waarschijnlijk ook nooit leuk gevonden en al helemaal geen rammelende eierstokken gehad.

Tevens wil ik ook geen kinderen op de wereld zetten die zo akelig is als deze nu. Als je ziet hoe kinderen met en elkaar en anderen omgaan krijg ik het kippenvel op mijn armen. Netjes opgevoede kinderen zijn schaars geworden, agressie is steeds vaker de oplossing en ouders die hun kinderen nog durven aanpakken zijn ook bijna niet meer te vinden.
Ik vind de samenleving hoe die nu is niet geschikt om een kind op de wereld te zetten. Kinderen zijn zo makkelijk te beïnvloeden dat ik het nu niet zou aandurven. Maar dat is mijn mening

En ik snap ook wel dat jij als ouder ook een belangrijke rol hierin speelt, maar er zijn ook heel veel factoren van buitenaf die kinderen beïnvloeden. En ik zou niet weten hoe ik hier mee om zou moeten gaan

Ik zou het ook niet over mijn hart kunnen verkrijgen een kind op de wereld te zetten, erachter te komen dat het toch niets voor mij is, of dat ik het niet aan kan en spijt hebben. Dat lijkt me het meest vreselijke gevoel dat je kunt hebben naar je kind toe..

Al met al een hele waslijst aan twijfels dus :')

**Geplaatst**: 15-07-15 16:40

Geplaatst: 15-07-15 16:40

Huertecilla:
Ik refereer met 'mijn liefde voor de kids laat alles verbleken' juist naar alle dagelijkse rompslomp. Hoe gek ze me/ons kunnen maken, hoe ik best af en toe gillend het huis uit wil rennen, de liefde die ik voor ze heb overwint by far, de negatieve dingen.

Mijn uitspraak wil niet zeggen dat dan de relatie met een partner niet goed is en diegene geen aandacht krijgt waar jij op doelt. Dat is gewoonweg onzin. Een liefdesrelatie is in mijn ogen anders dan een ouder-kind relatie. Aan elke relatie moet er gewerkt worden, ik werk inmiddels 23 jaar lang, dag in dag uit, aan mijn relatie met mijn man.

**Geplaatst**: 15-07-15 16:41

Geplaatst: 15-07-15 16:41

Ik vind de wereld prachtig!..... Ja er zijn mensen die afschuwelijke dingen doen, en met een oog naar IS, de misstanden in de samenleving of een financiële crisis lijkt het soms wat somber. Maar dat zou voor mij juist niet een reden zijn om géén kinderen te nemen. Ik heb dan wel weer de illusie dat door een 'goede' opvoeding de wereld een beetje mooier kan worden. Haha.

Ik heb een prachtig leven en de wereld is dat ook. Gewoon niet teveel tv kijken ;-)

**Geplaatst**: 15-07-15 16:44

Geplaatst: 15-07-15 16:44

Bowen schreef:
Er zijn er meer dan je denk die "spijt" hebben. Dat is een enorm taboe, wat jammer is.

Zelf behoor ik niet tot die groep, maar kan ik wel erkennen dat het echt niet altijd rozengeur en maneschijn is. Als ik met mensen praat die twijfelen zal ik daar ook geen doekjes om winden, vind het zelfs beter het bij twijfel niet te doen dan maar wel te doen met het idee dat alles vanzelf wel goedkomt, want dat laatste is lang niet altijd zo.
Het is soms gewoon zwaar. Van de gebroken nachten of erger zelfs bij een huilbaby tot de grotere zorgen als het kind groter wordt. Als je het negatieve niet kan zien en kan zeggen daar kan ik mee omgaan, dat is het waard, doe het dan gewoon niet. Het is geen grote roze wolk die 20 jaar duurt namelijk. Het is de grootste liefde die je mee zal maken, maar ook de grootste zorgen die je mee zal maken.

Ik denk dat veel mensen op latere leeftijd 'spijt' hebben, als hun kinderen niet aan hun verwachtingen hebben voldaan of als ze hun kinderen niet meer zien...... Een kind is je bezit niet en uiteindelijk gaan ze hun eigen leven leiden.

Die van mij is nog maar net tiener en ik heb nog wat te zeggen als moeder, maar ik ben me erg bewust dat zij straks haar eigen leven gaat leiden en dan heb ik er niets meer over te zeggen. Ja, ze was een huilbaby. Ja, dat was vermoeiend, maar dat gaat ook wel weer voorbij. Nu heb ik het makkelijkste en zelfstandigste kind, wat ik me maar kan bedenken. En ja, je hebt wel eens zorgen, zeker. En opvoeden, het is moeilijker dan veel mensen zonder kinderen denken. Maar het cliche is waar. Ik krijg er zo ontzettend veel voor terug. En die intense liefde voor haar, is met niets, echt NIETS, tevergelijken. Terwijl ik ook stapelgek op mijn dieren ben, ze elke dag ook weer heel hoog op mijn prioriteitenlijst staan. En een man, ja, die heb ik ook, hou zielsveel van hem, maar dat is toch anders. Sorry.
Rammelende eierstokken heb ik nooit gehad, gezeur over mijn sapjesgebruik op feestjes ook niet (ik ben geen grote drinker). Ik ben er na een korte, maar intensieve denkperiode gewoon voor gegaan destijds met mijn toenmalige man. Oh, en ik las ergens dat kinderen van gescheiden ouders het allemaal maar zwaar hebben. Ja, voor sommige kinderen geldt dat helaas, dat klopt. Heel verdrietig vind ik dat. Maar ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ons kind heel happy door het leven gaat met haar gescheiden ouders. Zolang je samen maar ouders blijft voor je kind, elkaar waardeert, samen overlegt, samen regelt en er voor haar EN elkaar bent (dat laatste is, indien nodig). Mijn kind staat open voor haar stiefouders, heeft een goede band met haar stiefbroers, doet het meer dan goed op school en ontwikkelt zich prima. Dat kan gelukkig ook. Verder vind ik het prima te overleggen met mijn dochter over zaken, maar ik (of haar vader of wij samen) geef (geven) de doorslag. En niet zij, want daar is kind voor en wij haar ouders.

**Geplaatst**: 15-07-15 17:01

Geplaatst: 15-07-15 17:01

Ik heb niet getwijfeld, maar ik was er niet vroeg aan toe. En daarom niet mee bezig. Ik had helemaal niets met kinderen. Ook niet tegen kinderen, ik heb me er nooit tegen afgezet, zoals je hier op bokt wel ziet. En ook in dit topic.
Ik vraag me altijd af waarom die mensen zich zo vastbijten en zich zo druk maken.
Laat het gaan. Komt de wens nog wel, goed. Niet, ook goed.

Ik heb pas laat een kind gekregen. Eerder voelde ik de behoefte niet, daar is een lange relatie mede op stukgelopen.
Later kwam de behoefte wel. Welke factoren precies een rol speelden? Een mens kan veranderen, de juiste man cq vader, de juiste tijd, hormonen die een rol gaan spelen, je kijk op de wereld, je kijk op jezelf?

Ons kind kwam na veel verdriet en moeite. Toen ik eenmaal wilde, wilde ik ook echt moeite ervoor doen. Onze allerlaatste poging. Ze heeft veel ongekende vreugde gebracht. Op een willekeurig moment laat ze me opeens vollopen met puur geluk en pure liefde. Wat kan ik me over haar ontwikkeling verwonderen. Ik zie dingen terug in haar. Door dit alles maakt ze me wel ontzettend kwetsbaar. Dat is in deze wereld soms best eng, maar het is tegelijkertijd ook een uniek gevoel. Ondanks dat het soms ook even minder leuk kan zijn en ondanks dat ik niet weet wat de toekomst ons gezin brengt. Deze eerste jaren zijn heel waardevol en die neemt niemand me meer af.

**Geplaatst**: 15-07-15 17:09

Geplaatst: 15-07-15 17:09

geerke schreef:
Daar ben ik nu ook benieuwd naar,of er mensen zijn die eigelijk spijt hebben....en dat ook durven te zeggen.Zonder eerst twee flessen wijn op te hebben.

Ik ken namelijk verschillende moeders die ,als ze het van te voren geweten hadden,er nooit aan begonnen waren.
Vaders durven over het algemeen helemaal niets te zeggen...

Oh die zijn er vast.
Als er eenmaal 1 begint, dan volgen er vast meer.
Dat is ten minste mijn ervaring met hoe mensen over hun relatie denken. Ben je zelf net vrijgezel geworden, dan word je opeens een praatpaal voor bekenden die stiekem niet meer gelukkig zijn met hun lief. Met drank op wordt het helemaal gênant. Dat geldt vast ook voor ouders met spijt.
Maar er zijn ook mensen blijvend overwegend gelukkig met hun relatie.
Datzelfde geldt ook voor ouders.

Het is echt niet alleen maar kommer en kwel, geerke.

Nomineer dit bericht ×