Suzanne F. schreef:Ervaart niemand het hier als wanhopig als je je vriend ten huwelijk vraagt? Zo zou ik het een beetje voelen denk ik. Ik zou me er een beetje zielig door voelen, beetje desperate. Maar ik heb dan ook erg veel bevestiging nodig. Ik moet zeker weten dat hij mij wil en daar ook moeite voor doet. Dat ligt denk ik dan aan mij persoonlijk.
Ik in ieder geval niet. Maar ik zie trouwen als een puur zakelijke overeenkomst die je om praktische reden zou uitvoeren.
Het is allemaal zo persoonlijk. Ik denk dat je over het algemeen wel een partner treft waarmee je zo'n beetje op 1 lijn zit. Ik zou het vreselijk vinden om met een heel circus eromheen (ihkv de romantiek
) ten huwelijk gevraagd te worden, maar ik zou ook niet snel aan zo'n partner blijven plakken denk ik omdat dat wel een indicatie is dat er grote verschillen zijn. Dat het voor anderen wel zo werkt, prima toch. Mooi juist alle verschillen.
Onze families zijn wel erg betrokken bij de voorbereidingen (met mams en schoonmans jurk wezen shoppen), mijn oom filmt de bruiloft, broers zijn getuigen etc etc. Ik heb wel altijd gezegd dat ik luister naar goedbedoelde adviezen, maar uiteindelijk doe wat ik zelf graag op mijn dag wil zien. Je kunt het immers niet zomaar overdoen en ik wil achteraf geen spijt krijgen van beslissingen. Normaal ben ik ook altijd heel erg van het 'pleasen' van anderen, maar dit is onze dag en ik wil er alleen maar van genieten en geen spijt hebben

Vind wel dat een man hoort te vragen. Vandaag zijn we 10 jaar getrouwd (oef wat voel ik me opeens oud
en ik eerlijk gezegd ook dacht dat het morgen was
) maar vriendlief is wat optimistischer gelukkig
