Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
esmolove schreef:Over samen slapen zijn jullie niet bang dat er iets verkeerd gaat? zoonlief staat veilig naast me in zijn eigen bedje maar ben soms te moe om hem terug te leggen en val dan wel eens in slaap met hem naast me. (nu hij niet zo vaak meer spookt niet meer)

millennium schreef:Ts, hopelijk ben je nu lekker aan het slapen!
Zoontje van 13 maanden werd zo net ook huilend wakker. Even aan gehoord maar het huilen werd alleen maar erger. Dan doen we hier niet moeilijk en wordt er een troostflesje gegeven. Nu is meneer nog aan het kletsen maar ik ga lekker slapen.
Klijntje schreef:Ik denk maar zo: als ik een keer chagrijnig ben, of moe, of verdrietig. Dan wil ik dat even met mijn man kunnen delen.
Maar stel nou, dat die me dan buiten de kamer zet en de deur dicht doet. Of zegt: je gaat maar even in je eentje boven zitten en pas als je weer gezellig kunt doen mag je weer beneden komen en met de rest van het gezin meedoen.
Ik denk dat ik toch heel snel op zoek zou gaan naar een andere vent, die er wel serieus neemt, en er voor me is als ik 'm nodig heb![]()
Maar als het over baby's/jonge kids gaat, is het blijkbaar de normaalste zaak van de wereld om er zo mee om te gaan? Dat is toch heel raar?
marije1109 schreef:Ik ben juist een hele strenge moeder en zal nu ook wel commentaar krijgen maar ik heb mijn kinderen duidelijk verteld wat de bedoeling was. Dus verteld dat het bijna bedtijd was, pyama aan en rustig voor gelezen. Toen duidelijk gezegd dat ze moesten slapen. Komen ze uit bed leg ik ze terug en geef ik aan dat als ze niet gaan slapen ik het haakje op de deur doe. Ze weten dit heel goed en heb het misschien 2 of 3x moeten doen.
Ik heb ze 1x laten huilen en wij hebben hier nooit discussie over slapen. Doe ermee wat je wilt, ik geloof gewoon in duidelijkheid voor kinderen. Liefde krijgen ze overdag en als ze s nachts ziek zijn ben ik er natuurlijk voor ze.
Succes
Ik ben nog geen moeder, zou ooit wel graag een kindje willen, en het met alle liefde van de wereld opvoeden. Maar slapen is slapen, en dat doen we in ons eigen bed. Huilen door ziekte, vieze luier etc natuurlijk als uitzondering. Magrathea schreef:Als ik zodanig uit mijn hum ben dat mijn vriend er ook chagrijnig van wordt dan mag ik ook even wieberen hoor. Wandelingetje maken ofzo, of gewoon in een andere kamer gaan zitten. Of als ik loop te klieren omdat ik aandacht zoek van m'n vriend, en hij heeft daar geen trek in, dan kan ik op mijn kop gaan staan maar dan krijg ik dat ook niet
Bovendien ben jij volwassen en heb je zelf heel goed inzicht in je eigen acties en wat je daarmee wil bereiken. Althans dat blijkt voor mij wel uit wat je schrijft
Jelleee schreef:Jij mag eens op onze kinderen passen!Wat een gemiep lees ik hier allemaalIk ben nog geen moeder, zou ooit wel graag een kindje willen, en het met alle liefde van de wereld opvoeden. Maar slapen is slapen, en dat doen we in ons eigen bed. Huilen door ziekte, vieze luier etc natuurlijk als uitzondering.
De middelste komt regelmatig midden in de nacht bij ons slapen, geen probleem zo slapen we allemaal. Gaan we de strijd aan om haar terug te leggen (uiteraard ook geprobeerd) dan krijst ze alles bij elkaar en zijn ook de andere 2 zusjes wakker. En die krijgen we dan niet makkelijk in slaap. Jelleee schreef:marije1109 schreef:Ik ben juist een hele strenge moeder en zal nu ook wel commentaar krijgen maar ik heb mijn kinderen duidelijk verteld wat de bedoeling was. Dus verteld dat het bijna bedtijd was, pyama aan en rustig voor gelezen. Toen duidelijk gezegd dat ze moesten slapen. Komen ze uit bed leg ik ze terug en geef ik aan dat als ze niet gaan slapen ik het haakje op de deur doe. Ze weten dit heel goed en heb het misschien 2 of 3x moeten doen.
Ik heb ze 1x laten huilen en wij hebben hier nooit discussie over slapen. Doe ermee wat je wilt, ik geloof gewoon in duidelijkheid voor kinderen. Liefde krijgen ze overdag en als ze s nachts ziek zijn ben ik er natuurlijk voor ze.
Succes
Helemaal mee eens! Wat een gemiep lees ik hier allemaalIk ben nog geen moeder, zou ooit wel graag een kindje willen, en het met alle liefde van de wereld opvoeden. Maar slapen is slapen, en dat doen we in ons eigen bed. Huilen door ziekte, vieze luier etc natuurlijk als uitzondering.
Ja, tot je al 1,5 jaar niet meer slaapt door huilende kinderen.
Maar dat is mijn situatie. Ik heb niets met baby's, vindt ze zelfs eng en mjah
voor mij dus nooit geen kids. Over opvoeding ga ik geen commentaar hebben, alleen als ik er zelf last van heb... (Dat 11 jarige tegenwoordig een verzorgpony willen en eisen dat je als eigenaar alleen sponsor bent, dan valt mijn mond open en heb ik even commentaar ja
voor de rest... leef en laat leven
))
Je gaat toch gewoon kijken wat er bij je kind werkt? En bij je situatie past? (Zoals ook al genoemd werd met 3 kids, dan wil je dat de andere 2 wel doorslapen 's nachts...)
Dat je dan streng doet, prima... Die zal zoiets wel snappen
noviceh schreef:Jelleee schreef:Jij mag eens op onze kinderen passen!Wat een gemiep lees ik hier allemaalIk ben nog geen moeder, zou ooit wel graag een kindje willen, en het met alle liefde van de wereld opvoeden. Maar slapen is slapen, en dat doen we in ons eigen bed. Huilen door ziekte, vieze luier etc natuurlijk als uitzondering.
De middelste komt regelmatig midden in de nacht bij ons slapen, geen probleem zo slapen we allemaal. Gaan we de strijd aan om haar terug te leggen (uiteraard ook geprobeerd) dan krijst ze alles bij elkaar en zijn ook de andere 2 zusjes wakker. En die krijgen we dan niet makkelijk in slaap.
Dus gemiep? Nee hoor, ieder maakt eigen keuzes. Wij zijn tevreden over onze keuze en iedereen komt aan voldoende nachtrust toe.
