Bokt.nl

**Geplaatst**: 17-01-14 01:02

Geplaatst: 17-01-14 01:02

Sammie schreef:
haha dat verzakte lichaam krijg je op een gegeven moment toch wel

Jeps, het komt vanzelf een keer... maar na de bevalling kun je echt in no-time weer in een bikini verschijnen (als je dat daarvoor ook kon

). Ik ben in mijn zwangerschap 30 kilo aangekomen, en dat was er met een paar maanden allemaal weer af.

**Geplaatst**: 17-01-14 09:50

Re: Waarom wil je eigenlijk wel kinderen?

Geplaatst: 17-01-14 09:50

Oh wat klinkt dit bekend

Ik wil ook graag kinderen, maar waarom eigenlijk? Ik kan echt 10.000 dingen opnoemen om het niet te doen en er niet 1 bedenken waarom het wel te proberen, maar toch blijft het in mijn hoofd zitten.
Elke dag denk ik er weleens aan en van de week betrapte ik me er op dat ik gewoon babykamers zat te kijken (en kinderwagens

)
Ik probeer het er wel met mijn vriend over te hebben, maar die is bang (en ik eigenlijk ook). Hij vindt zichzelf nog zo kind (wow zelfkennis

) en is bang dat het ons gaat beperken in de dingen die we nu doen en is bang dat hij het niet kan en dat het allemaal tegen gaat vallen. En eigenlijk ben ik bang voor precies dezelfde dingen (behalve dat ik zelf nog kind ben dan).
Om de financiën hoeven we het niet te laten, wij kunnen onze toekomstige kinderen een heel stabiel leven bieden.
Maar toch komt dan dat gevoel van: Waarom dan wel? Ja geen idee en dat zorgt er voor dat ik in de war raak...........

**Geplaatst**: 17-01-14 10:25

Re: Waarom wil je eigenlijk wel kinderen?

Geplaatst: 17-01-14 10:25

Ik ben nog maar net zwanger en vlak daarvoor wist ik nog niet zeker of ik kinderen wilde. De jaren daarvoor wilde ik ABSOLUUT geen kinderen.

En nu is dat helemaal veranderd, ik kan me niets beters voorstellen dan dit kindje :')

Al m'n angsten zijn weg en de angsten die er nog zijn kan ik met het grootste gemak overwinnen.
Zo ben ik een vreselijk emetofoob (fobie voor overgeven), maar ben ik bang voor ochtendziekte? Tja, een beetje, maar lang niet zo erg als toen ik nog niet zwanger was

Voor mij is het dus een gevoel wat ik van te voren absoluut niet had kunnen voorspellen

**Geplaatst**: 17-01-14 10:31

Geplaatst: 17-01-14 10:31

Tjah, ik beweer sinds ongeveer een jaar dat mijn eierstokken veilig en wel bevroren op Antarctica liggen, misschien ook wel omdat ik momenteel vrijgezel ben. Grappige is dat mijn gehele vriendengroep wel vol zit met rammelende eierstokken inclusief zwangerschappen en trouwen. Ik boek alleen maar reisjes en ben dikke vrienden met mijn backpack...

Ben wel sinds kort tante en daar geniet ik wél van, hoewel ik er zelf nog niet aan moet dénken om zo'n klein hummeltje te hebben. Begin alles zelf net op een rijtje te krijgen en de voordelen wegen bij verre weg niet op tegen de nadelen.

En een voordeel van tante zijn: Als het moeilijk wordt kan ze mooi terug naar mijn zus

Laatst bijgewerkt door Winged op 17-01-14 10:35, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 17-01-14 10:31

Geplaatst: 17-01-14 10:31

Deze openingspost had ik kunnen schrijven zeg. Ik vraag me af of bij mij ook mijn bellen gaan rinkelen, eileiders gaan klapperen etc. Blijkbaar heb ik geen oerinstinct. Zie het meer als een maatschappelijk "moetje" op een bepaalde leeftijd en vooral wat ik er állemaal wel niet voor op moet zeggen! Kinderen zijn altijd heel gek met me en ik kan ze ook best een dagje om me heen hebben, maar moet er niet aan denken dat alles erom draait.
Mijn moeder zegt dan: Komt vanzelf meid, je voelt het. Nou... Ik ben benieuwd tot op de dag van vandaag of ik dat allemaal op kan geven voor iets "onbekends".

**Geplaatst**: 17-01-14 10:38

Re: Waarom wil je eigenlijk wel kinderen?

Geplaatst: 17-01-14 10:38

Er moet iemand zorgen voor je pensioen voor later he

**Geplaatst**: 17-01-14 10:40

Geplaatst: 17-01-14 10:40

Caesar schreef:
Deze openingspost had ik kunnen schrijven zeg. Ik vraag me af of bij mij ook mijn bellen gaan rinkelen, eileiders gaan klapperen etc. Blijkbaar heb ik geen oerinstinct. Zie het meer als een maatschappelijk "moetje" op een bepaalde leeftijd en vooral wat ik er állemaal wel niet voor op moet zeggen! Kinderen zijn altijd heel gek met me en ik kan ze ook best een dagje om me heen hebben, maar moet er niet aan denken dat alles erom draait.
Mijn moeder zegt dan: Komt vanzelf meid, je voelt het. Nou... Ik ben benieuwd tot op de dag van vandaag of ik dat allemaal op kan geven voor iets "onbekends".

Ik heb nooit rammelende eierstokken gehad

Dat gevoel hoef je helemaal niet krijgen hoor!

**Geplaatst**: 17-01-14 10:46

Re: Waarom wil je eigenlijk wel kinderen?

Geplaatst: 17-01-14 10:46

Ik denk dat er bij mij nooit iets gaat rammelen.. Ik vind baby's maar niks. Ik wil ze absoluut niet vast hebben (bij sommige is in de buur al vervelend), moet er niet aan denken dat ik helemaal opzwel tijdens een zwangerschap, als iets kwijlt ga ik al over mij nek.. Ik heb er niks mee.

Mijn schoonmoeder zegt altijd op de vraag waar de kleinkinderen blijven: Ik gok dat ze me eerder bellen dat ze een veulen verwachten.

Inmiddels wonen we al 3 jaar samen en zijn we verloofd, maar nog geen haar op mijn hoofd dat er de komende jaren een kleine komt!

**Geplaatst**: 17-01-14 10:57

Geplaatst: 17-01-14 10:57

Princesj schreef:
Ik denk dat er bij mij nooit iets gaat rammelen.. Ik vind baby's maar niks. Ik wil ze absoluut niet vast hebben (bij sommige is in de buur al vervelend), moet er niet aan denken dat ik helemaal opzwel tijdens een zwangerschap, als iets kwijlt ga ik al over mij nek.. Ik heb er niks mee.

Mijn schoonmoeder zegt altijd op de vraag waar de kleinkinderen blijven: Ik gok dat ze me eerder bellen dat ze een veulen verwachten.

Inmiddels wonen we al 3 jaar samen en zijn we verloofd, maar nog geen haar op mijn hoofd dat er de komende jaren een kleine komt!

grappig. Mijn schoonouders dachten ook dat er eerder een veulen bij zou komen. Eigenlijk onze hele omgeving. Dus toen wij zwanger waren was dat een een grote verassing. Ik snap de twijfels hoor. Het is niet niks. Je levert echt in als ouder zijnde.
wij hebben een heerlijk ventje die erg makkelijk is en die als baby snel doorsliep en weinig huilde. Dat is erg fijn en maakt het ook makkelijker.
wij vinden het tot op heden het echt wel waard. Zo'n heerlijk lief kind.

**Geplaatst**: 17-01-14 11:18

Re: Waarom wil je eigenlijk wel kinderen?

Geplaatst: 17-01-14 11:18

Tja en dan vooral de angst dat je een huilbaby krijgt... Ai...

**Geplaatst**: 17-01-14 11:23

Geplaatst: 17-01-14 11:23

Caesar schreef:
Tja en dan vooral de angst dat je een huilbaby krijgt... Ai...

Ook dat nog inderdaad.... Maar je hebt het niet voor het zeggen he

**Geplaatst**: 17-01-14 11:28

Geplaatst: 17-01-14 11:28

Ik heb geen kinderen en kan 100 redenen opnoemen waarom niet.
En ik kan er geen 1 opnoemen waarom wel.
Ik heb al meer dan 20 jaar een stabiele relatie met de meest lieve man die je maar kan bedenken.
Dus daar ligt het ook al niet aan.

En soms denk ik dat de kindervrije mensen er veel meer over nagedacht hebben waarom geen kinderen te willen dan dat mensen met kinderen er over nagedacht hebben.
En dat vind ik dan persoonlijk weer vreemd.

**Geplaatst**: 17-01-14 11:31

Geplaatst: 17-01-14 11:31

little_king schreef:
En soms denk ik dat de kindervrije mensen er veel meer over nagedacht hebben waarom geen kinderen te willen dan dat mensen met kinderen er over nagedacht hebben.
En dat vind ik dan persoonlijk weer vreemd.

Ik denk dat dat komt doordat er wordt verwacht dat je kinderen krijgt.... En dan dus meer gaat afwegen waarom je het níet zou doen.

Overigens van het lichaam verslappen: Mijn bootcamptrainster zit strak in het vel en is nu zwanger van de tweede en bijna uitgerekend. Zo kan het ook

**Geplaatst**: 17-01-14 11:34

Re: Waarom wil je eigenlijk wel kinderen?

Geplaatst: 17-01-14 11:34

Daar zal het vast door komen, maar toch vind ik het vreemd.
Een kindje op de wereld zetten is toch de grootste keuze die er in het leven bestaat.

**Geplaatst**: 17-01-14 11:39

Geplaatst: 17-01-14 11:39

Ik vind dit een heel interessant topic. Ik kan me helemaal in jouw OP vinden TS.
Ik ben nooit zo'n meisje-meisje geweest dat droomde van een gezinnetje en speelde met poppen; kleine kinderen heb ik ook nooit leuk gevonden

Toen ik 13 was en mijn moeder bleek zwanger te zijn, vond ik dat afschuwelijk! Toen mijn broertje ouder werd, werd ik helemaal verliefd op hem, want wat een leuk kereltje was het toch, maar het heeft mijn visie op kinderen krijgen niet verbeterd. Oke, mijn moeder zat in een slecht huwelijk waarbij alles op haar schouders viel, maar toch, plots leek ze gewoon een afgeleefde melkfabriek die elke dag tussen de pies en poep zat, en niet eens meer - ik zeg maar wat - een keer in bad kon als zij het wou.
Zelf zag ze het wel positief in, en ze probeerde me uit te leggen dat je heel veel liefde terugkrijgt, maar hm, zo zag ik het niet

Wel fijn om te horen dat mocht ik ooit zwanger zijn, dat instinct uiteindelijk wel gewoon naar boven komt.

**Geplaatst**: 17-01-14 11:41

Geplaatst: 17-01-14 11:41

Ik wilde echt geen kinderen.
Maar toch zitten er nu twee kindjes naast mij te tekenen, die negen maanden in mijn buik hebben gezeten. En ik ben zo blij dat ik van gedachten veranderd ben, want dit is het mooiste wat er is! (voor mij)

Door mijn gezondheid ben ik anders naar het leven gaan kijken, zo'n 5 jaar terug.
Alles wat ik daarvoor zo belangrijk vond leek ineens niet meer zo belangrijk. Mijn werk, uitgaan, hobby's...het deed er niet zo veel meer toe. Was het dit?
En toen kwam ook voor het eerst dat ik baby's leuk en schattig vond. Ik wilde ook zo'n prachtig wezentje in mijn armen.
Manlief helemaal blij, want die had wel altijd een kinderwens gehad, maar laten gaan omdat ik die niet had. Dus alles besproken met elkaar. Ons leven zou totaal veranderen, maar het maakte niet uit. Ik wilde een kind!!! en daar wilde ik alles voor opgeven.
En nu zit er dus een kleutermannetje naast me een mooie tekening te maken voor de zieke buurvrouw en een peutermeisje een banaan naar binnen te proppen.
Vanaf het moment dat mijn prachtige kinderen op mijn buik werden gelegd was ik moeder, een onbeschrijflijk gevoel van liefde voor je kind, maar ook de angst of je alles wel goed doet.
De onvoorwaardelijke liefde die voor hun voel is niet uit te leggen, kon ik ook nooit begrijpen toen ik zelf nog geen kinderen had. Maar voor mij bestaat het echt!

**Geplaatst**: 17-01-14 11:41

Geplaatst: 17-01-14 11:41

Ik heb altijd gezegd geen kinderen!
Ik werk nu 2 jaar in de kinderopvang en kan echt genieten van andermans kinderen. Alleen ik kies er voor om nog niet zwanger te worden. Ik ben 21 en net getrouwd. Mijn man is 27 en hij wil heel graag dat we een kindje krijgen.

No way, ik wil dat nog niet. Ik wil nog kunnen genieten van ons grote, stille huis. De uitjes savonds, spontane uitjes, elke dag naar de paarden, etc.

En wat ook niet helpt is dat mijn kerel hele dagen van huis is. Dan mag ik vanuit mijn werk vol poep, eten, slapen, huilen mijn huis in stappen en weer opnieuw beginnen.

Ik kan dus ook nog geen reden vinden waarom wel? Misschien over een paar paar jaar.. Wie weet.

**Geplaatst**: 17-01-14 11:41

Geplaatst: 17-01-14 11:41

little_king schreef:
Ik heb geen kinderen en kan 100 redenen opnoemen waarom niet.
En ik kan er geen 1 opnoemen waarom wel.
Ik heb al meer dan 20 jaar een stabiele relatie met de meest lieve man die je maar kan bedenken.
Dus daar ligt het ook al niet aan.

En soms denk ik dat de kindervrije mensen er veel meer over nagedacht hebben waarom geen kinderen te willen dan dat mensen met kinderen er over nagedacht hebben.
En dat vind ik dan persoonlijk weer vreemd.

Soms denk ik dat je kinderen neemt om je relatie/huwelijk te redden....het word wat saai zo met zijn tweeen en het interieur is ook pas vernieuwt en daar pas best een kind in

Ik heb ze niet en ook nooit gewild.Ik heb inderdaad niet 1 reden gevonden om ze wel te willen.

Als je een goede relatie hebt kan een kind die sterker maken maar ook volledig verknallen.

**Geplaatst**: 17-01-14 11:47

Re: Waarom wil je eigenlijk wel kinderen?

Geplaatst: 17-01-14 11:47

Een leuk ander paard kan ook de relatie redden

Maar pubert die zet ik hem terug in de wei

Ik zou dus ook echt niet op een kinderdagverblijf kunnen werken, die krijsende kinders, zou er nachtmerries van krijgen

**Geplaatst**: 17-01-14 11:48

Geplaatst: 17-01-14 11:48

akishino schreef:
Ik wilde echt geen kinderen.
Maar toch zitten er nu twee kindjes naast mij te tekenen, die negen maanden in mijn buik hebben gezeten. En ik ben zo blij dat ik van gedachten veranderd ben, want dit is het mooiste wat er is! (voor mij)

Door mijn gezondheid ben ik anders naar het leven gaan kijken, zo'n 5 jaar terug.
Alles wat ik daarvoor zo belangrijk vond leek ineens niet meer zo belangrijk. Mijn werk, uitgaan, hobby's...het deed er niet zo veel meer toe. Was het dit?
En toen kwam ook voor het eerst dat ik baby's leuk en schattig vond. Ik wilde ook zo'n prachtig wezentje in mijn armen.
Manlief helemaal blij, want die had wel altijd een kinderwens gehad, maar laten gaan omdat ik die niet had. Dus alles besproken met elkaar. Ons leven zou totaal veranderen, maar het maakte niet uit. Ik wilde een kind!!! en daar wilde ik alles voor opgeven.
En nu zit er dus een kleutermannetje naast me een mooie tekening te maken voor de zieke buurvrouw en een peutermeisje een banaan naar binnen te proppen.
Vanaf het moment dat mijn prachtige kinderen op mijn buik werden gelegd was ik moeder, een onbeschrijflijk gevoel van liefde voor je kind, maar ook de angst of je alles wel goed doet.
De onvoorwaardelijke liefde die voor hun voel is niet uit te leggen, kon ik ook nooit begrijpen toen ik zelf nog geen kinderen had. Maar voor mij bestaat het echt!

Mooie woorden...

**Geplaatst**: 17-01-14 11:51

Geplaatst: 17-01-14 11:51

Ik zei altijd neeeeee geen kinderen,die huilende krijzende poepende kotsende babytjes bah nee echt niet...nu is me kindje (niet geplant) 2 jaar, en ik zou nooit meer zonder willen. Elk nieuw dingetje wat hij leerde, zo mooi om te zien. Je krijgt ook ontzettend veel liefde terug. En ach die luiers?merk ik al niet meer. Een keer ziek en spugen?ach emmertje met sopje en klaar. Ik vind het heerlijk,hem zien genieten met spelen en al hele verhaaltjes aan het vertellen, geweldig. Ooit wil ik een 2e, op moment al jaar alleenstaand maar ook dat zou me in de toekomst niet tegen houden. (donor etc mogelijkheid). Vanaf de eerste echo en bewegingen in me buik was me gevoel van "ik wil geen kinderen" naar "prachtig en een wonder" . Ik kan me niet anders meer voorstellen als mama zijn, mooiste ervaring die er is.

**Geplaatst**: 17-01-14 11:52

Geplaatst: 17-01-14 11:52

Juist mijn gezondheid is een reden er geen te willen. Ook veel ernstige ziektes in de familie, nog een reden er geen te willen. Werk is me zo belangrijk ook niet, dus had daardoor best kinderen kunnen krijgen.
Maar ik raak op geen enkel ogenblik vertederd door een baby.
Een peuter die grappige dingen doet vind ik dan wel schattig, maar als hij dan even later jengelt is dat schattig ook weer zo op de achtergrond. En ze blijven geen peuter.

**Geplaatst**: 17-01-14 11:56

Geplaatst: 17-01-14 11:56

justdiesel schreef:
Pittig? Ja misschien wel, maar wel heel eerlijk.....

Vind het wel heel knap dat je dit gewoon eerlijk zegt! Wat maakt het moederschap zo zwaar voor jou?

**Geplaatst**: 17-01-14 11:58

Geplaatst: 17-01-14 11:58

justdiesel schreef:
Mallow schreef:
Alles wat jij benoemt wordt bijzaak. De warmte, de liefde, de levenslessen, het onvoorwaardelijke. Niets is meer belangrijk en alles des te meer. Je wordt verreikt, het is zo mooi! Ja het is dus wel zo rooskleurig sorry!

Die mening deel ik dus totaal niet..... Sorry

Tuurlijk zijn mijn kinderen gewenst en zeer geliefd en alle drie een heel bewuste keuze.
Maar zou ik de kans krijgen om het over te doen dan zou ik toch geen kinderen meer willen.
Ik vind moeder zijn de ondankbaarste en zwaarste taak die er bestaat. '
En er niks rooskleurigs aan.

Er zijn echt wel mooie momenten waarop ik glim van trots en het heel mooi is, maar de mindere kanten aan kinderen overheersen hier gewoon...

Ts als je twijfelt begin er dan niet aan.

Ik vind dat er in dit topic hele mooie verhalen staan. Maar het bovenstaande is waar ik erg bang voor ben. Mijn eigen moeder denkt er in mindere mate zo over. Ze is ontzettend blij met mij en mijn zusje, maar ze heeft ook weleens gezegd dat als ze opnieuw moest kiezen, dat ze dan geen kinderen had gekregen.

Ik heb kinderen nooit leuk gevonden en mijn instinct ligt nog lekker te slapen (ik ben 21, dus dat zou in theorie natuurlijk nog kunnen ontwaken). Ik zie héél erg veel nadelen aan het hebben van kinderen en ik bang bang dat als ik later toch kinderen krijg ik daar niet gelukkig van zou worden. Ik denk dat ik het dus niet ga durven, uit angst dat ik er spijt van krijg.

**Geplaatst**: 17-01-14 11:59

Geplaatst: 17-01-14 11:59

Ik heb het topic doorgelezen en ben nog niet overtuigd :')

.
Oke, ik ben pas 20, en ga nog uit, heb 2 paarden, school etc. maar ik hou gewoon van mn vrijheid.
Mn zus opbellen om te vragen of ze thuis, in de trein stappen en een keer weer teruggaan, spontaan even naar de stad of vriendinnen.
En dat.. Terwijl vriendlief wel kinderen wil... Hmm.. Worden nog leuke discussies straks :')

.

Nomineer dit bericht ×