Bokt.nl

**Geplaatst**: 15-06-15 11:27

Geplaatst: 15-06-15 11:27

Lastig TS!

Als ik eerlijk moet zijn, ik zie dat je nog niet erg oud bent. Ik snap dat je enorm veel van deze jongen houd, maar zoals jij je situatie beschrijft is het enige wat ik denk; TS moet iets nieuws proberen! Ik denk dat je weer moet proeven hoe het is om met een ongelovige of minder zwaar gelovige knul te daten. Ik denk namelijk dat jij een stukje vrijheid mist in jullie relatie. Tenminste, zoals je het omschrijft klinkt het voor mij als een redelijk krap iets wat hij opstelt. Dat hij geen respect voor jou heeft vind ik net een stapje te ver, maar ik zal niet zeggen dat hij erg soft tegenover je is, in mijn ogen dan..

Ik zou eens even puur aan jezelf denken, wat wil ik? Wil ik zo met hem doorgaan? Wil ik iets nieuws?

**Geplaatst**: 15-06-15 13:21

Geplaatst: 15-06-15 13:21

NatasjavE schreef:
vuurneon schreef:
Ik vind het ook niet kunnen als je als atheïst voor de kerk trouwt, ook voor jezelf niet.

En wat als je gelovige (aanstaande)man het heel belangrijk vind om voor de kerk te trouwen?
Ik kan me voor stellen dat je het dan voor hem doet namelijk.

Ik zelf absoluut niet, omdat ik dat zelf dan een poppenkast vindt als je je huwelijk voor God in laat zegenen/bevestigen maar zelf absoluut niet in God gelooft. Komt omdat ik zelf wel uit een devoot nest komt en het gewoon niet netjes vindt tegenover de gemeenschap en God. Beetje schijnheilig

Dat een ander het wel doet, prima hun leven natuurlijk

. Maar ik vind het zelf ongepast. Daarom zijn wij ook in de kerk getrouwd ipv voor de kerk.

En ik hoe graag ik ook voor de kerk zou willen trouwen bijvoorbeeld, ik zou het nooit aan mijn man vragen om dat ook te doen omdat hij niet gelovig is. Zou dat niet van hem durven of kunnen verlangen. Als hij niet in de kerk had willen trouwen had ik daar ook alle begrip voor.

**Geplaatst**: 15-06-15 13:30

Geplaatst: 15-06-15 13:30

Tjee meid dit is moeilijk. BIj mijn ouders die beiden ook compleet verschillend zijn in geloof heeft het wel gewerkt. Maar dat komt omdat mijn moeder die katholiek was op gevoed het geloof nog wel heeft maar niet verwachte van mijn vader dat hij actief deel ging nemen. En ze is steeds minder mee gaan doen omdat er veel tegenstrijdigheden in het geloof zat. Mijn vader was niets gelovend:)

De familie van mijn moeder was op zijn zachts gezegd niet blij met die relatie en heeft alles aan gedaan om het te veranderen. Maar omdat het gevoel goed zat en mijn moeder toch al twijfelde aan wat verteld werdt is het gelukt. En nu is de familie ook al een stuk minder gelovig dan daarvoor.

Ons hebben ze ook katholiek laten zien maar daarna los gelaten in wat we zelf wilde. Ik doe er niets mee en hecht er ook geen waarde aan. Leuk te weten wat het inhoud maar geen toegevoegde waarde in mijn leven in mijn ogen.

Als ik jou verhaal lees gaat jou vriend toch verwachten dat je uiteindelijk draait naar zijn kant. EN dat je een heel ander leven in stapt. Tja wij kunnen niet kijken in jou gevoel. Maar als het geloof jou echt niets doet en jou vriend je niet in de je waarde kan laten daar...laat los..want dat gaat niet goed komen. Hoe vervelend ook en hoe rot ook.

Het eet je nu al op kwa gevoel zeg je en het piekeren er over alleen al! Dat is niet goed! Zo hoort het niet! Er zou dan van 2 kanten geven en nemen moet zijn. Maar hij houdt erg vast aan zijn geloof.

Ik denk als dat niet veranderd en nog erger wordt..je geen toekomst hebt. Niet doen dus. En eigenlijk verwacht ik dat hij al zo was maar mee ging in zijn gevoel naar jou toe en het nu hoopt dat jij zo aan hem hangt dat je gaat draaien in gevoel en geloof mee gaat doen.

Tja..wens je alle wijsheid..maar ik zou los laten en een andere weg kiezen. HOe het ook even hartzeer zal geven om de persoon. Je bent nog jong er komt vast nog wel een leuke op je pad die meer past en je in je waarde laat. Dat werkt veel beter.

**Geplaatst**: 15-06-15 13:48

Geplaatst: 15-06-15 13:48

vuurneon schreef:
Ik zelf absoluut niet, omdat ik dat zelf dan een poppenkast vindt als je je huwelijk voor God in laat zegenen/bevestigen maar zelf absoluut niet in God gelooft. Komt omdat ik zelf wel uit een devoot nest komt en het gewoon niet netjes vindt tegenover de gemeenschap en God. Beetje schijnheilig
Dat een ander het wel doet, prima hun leven natuurlijk . Maar ik vind het zelf ongepast. Daarom zijn wij ook in de kerk getrouwd ipv voor de kerk.

En ik hoe graag ik ook voor de kerk zou willen trouwen bijvoorbeeld, ik zou het nooit aan mijn man vragen om dat ook te doen omdat hij niet gelovig is. Zou dat niet van hem durven of kunnen verlangen. Als hij niet in de kerk had willen trouwen had ik daar ook alle begrip voor.

Oke,..snap ik.

Jouw man ik geheel niet gelovig? Vind je dat zelf niet moeilijk?

Hoe gaan jullie met de verschillen om? Ik weet niet of jullie kinderen hebben bijvoorbeeld. Maar hoe zou je dat aanpakken?

Lijkt misschien wat af te dwalen maar wellciht kan TS iets met de antwoorden.

**Geplaatst**: 15-06-15 13:54

Geplaatst: 15-06-15 13:54

NathalietjeB schreef:
blokje schreef:
Plien, dat is het voordeel van samen geloven. We denken er het zelfde over. Alle beslissingen worden genomen door geloof. 'Wat is de juiste keuze, hoe leven we zoals God dat wil' etc.
Ik hoop gewoon nooit te hoeven kiezen tussen God of mijn gezin.

For real??? Waarom zou je t ooit in je hoofd halen om een geloof op 1 te zetten ipv je gezin? Sorry hoor maar je gezin zou altijd boven een geloof moeten staan.

Tja, helemaal mee eens.
Dat mensen hun leven leiden gericht op het leven wanneer ze doodzijn, kan ik niet snappen.
Ik snap het ook echt niet dat mensen God, iets niet-tastbaars, voor hun eigen vlees en bloed kunnen laten gaan, brr.
Ik laat iedereen wel in zijn waarde hiermee, maar snappen.. nee.

Laatst bijgewerkt door Cinderella op 15-06-15 13:54, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 15-06-15 13:54

Geplaatst: 15-06-15 13:54

vuurneon schreef:
NatasjavE schreef:

En wat als je gelovige (aanstaande)man het heel belangrijk vind om voor de kerk te trouwen?
Ik kan me voor stellen dat je het dan voor hem doet namelijk.

Ik zelf absoluut niet, omdat ik dat zelf dan een poppenkast vindt als je je huwelijk voor God in laat zegenen/bevestigen maar zelf absoluut niet in God gelooft. Komt omdat ik zelf wel uit een devoot nest komt en het gewoon niet netjes vindt tegenover de gemeenschap en God. Beetje schijnheilig
Dat een ander het wel doet, prima hun leven natuurlijk . Maar ik vind het zelf ongepast. Daarom zijn wij ook in de kerk getrouwd ipv voor de kerk.

En ik hoe graag ik ook voor de kerk zou willen trouwen bijvoorbeeld, ik zou het nooit aan mijn man vragen om dat ook te doen omdat hij niet gelovig is. Zou dat niet van hem durven of kunnen verlangen. Als hij niet in de kerk had willen trouwen had ik daar ook alle begrip voor.

Of het een poppenkast is ligt helemaal aan jezelf. Je kan er ook gewoon open over zijn dat je zelf niks met het geloof hebt. Dan wordt de trouwbelofte aangepast naar iets waar je wel achter kunt staan. Iets beloven waar je niet achter staat vind ik idd echt niet kunnen.

**Geplaatst**: 15-06-15 14:01

Geplaatst: 15-06-15 14:01

Cinderella schreef:
NathalietjeB schreef:
For real??? Waarom zou je t ooit in je hoofd halen om een geloof op 1 te zetten ipv je gezin? Sorry hoor maar je gezin zou altijd boven een geloof moeten staan.

Tja, helemaal mee eens.
Dat mensen hun leven leiden gericht op het leven wanneer ze doodzijn, kan ik niet snappen.
Ik snap het ook echt niet dat mensen God, iets niet-tastbaars, voor hun eigen vlees en bloed kunnen laten gaan, brr.
Ik laat iedereen wel in zijn waarde hiermee, maar snappen.. nee.

Ik snap wat jullie zeggen helemaal. Zo denk ik er ook over als niet-gelovige. Maar ik heb het geloof voor anderen ook een hoop rust zien geven. Mijn schoonvader heb ik niet gekend en is toen hij begin 50 was overleden aan die kkziekte. Hij had door zijn geloof ontzettend veel rust en vrede en dit was volgens omstanders heel mooi om te zien. Dus als het iemand kan helpen, laat ik diegene gewoon in zijn waarde. Maar ik heb er een hekel aan als mensen zich opdringen met het geloof of mij dingen toewensen omdat ik niet geloof. Daar kan ik heel slecht tegen.

Trouwen voor de kerk vind ik ook erg hypocriet, imo, als je niet gelooft. In de kerk trouwen, oke, maar als je je niet laat bekeren, waar doe je het dan voor?

Laatst bijgewerkt door Leprycorn op 15-06-15 14:02, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 15-06-15 14:01

Geplaatst: 15-06-15 14:01

Ik kan me goed voorstellen dat echt gelovige mensen best wel eens bang zijn als ze een keuze moeten maken tussen geloof en gezin. Ik snap de opmerking van Blokje dus heel goed. En nee, ik denk niet dat zij een van haar kinderen in de toekomst de deur zou wijzen mocht deze alles gaan doen wat God verboden heeft. Eerder denk ik dan een diep gelovig persoon steun kan vinden in het geloof in de hoop dat het goed komt en daar is echt wat voor te zeggen.
Ik ben niet gelovig en waar ik vooral vaak moeite mee heb is de opmerking van sommige gelovige mensen dat al het goede wat je overkomt door god komt en het slechte heb je aan jezelf te danken. Dat vind ik heel erg krom en kan het ook niet beredeneren maar komt sommigen wel goed uit om het geloof op die manier te verbeelden.

**Geplaatst**: 15-06-15 14:30

Geplaatst: 15-06-15 14:30

verootjoo schreef:
Of het een poppenkast is ligt helemaal aan jezelf. Je kan er ook gewoon open over zijn dat je zelf niks met het geloof hebt. Dan wordt de trouwbelofte aangepast naar iets waar je wel achter kunt staan. Iets beloven waar je niet achter staat vind ik idd echt niet kunnen.

Inderdaad, is geen enkel probleem

Wij zijn getrouwd door een diaken, niks geen 'zwaar' gedoe. Ik voel me nooit thuis in een kerk, maar onze ceremonie vond ik prachtig. Mijn man heeft mij dat overigens niet gevraagd of geëist oid. Voor hem hoort de kerk erbij, dus ik vond het niet meer dan normaal dat ik dit voor hem deed. Hij vond het deel in het gemeentehuis ook meer een wettelijke eis, maar voor mij was dat deel belangrijker, en dat had hij ook heel goed door. Wat ik wel een beetje lastig vond was de voorbereiding. Wij hebben met nog een stuk of 8 personen die ook bij dezelfde parochie hoorden, 3 avonden gehad waarbij er werd gepraat over het huwelijk, het geloof etc.etc. Daar was ik dus de enige die niet geloofde, na avond 1 was ik er al wel klaar mee, in zulke groepsgesprekken delf je dan wel het onderspit, ook omdat je vaak geen idee hebt waar ze het over hebben, hoe ze naar bepaalde dingen kijken.Onze relatie werkt omdat we proberen elkaars standpunt te begrijpen en omdat we respect hebben voor elkaars opvattingen. Nou is mijn man ook niet zwaar/streng gelovig, dan zou het waarschijnlijk een heel ander verhaal zijn. Mijn hele schoonfamilie is gelovig, ik ben de enige die dat niet is, toch is het geen enkel probleem. Ze zullen ook niet proberen mij om te praten oid, en ik hun ook niet

In het geval van TS is het denk ik extra lastig omdat de TS nog zo jong is, dit in combinatie met een vriendje die behoorlijk fanatiek is.

**Geplaatst**: 15-06-15 15:14

Geplaatst: 15-06-15 15:14

NatasjavE schreef:
Oke,..snap ik.

Jouw man ik geheel niet gelovig? Vind je dat zelf niet moeilijk?

Hoe gaan jullie met de verschillen om? Ik weet niet of jullie kinderen hebben bijvoorbeeld. Maar hoe zou je dat aanpakken?

Lijkt misschien wat af te dwalen maar wellciht kan TS iets met de antwoorden.

Niet moeilijk, totaal niet. Wel ben ik onwijs boos geworden toen hij voor de lol ging bidden bij hem thuis laatst. Dat vond ik zo respectloos. Hij besefte daarna ook wel dat het voor mij diep zit want dat ik niet praktiserend ben wil niet zeggen dat het geen deel van wie ik ben is.

Ik ben zelf niet van de kerk of ga naar diensten of echt heel devoot. Ik weet niet waar ik sta, maar een kerk voelt voor mij als thuiskomen en mijn ouders zijn wel praktiserende gelovigen. Dus hij heeft zich wel moeten aanpassen in die zin dat geloof bij zijn schoonfamilie een belangrijke rol speelt. Hij is ook mee geweest naar de kerstnachtmis voor ons, maar goed dat was geen succes voor hem. Op vakantie ga ik graag kerken bezoeken en hij gaat mee en vindt het ook wel interessant om de verhalen te horen die ik hem vertel over bv een mozaïek daar. Qua taalgebruik moest hij wel wennen want even Goddorie (nee niet de hele erge vloek haha dan kreeg hij thuis ook een draai om zijn oren :')

) zeggen als het niet lukt is er niet meer bij.

Ons kind is onderweg

maar daar hebben wij van te voren ook veel over gesproken want op 1 lijn zitten voordat er een kindje is is wel heel belangrijk. Wij willen ons kind beide werelden meegeven zodat het zelf een keuze kan maken. Wel een christelijke basis, dus een vrij actief christelijke basisschool maar thuis geen religie verder (behalve als het vanuit het kind zelf vragen zijn natuurlijk). Ik wil mijn kind niet een richting opdringen verder dus ga ook absoluut niet dopen. Maar wil een bewustzijn voor het geloof creëren als het ware. Mijn man volgt mij daarin. Betekent ook voor mijn man wel dat hij naar de kerk moet met oa kerst vanuit school ivm de uitvoering van het kerstspel. Dus hij heeft absoluut water bij de wijn gedaan

Ook met ons kind zal ik op vakanties kerken bezoeken en uitleg geven; zie het als algemene ontwikkeling. Evengoed als ik een synagoge bezoek natuurlijk, want er is geen 1 juiste religie in mijn ogen en wil het kind wereldwijs maken (en als ons kind katholiek, moslim of atheïst wil worden, prima zolang hij/zij maar andersdenkenden respecteert ) Mijn man hoeft voor mij niet te liegen; als mijn neefje hem vraagt of hij denkt dat God bestaat, zegt mijn man gewoon nee.

Het is vooral geven en nemen; ik dring niets op en hij gaat niet roepen dat God onzin en houdt gewoon ook zijn mond tijdens het gebed bij mijn ouders. Gewoon puur respect voor elkaar dat wij een andere achtergrond hebben qua geloof en het ene sluit het ander niet uit want kan heel goed in harmonie samen gaan; als je er maar beide voor open staat.

Ben overigens ook opgevoed met dat wat je doet op aarde dat telt, niet wat je gelooft of hoe vaak je naar de kerk gaat. Dus wie goed doet, die goed ontmoet. Geen godvrezende boodschappen of wijzende vingers omdat jantje van hiernaast het 'foute' geloof aanhangt of niet gelooft. Dus heel liberaal allemaal en ook geen traditioneel rolpatroon (wat prima is als je ervoor kiest natuurlijk) en mijn ouders waren en zijn ook bevriend met homo's. God is van de liefde en liefde is niet fout zegt mam dan. Daarnaast vinden mijn ouders ook dat God niet je koers bepaalt maar dat je dat zelf doet en toeval en geluk spelen daarbij ook een rol. Mijn man komt uit een gezin met dezelfde instelling en heeft die normen en waarden ook meegekregen. Alleen dan zonder het geloofaspect.
Onze ouders kunnen het onderling ook geweldig vinden en zijn bevriend geraakt. Mijn ouders zullen nooit een ander overtuigen van het geloof; hebben ze bij hun kinderen ook niet gedaan en vonden het geweldig dat ook de scholen waar wij opzaten veel aandacht hadden voor de andere geloven. En andersom is er ook gewoon respect ervoor dat zij wel geloven.

**Geplaatst**: 15-06-15 15:24

Re: Relatie tussen een gelovige en een ongelovige

Geplaatst: 15-06-15 15:24

Dank voor je antwoord Vuurneon.

wellicht kan TS er iets mee.

Overigens gaan onze kinderen ook naar een Katholieke basisschool(er was ook geen andere optie) en ga je als ouders naar de kerst en paasviering in de kerk(naast de school). Natuurlijk ga je daar naar toe. (Je kind staat daar kersliedjes te zingen)
En ik bezoek ook heel veel kerken op vakantie. Ik ga zelfs naar de Matheuspassion.

Jij geeft je kinderen de vrije keus. Lijkt mij heel gezond. Vraag me af of of de vriend van TS dat kan. Maar goed,...hij zal ook nog jong zijn.

**Geplaatst**: 15-06-15 15:28

Re: Relatie tussen een gelovige en een ongelovige

Geplaatst: 15-06-15 15:28

Klopt, vind het sowieso niet gezond als je voor een ander bepaald dat hij/zij moet veranderen. Je verandert omdat je het zelf wil, niet omdat de ander dat wil omdat je anders naar de hel gaat.

Lijkt mij een gebed zonder einde om het maar toepasselijk te houden.

Nomineer dit bericht ×