Bokt.nl

**Geplaatst**: 10-08-14 09:36

Geplaatst: 10-08-14 09:36

@TS: Jammer dat je dan net dat stukje post van mij eruit pikt waar je tegenaan loopt. Ik geef je namelijk ook een tip wat betreft je 'vrienden' en over een algehele zienswijze. Ik heb namelijk benoemd dat ik het woord 'wil' niet echt passend vind, wel dat je meer hindernissen ziet dan eventuele kansen.

Overigens vind ik het zeer vreemd dat je aan de AD zit, zonder degelijke therapie. Dit is uiteraard geen kritiek naar jou toe, wel naar de zorg die je krijgt. Heb je wel het idee dat ze helpen? (Dit doen ze namelijk ook heel vaak niet, maar zit je vervolgens wel met de verslaving)

Wat betreft het nieuwe werk: mijn ervaring is dat als het een prettige werkomgeving is, 40u makkelijker vol te houden is dan 32u bij een minder prettige omgeving. En aangezien je in jouw geval thuis niet echt kunt opladen, voelt een dagje extra weg misschien niet eens zo zwaar.
Misschien kun je een dagje meedraaien om de sfeer daar te proeven?

**Geplaatst**: 10-08-14 09:39

Geplaatst: 10-08-14 09:39

Ik had het ook meer over het feit dat je klaagt over je contacten die je weinig hebt en dat niemand wil.
Over de rest hoor je mij niets zeggen of wel dan?

Je zegt zelf dat iedereen al 2 maanden afhaakt .. Wat ik bedoelde te zeggen is: er zijn wel mensen die met jou iets willen doen.
Je kan het altijd proberen.
Met wat ik zei over een trap onder je reet en niet willen bedoel ik meer dat je daarin geen actie onderneemt en blijft hangen en dus er op dat vlak zoiezo geen vooruitgang komt

**Geplaatst**: 10-08-14 09:47

Geplaatst: 10-08-14 09:47

Het werk zou gaan over het opstarten van een nieuwe winkel als winkelverantwoordelijke

Zou dus redelijk wat stress mee brengen in het begin, maar daarna ook redelijk wat stabiliteit qua uren. Nu kunnen ze me letterlijk 24/7 oproepen op het werk dat ik nu heb.

De AD helpen ja

Op dit moment pak ik homeopathische, niet verslavend dus. Ze werken niet zo sterk, maar ze helpen zeker. Helaas niet terug betaald. Van de gewone AD val ik altijd flauw. Ben op vlak van medicatie enorm gevoelig (waaronder een antibiotica allergie) en ben een zombie van de reguliere. Nu kan ik deze morgen wel verder bekijken met de psycholoog. Ben benieuwd wat haar visie op dit alles is

Tja, meer hindernissen zien dan kansen... Ik denk dat moest ik meer kansen zien ik ook niet direct depressief zou zijn. Is het 1 niet deels het gevolg van het ander? Ik doe mijn best en heb mij voorgenomen op het meeste ja te zeggen. Feestje? Ja. Bbq? Ja. Achter een gratis halve zak kattenbakvulling gaan 10 kilometer verder? Ja. Heb ik gisteren overigens echt gedaan ook. Beetje gek, maar dan was ik wel weer het huis uit

Lukie: Ja, er zijn mensen die iets willen doen. Verschillende zelfs. 300 kilometer verder

Het aanbod van die 1ne specifieke bokker ben ik niet vergeten. Maar ik voel me er op dit moment ongemakkelijk bij om, zoals ik me nu voel, met een 'vreemd' iemand weg te gaan. Is het de ideale kans? Misschien wel.

Heb vanochtend nog een aanbod gekregen om iets te gaan doen hoor. 150 kilometer verder. Moest ik mijn motor nog gehad hebben zat ik er al op en was ik al onderweg. Maar met de scooter zal het hem niet worden...

**Geplaatst**: 10-08-14 10:03

Re: Mijn weg terug omhoog? (depressie)

Geplaatst: 10-08-14 10:03

Ik ken haar persoonlijk en gezien Dat ze zelf ook een verleden bij zich draagt zou het je denk Ik kunnen helpen Ja.
Ervaringen uitwisselen.
Het is een schat van een meid.
Kun je dan niet eerst pb's over en weer sturen?
Ik noem maar wat.
Wil je niet dwingen oid maar ik probeer de beren op de weg, weg te nemen en openingen te zoeken.

Oke in de nieuwe baan zou stress zijn in het begin.
Maar nu heb je van jezelf ook redelijk wat stress en ook op je werk.
Denk aan het oproepen etc.
Zelf denk Ik dat als je de kans grijpt er op den duur voor jou meer structuur en regelmaat zou zijn.
Wat uiteindelijk heel fijn is, zodat je meer adem krijgt en je wat stabieler word.
Of denk Ik verkeerd?

**Geplaatst**: 10-08-14 10:09

Geplaatst: 10-08-14 10:09

DeMolenhoek schreef:
Het werk zou gaan over het opstarten van een nieuwe winkel als winkelverantwoordelijke Zou dus redelijk wat stress mee brengen in het begin, maar daarna ook redelijk wat stabiliteit qua uren. Nu kunnen ze me letterlijk 24/7 oproepen op het werk dat ik nu heb.

Pfoe, dat lijkt me ook niet lekker voor je rust, 24/7 oproepbaar zijn. Lijkt het werk zelf je ook leuker of dat niet?

DeMolenhoek schreef:
Tja, meer hindernissen zien dan kansen... Ik denk dat moest ik meer kansen zien ik ook niet direct depressief zou zijn. Is het 1 niet deels het gevolg van het ander? Ik doe mijn best en heb mij voorgenomen op het meeste ja te zeggen. Feestje? Ja. Bbq? Ja. Achter een gratis halve zak kattenbakvulling gaan 10 kilometer verder? Ja. Heb ik gisteren overigens echt gedaan ook. Beetje gek, maar dan was ik wel weer het huis uit

En voel je je ook beter na/tijdens zo dag? Ik kan mezelf niet voorstellen dat ik, als ik depressief ben, een feestje of bbq me nou echt op zou peppen. Lijkt me eerder doodvermoeiend om een gezellig, vrolijk masker op te moeten zetten. Ik doe dan niets liever dan in bed liggen... Op zich waardeer ik dan wel mensen om me heen, maar gewoon mensen die er zijn, waarbij ik gewoon even niet happy mag zijn.
En wat ik ook zei: kijken naar kansen is niet makkelijk, heel moeilijk zelfs, maar absoluut niet onmogelijk! Het is iets waar je jezelf in kan trainen. Objectief naar een situatie kijken en oprecht bedenken: welke kans zie ik hier over het hoofd?

DeMolenhoek schreef:
Lukie: Ja, er zijn mensen die iets willen doen. Verschillende zelfs. 300 kilometer verder Het aanbod van die 1ne specifieke bokker ben ik niet vergeten. Maar ik voel me er op dit moment ongemakkelijk bij om, zoals ik me nu voel, met een 'vreemd' iemand weg te gaan. Is het de ideale kans? Misschien wel.

Groeien doe je buiten je comfortzone! Dat iets 'ongemakkelijk' voelt, lijkt me nou juist een teken van een goede kans! En wat verlies je erop als het nou toch niets blijkt te zijn? Juist, helemaal niks. Dus volgens mij begin je de kansen al te zien, nu nog aangrijpen!

**Geplaatst**: 10-08-14 10:37

Geplaatst: 10-08-14 10:37

Het werk was leuk, maar door de voortdurende stress en besparingen (van 5 man naar 3) is het zo een gekkekot geworden dat het niet meer aangenaam is.

Ik voel me niet direct beter na zo een dag. Maar iedereen zegt dat ik buiten moet komen dus ik doe dat dan maar.

Heb daarnet het, heel waarschijnlijk laatste, bericht ooit gestuurd naar mijn ex. Hij negeert me nu al een week een half. Als ik vraag hoe het met zijn nonkel is die kanker heeft antwoord hij ook al niet. Dat is ook een jaar een half familie van mij geweest. Ik zit daar mee in. Ik ben uitgevlogen. Er staan nog dure, op maat gemaakte laarzen van mij. Heb gezegd dat hij er mee mag doen wat hij wil. Houden, verkopen, maakt niet uit. Hij mag het geld zelfs houden. Maar ik heb geen zin om langs te gaan bij iemand waarvoor ik duidelijk niet meer besta.

Elke dag zie ik op zijn fb teksten over hoe belangrijk een ander is en hoe je deze moet behandelen etc. Wel, als ik zijn teksten moet geloven ben ik dus 0.0 meer waard. Ik ben beginnen wenen en enorm verdrietig en boos geworden. Het enigste dat ik wou was nog een minimum van respect. Hij heeft me laten vallen 5 dagen na mijn 2de ongeval en nu ik het diepste zit in heel mijn leven laat hij mij opnieuw vallen. En deze keer helemaal. Hij mag ze houden. Hij kan er nog €500 voor krijgen en ik hoop dat hij er gelukkig van wordt. Ik kan het niet meer. Uiteraard heeft hij zelfs op dat bericht niet geantwoord.

In het begin van dit topic had ik nog zoveel geluk met hem en nu sleurt hij mij verder naar beneden.

**Geplaatst**: 10-08-14 10:44

Geplaatst: 10-08-14 10:44

DeMolenhoek schreef:
Het werk was leuk, maar door de voortdurende stress en besparingen (van 5 man naar 3) is het zo een gekkekot geworden dat het niet meer aangenaam is.

Ik voel me niet direct beter na zo een dag. Maar iedereen zegt dat ik buiten moet komen dus ik doe dat dan maar.

Maar ik heb geen zin om langs te gaan bij iemand waarvoor ik duidelijk niet meer besta.

Nou, misschien dat die nieuwe baan met meer uren zo slecht nog niet is dan. Ik zou al die uitjes toch ook even aankaarten bij je psycholoog. De mensen die mij het advies gaven 'om maar naar buiten te gaan', hadden zelf geen ervaring met een depressie. Dan kunnen ze nog wel eens het verkeerde advies geven. Een masker op moeten zetten helpt namelijk niet, dat breekt alleen maar af is mijn ervaring.

En heel vervelend dat je ex het op deze manier aanpakt. Ik snap dat je geen zin hebt om langs te gaan, maar heb je dat niet ook een beetje nodig om af te sluiten?

Een dikke virtuele knuffel :+:

**Geplaatst**: 10-08-14 10:48

Geplaatst: 10-08-14 10:48

DeMolenhoek schreef:
In het begin van dit topic had ik nog zoveel geluk met hem en nu sleurt hij mij verder naar beneden.

Weet je, je kunt andere mensen niet veranderen....maar wel hoe jij ermee omgaat!
:(:)

**Geplaatst**: 10-08-14 10:52

Geplaatst: 10-08-14 10:52

Ik ga er morgen zeker achter bellen om te vragen hoe het precies in elkaar zit. Ik denk dat ik de job wel aankan, als de stress minder is dan op mijn huidig werk nu.

Ik ga zeker alles aankaarten bij de psycholoog, voor zover het allemaal kan binnen de tijd (denk dat ik maar en half uurtje krijg)

Ik ga niet meer langs om het af te sluiten. Dan doet hij toch weer helemaal anders, neemt hij mij mee binnen, probeert hij mij te troosten etc. Ik wil niet opnieuw de zorgzame 'vriend' zien om daarna weer genegeerd te worden. Ik heb altijd gezegd: Wil je me niet meer horen, zeg het dan. Maar negeer mij niet opeens. En raad eens wat erop volgde: Dat ga ik nooit doen. Ja, tuurlijk....

Sassy: Daarom dat ik nu misschien wel ben uitgevlogen. Ik ben er klaar mee en wil er niets meer mee te maken hebben. Ik heb al genoeg mijn best gedaan.

Edit: Nou, het verdriet van de post 20 minuten terug begint nu zelfs al wat plaats te maken voor opluchting. Alsof er iets van mijn schouders valt en ik weer een beetje verder kan met mijn leven. Ik denk dat ik nog gruwelijk spijt ga krijgen dat ik nu niets meer wil horen van hem, maar ik denk ook dat dit nu eigenlijk de enigste manier is om echt verder te gaan.

**Geplaatst**: 11-08-14 17:47

Geplaatst: 11-08-14 17:47

Lieve TS,

Ik stuur je even een PB, gezien ik mijn verhaal liever niet online post. Hopelijk heb je er wat aan :(:)

**Geplaatst**: 11-08-14 19:21

Geplaatst: 11-08-14 19:21

Even een update:

Ben naar de psycholoog gegaan. Deze zei dat ik geen depressie had maar een dipje. Ze zei er direct bij dat ik wel enorm moet oppassen want op deze manier verder gaan zorgt ervoor dat ze me binnen 2 maanden minstens een half jaar kan thuis zetten met een ferme dip. Nou, keek er wel even van op...

Ik heb geen medicatie mee gekregen want ik ben heel strijdlustig zegt ze. De thuissituatie moet zo snel mogelijk veranderen. Nogmaals alles samen door genomen en weer tot de conclusie gekomen dat dit pas vanaf januari mogelijk is. Ik ben volgens haar een sterke vrouw die weet wat ze wilt.

Ze heeft ook gezegd dat ik iemand ben die overal heel veel energie in steek in de hoop het goed te laten gaan. Zoals in een relatie zonder toekomst etc. Ze verschoot enorm van mijn verleden. Ze zei direct dat ik nooit de kansen heb gehad om te ontplooien als persoon en eigenlijk altijd heel erg gebonden ben gehouden. Ze verschoot er van dat ik nu al niet lang in een hoekje zat en er niet meer uit kwam. Wederom kreeg ik te horen wat voor sterke vrouw ik ben.

Ik weet niet wat ik er van moet denken. Het is fijn dat iemand heeft geluisterd en heeft bevestigd dat hoe ik mijn voel verre van abnormaal is na alles. Maar de 1ne dokter zegt depressie en dat de psycholoog medicatie moet voorschrijven, de psycholoog zegt geen depressie en geen medicatie. Ben daar wel wat teleurgesteld in, want met mij gaat het gewoon echt niet goed. Ook al kom ik soms strijdlustig over...

Het is nu een soort van pleister op de wonde. Er is geluisterd geweest maar er is niets uit gekomen. Mijn gevoelens zijn enkel bevestigd. Nu, ik mag binnen 2 weken weer terug... We zien dan wel.

**Geplaatst**: 11-08-14 19:28

Re: Mijn weg terug omhoog? (depressie)

Geplaatst: 11-08-14 19:28

Jeetje Ts, wat jij allemaal meemaakt is niet niks, knuffel! :(:)

**Geplaatst**: 11-08-14 19:32

Re: Mijn weg terug omhoog? (depressie)

Geplaatst: 11-08-14 19:32

Ach, gisteren is de zus met borderline nog eens goed komen huishouden... Ik heb weer de nodige verwijten gehad. Mijn moeder heeft bevestigd dat ik echt niets verkeerd heb gedaan wat tot zo een ontploffing had kunnen leiden. Zusje heeft met bestek gegooid en er is een mes een halve meter naast haar kindje van 13 maand terecht gekomen. Uiteindelijk is ze met slaande deur vertrokken. Naar haar kindje kijkt ze niet meer om. Ze wou het gisteren zelfs geen melk geven. Als ze thuis komt is het om te roepen en te tieren.

Was dus flink overstuur gisteren. Ben vanaf morgen alleen thuis tot zondag en heb aan mijn ouders gezegd dat als ze voor de deur staat ik niet open doe. Slaat ze weer door bel ik gewoon de politie.

**Geplaatst**: 11-08-14 19:33

Re: Mijn weg terug omhoog? (depressie)

Geplaatst: 11-08-14 19:33

Och jeetje zeg! :oo

Wanneer heb je weer een afspraak bij de psycholoog?

**Geplaatst**: 11-08-14 19:35

Re: Mijn weg terug omhoog? (depressie)

Geplaatst: 11-08-14 19:35

Binnen 2 weken pas

**Geplaatst**: 11-08-14 19:36

Re: Mijn weg terug omhoog? (depressie)

Geplaatst: 11-08-14 19:36

Jeeejtjee TS :(:)

Het lijk wel dat ze pas iets gaan doen als je instord..

**Geplaatst**: 11-08-14 19:36

Geplaatst: 11-08-14 19:36

Kan dat niet eerder dan? En ik weet niet of het misschien beter voor je is om alleen te gaan? Ik weet natuurlijk niet hoe jij hier verder in staat, maar een echt goed gesprek komt er toch van als je alleen bent, ookal vertrouw je de persoon nog zo goed.. :(:)

**Geplaatst**: 11-08-14 19:39

Geplaatst: 11-08-14 19:39

Nee, ik kan helaas niet eerder gaan. Ze zit al vol. Ik ben vandaag alleen gegaan hoor. Er is niemand mee geweest en dat zal de volgende keer ook niet zo zijn.
Ze heeft 2 pagina's volgeschreven en het eerste wat ze zei was: Tja, er moet dringend wat met jouw zus gebeuren en jij moet flink beginnen oppassen wat je nog doet hoor, want dit blijf je niet trekken.

Het is raar maar ik had wel gehoopt op medicatie. Gewoon om al wat rust in mijn hoofd te krijgen. Op dit moment neem ik kruidenpillen. Die helpen wel om de scherpte randjes er af te halen maar het is natuurlijk niet wat het hoort te zijn.

Edit: 6 maand thuis 'ziek' zitten is niet direct ideaal. Ik zit nog met een voorlopig contract dat in januari normaal naar een vast contract zou moeten gaan.

**Geplaatst**: 11-08-14 19:40

Geplaatst: 11-08-14 19:40

Een psycholoog mag helemaal geen medicatie geven? Enkel een psychiater....

Mag ik vragen, wat had je vandaag wel gewild? Wil je graag de medicatie? Ik heb ongeveer in hetzelfde schuitje gezeten als jij zat, en wilde helemaal geen medicatie, voelde enorm als falen tegenover mijzelf als ik medicatie nodig zou moeten hebben om mijn leven zin te geven. (al hangt dat er misschien mee samen dat vriendin AD letterlijk haar einde betekende)

Ik denk dat de psycholoog gelijk heeft. Jij laat je niet klein krijgen. Al ben je misschien niet zo positief, je gaat er niet bij neer zitten, maar doet wel wat, zoals dit topic en afspraak bij OCMW en psycholoog, en dat is goed! Tot januari is nog maar een paar maandjes. Probeer die tijd te gebruiken door verder uit te stippelen wat je vanaf dan wilt doen; hoeveel heb je dan te besteden, waar wil je ergens gaan wonen? Hoe zoek je zo'n woning? Wat heb je nodig aan uitzet (eventueel heb ik nog wel een leuke lijst) spullen, waar koop je dat en wat kost het? Wat moet je regelen aan verzekeringen, inschrijven bij instantie's (heb je in Belgie ook gemeente?). En ga zo maar door...

Weet je al meer over die baan?

Heel verstandig wbt je zusje, fijn dat je ouders je daarin steunen

**Geplaatst**: 11-08-14 19:50

Geplaatst: 11-08-14 19:50

Ik heb het verhaal grote lijns door gelezen, herken er een hoop van en zeker dat alles zo verrekt langzaam gaat kwa hulp, de een zegt medicijnen en de andere zegt "je bent een sterke vrouw dat hoeft niet". En overal staan lange wachtlijsten, ik herken je gevoel heel erg. Kan je vanaf hier alleen erg veel sterkte toewensen, goed dat je het ook van je af schijft.

**Geplaatst**: 11-08-14 22:17

Geplaatst: 11-08-14 22:17

Caily schreef:
Een psycholoog mag helemaal geen medicatie geven? Enkel een psychiater....

Mag ik vragen, wat had je vandaag wel gewild? Wil je graag de medicatie? Ik heb ongeveer in hetzelfde schuitje gezeten als jij zat, en wilde helemaal geen medicatie, voelde enorm als falen tegenover mijzelf als ik medicatie nodig zou moeten hebben om mijn leven zin te geven. (al hangt dat er misschien mee samen dat vriendin AD letterlijk haar einde betekende)

Ik denk dat de psycholoog gelijk heeft. Jij laat je niet klein krijgen. Al ben je misschien niet zo positief, je gaat er niet bij neer zitten, maar doet wel wat, zoals dit topic en afspraak bij OCMW en psycholoog, en dat is goed! Tot januari is nog maar een paar maandjes. Probeer die tijd te gebruiken door verder uit te stippelen wat je vanaf dan wilt doen; hoeveel heb je dan te besteden, waar wil je ergens gaan wonen? Hoe zoek je zo'n woning? Wat heb je nodig aan uitzet (eventueel heb ik nog wel een leuke lijst) spullen, waar koop je dat en wat kost het? Wat moet je regelen aan verzekeringen, inschrijven bij instantie's (heb je in Belgie ook gemeente?). En ga zo maar door...

Weet je al meer over die baan?

Heel verstandig wbt je zusje, fijn dat je ouders je daarin steunen

Geen idee eigenlijk, ze zei enkel dat ik er niet mee gebaat zou zijn... Of ik graag medicatie wil? Ja, ergens wel ja. Van mij mogen ze me eigenlijk drogeren dat ik gewoon enkele dagen van de wereld ben en gewoon mijn hoofd eens rust krijgt.

Ik heb nu papieren mee gekregen die ik allemaal moet invullen en opsturen. Dit gaat over een huurpremie etc. Het OCMW gaat me hier verder in begeleiden zodat ik krijg waar ik recht op heb. Hierin zit zelfs een energiepremie etc.

De baan ga ik niet nemen. Mijn uurloon zakt en als ik het allemaal uitreken kom ik gelijk uit qua loon (inclusief bonussen) ivm het werk dat ik nu doe. Als ik geen winkelverantwoordelijke wordt verdien ik zelfs minder dan nu voor 24 uur per maand meer te werken. Het levert dus eigenlijk nauwelijks voordeel op. Ik kan €200 meer verdienen in de maand, werk er dan ook 24 uur meer voor, maar mijn legale voordelen zakken en de bonus op het einde van het jaar is minder. Dan hou ik nu liever mijn contract

**Geplaatst**: 12-08-14 07:13

Geplaatst: 12-08-14 07:13

DeMolenhoek schreef:
Geen idee eigenlijk, ze zei enkel dat ik er niet mee gebaat zou zijn... Of ik graag medicatie wil? Ja, ergens wel ja. Van mij mogen ze me eigenlijk drogeren dat ik gewoon enkele dagen van de wereld ben en gewoon mijn hoofd eens rust krijgt.

Meestal schrijven ze dan Oxazepam voor, ik vond dat zelfs niks. Mijn gedachten waren 0.0 en was echt een zombie, en zo gauw het uitwerkte kwam het dubbel zo hard terug en dus wordt je snel 'verslaafd' aan die rommel. Ik zou er goed mee oppassen TS.. :(:)

**Geplaatst**: 12-08-14 09:12

Re: Mijn weg terug omhoog? (depressie)

Geplaatst: 12-08-14 09:12

Oxazepam is toch Valium? dat is zó'n troep!

**Geplaatst**: 12-08-14 11:46

Re: Mijn weg terug omhoog? (depressie)

Geplaatst: 12-08-14 11:46

Nou, zus met borderline heeft het de voorbije dagen zo weten keren dat ze bij de grootouders terecht kon. Dit is welgeteld 1 dag goed gegaan want sinds gisterenavond komt haar 'ware' aard weer naar boven met de borderline. Ze heeft ze tot 2 uur deze nacht wakker gehouden. Ze heeft daar nu weer drama zitten verkopen.

Binnen enkele uren zit ik alleen thuis maar zij moet en zal naar huis komen vind ze. Ik zit dood van de schrik voor haar. Haar uitbarstingen en fysieke agressie etc. Ik ben alleen thuis tot en met zondag, maar ik sluit gewoon alles af. Ik zorg dat er geen mogelijkheid is dat ze hier binnen geraakt en draait ze weer helemaal door bel ik de politie.

Dit is week 2 van het verlof en ik ga totaal geen ontspanning hebben gehad. Het moment dat ze hier binnen geraakt zijn er problemen. De laatste tijd doe ik alles voor haar. Letterlijk. Ik laad de auto met haar materiaal uit. Zeg nog mooi alsjeblief en ga dan gewoon in de zetel zitten. Nog geen 5 minuten later begint ze opeens te roepen en te tieren dat ik een geschift mens ben etc. Dan begint ze met spullen te gooien en ga zo verder.

Ik ben er echt doodsbenauwd van. Had gehoopt op een hele week ontspanning maar wederom zorgt ze ervoor dat ik schrik heb. Het over mij laten gaan lukt niet. Dit gaat over heel zware borderline en wat zo mensen dan doen...

**Geplaatst**: 12-08-14 11:51

Re: Mijn weg terug omhoog? (depressie)

Geplaatst: 12-08-14 11:51

Maar hoe zit het met hulp voor jouw zus dan? Heeft ze goede hulp, is opname een mogelijkheid? En wie zorgt er voor het kind nu jouw ouders er niet zijn?

Nomineer dit bericht ×