Bokt.nl

Merileth schreef:

gekvanfleur schreef:

Omdat het niet leuk is wat de vriend van ts doet, maar wel begrijpelijk

Hij ziet een nieuw persoon die ineens helemaal wild is van paarden, nieuwe vriendinnen krijgt, vaak weg is..en hij is bang dat er voor hem straks geen plaats meer is.

Dus moet je als je een gesprek gaat voeren dat een beetje handig aanpakken wil je daar voor beide partijen winst uitpakken. En niet meteen stellen dat je over een paar jaar toch een paard gaat kopen, want hij heeft het nu al moeilijk met drie dagen.

Dus blijf in het hier en nu. De vragen die ik zou stellen heb ik op mijn post daarboven al benoemd.

Ik snap dat het moeilijk is wanneer je partner een (grote) verandering doormaakt, maar het is maar de vraag hoe je daar mee om gaat. Ga je met de hakken in het zand en dat proberen te blokkeren, of ga je er als een volwassen kerel mee om en er over praten? TS stelt niet dat ze een paard gaat kopen, ze vraagt alleen 'wat als'. Gelijk stellen 'dan is het uit', is geen goede reactie, zeggen 'dan gaan we daar tegen die tijd nog maar eens naar kijken', is beter, gewoonweg omdat je NU niet in die fase zit.

Als ik die vraag nu aan mijn vriend zou stellen, zou die ook niet blij reageren, omdat we het er uitgebreid over gehad hebben dat we beiden een dergelijk iets voorlopig echt niet aan willen gaan. Maar, hij zou nooit reageren met 'dat doe je toch niet', omdat hij mij niet wil blokkeren. Hij heeft mij leren kennen tijdens mijn studie, heeft mij zien switchen, een lang gekoesterde droom zien opgeven, zien afstuderen, werkloos en nu aan een baan, en dat heeft allemaal zijn weerslag gehad op mij. En dat vindt hij eng. En dat mag hij eng vinden. Maar dan wil ik wél dat hij daar normaal met mij over praat. Er was een tijdje sprake van dat ik mogelijk bij hem en zijn moeder er bij kom wonen (zijn vader is een paar jaar geleden overleden), maar toen ik uitsprak dat ik op een gegeven moment heel zwaar een drang had om gewoon een éigen plekje te hebben, hooguit samen met hem, vond hij dat moeilijk. Als het er over ging werd hij knorrig, stuurs, en viel er eigenlijk niet normaal over te praten. Want ik 'ging ineens de plannen veranderen'. Ik ben toen wel een beetje boos geworden, dat ik ineens die behoefte kreeg, wilde niet zeggen dat ik alles wilde veranderen, ik wilde het er met hem over hebben, en gerustgesteld worden dat dat niet zo gek was, en hoe we met die behoefte zouden om gaan. Dat heeft hij gelukkig begrepen toen, en de lucht is weer geklaard.

Ik voelde me op dat moment al rot dat ik dat ineens wilde, terwijl we het al vaker over andere plannen hadden. Voor mij was het gewoon belangrijk dat hij snapte dat ik dat voelde, en dat we er gewoon over konden praten, zodat ik het niet opkropte, en onze relatie gewoon goed bleef. Dat hij dat een tijdje niet wilde was voor mij dubbel moeilijk, want ik vond het zelf al moeilijk, en dan kon hij het er niet eens over hebben!

Ik gebruik dit voorbeeld om te illustreren dat niet alleen hij het er moeilijk mee heeft. Dat had mijn vriend ook. Maar in een evenwichtige relatie ga je praten over wat je moeilijk vindt en dwars zit, anders loopt het alleen maar verder uit de hand. Het zo zwart wit stellen als hij heeft het er moeilijk mee en dan moet je zo'n opmerking niet maken vind ik persoonlijk dan ook niet terecht. TS zal het ongetwijfeld ook moeilijk vinden dat ze nu een hobby heeft waar haar vriend niet gelukkig mee is, maar zij wel. Zijn gesputter en kinderachtige 'doe je toch niet' en 'dan is het uit' reacties maken het niet makkelijker en geven aan dat hij zijn eigen wereldje belangrijker vindt dan het gezamenlijke geluk in de relatie. En dáár gaat het mis. Als hij gewoon aangeeft 'joh, ik vind dit allemaal wat moeilijk en vind het toch een beetje eng dat jij verandert, help, hoe gaan we dit doen?' dan valt er te praten. Maar zolang je andermans behoeften en emoties (hoe onlogisch voor ons soms ook) niet weet te erkennen, wat hier het geval lijkt, kun je niet verwachten dat alles koek en ei blijft.

betadine schreef:

In dit topic kom ik 1 punt tegen die me stoort en dat is dat je niet mag doen wat je graag doet. TS wil je serieus bij iemand blijven die je dit niet gunt ?
Vandaag zijn het paarden, maar morgen wil je misschien meer tijd in een of andere vereniging steken of of ... Dan heb jij wel een probleem, want jouw vriend wilt dat je niet te veel van huis bent. Ben je bereid om naar hem te luisteren ? 2,5 jaar relatie stelt echt niet veel voor zeker als je nog niet samenwoont. Wil jij trouwens gaan samenwonen met iemand die strenger is als je ouders ?

Vala schreef:

Lastig hoor! Maar wacht even jullie gesprek af zaterdag. Door de telefoon en via berichtjes kan het vaak zo verkeerd over komen allemaal.
Ik heb ook een vriend gehad die het hele paarden gebeuren niet zo zag zitten. Na 4 jaar verkering en plannen om te trouwen zei hij doodleuk dat ik nooit een eigen paard zou mogen. Hij was verder ook heel dominant en ik begon al twijfels te krijgen dus die relatie heb ik beëindigt. Maar dat doe je nooit zo maar en ik snap dat je van je vriend houdt en hoop ook dat jullie eruit komen. Is je vriend in andere dingen ook dwingend en wil hij dan ook bepalen wat jij doet? Of gaat het nu alleen om de paarden?
Ik heb na die verbroken relatie gelijk een eigen paard gekocht . Toen ik mijn huidige man ontmoette, ondertussen alweer 20 jaar getrouwd, heb ik gelijk gezegd dat hij me nooit moest laten kiezen tussen hem en mijn paard .

Merileth schreef:

Zagen jullie elkaar eerst wel op de avonden dat hij sport? Wanneer dat niet het geval is, en jij inderdaad op die avonden juist naar je bijrijdpaard gaat, heeft hij geen poot om op te staan. Nu de eigenaresse op vakantie is, hij het paard even wat meer van jou afhankelijk, maar dat is maar tijdelijk.

Probeer vooral vanuit jezelf te praten naar hem, wat zie, hoor, voel jij, en wat doet het met jou? Niet aanvallend naar hem met ja maar jij......(vul zelf maar in). Rust is vooral het belangrijkste hierin. Wanneer jij heel emotioneel wordt, ziet hij wel dat het jou wat doet, maar vindt hij misschien dat jij teveel vanuit je emotie reageert, en wil hij van daar uit misschien niet met je er over praten (been there, done that, maar dan met mijn ouders). Leg uit dat dit voor jou heel belangrijk is, dat het voordat je hem leerde kennen ook een hele tijd een belangrijk onderdeel van jouw leven is. Dat jij hem niet wilt blokkeren in zijn hobby's, maar andersom dan wel verwacht met je eigen hobby's bezig te kunnen. Dat dat niet gelijk betekent dat hij niets meer voor je betekent, maar dat jullie wel samen een manier moeten zien te vinden om dit te laten werken. Eenzijdige beslissingen werken niet goed in een relatie, het gaat er om hoe jullie er samen door komen.

Probeer, zoals al gezegd is, een moment te vinden voor jullie samen.

Andere vraag, heb je het met hem van tevoren er over gehad dat je het paardrijden wilde oppakken? Of algemeen met een hobby bezig? Hoe reageerde hij daar op?

edit: ik zie dat hij jaloers reageert op alles wat meer aandacht krijgt van jou. Hoe werkt dat andersom, ben jij hetgene in zijn leven wat de meeste aandacht krijgt? Vast niet, (ik denk dat) hij vindt dat hij nog een eigen leven heeft, waar jij onderdeel in bent, maar niet het belangrijkste in bent.

Hoe kun je gelukkig zijn in een relatie als je niet gelukkig bent met/voor jezelf?