Bokt.nl

**Geplaatst**: 23-09-13 09:17

Geplaatst: 23-09-13 09:17

ik zou eens gaan zitten voor een goed gesprek waar in jij hele duidelijk maakt wat die stapavondjes met vriendinnen voor jou betekenen/wat het voor jou doet. lijkt me dat als hij ergens wat empathisch vermogen heeft verstopt dat hij toch moet kunnen snappen dat jij wel een sociaal leven nodig hebt buiten je relatie om
dat hij het okay vind om semi kluizenaar te zijn, prima. maar dat betekend niet dat jij dat ook maar moet zijn/kunnen.
daarnaast, niet uitgaan omdat je wel eens iemand zou kunnen ontmoeten?
als er ruimte is om een affaire aan te gaan lukt je dat ook wel met iemand die je op het schoolplein, in de supermarkt of weet ik het waar tegen komt.
lief hebben is los laten , vertrouwen is de basis en vul nog maar een stel van die cliché spreekwoorden in, maar ze kloppen wel...

plak daar gelijk een gesprekje aan vast over zijn passieve attitude wat betreft het familieleven, ik zou er namelijk niet blij van worden als mijn partner het verrekt om bij welke familie dan ook op bezoek te gaan bij welke gelegenheid dan ook , zeker als gezinnetje is dat toch iets wat belangrijk is al is het alleen maar voor het kind, beetje bank hangen en familie verwaarlozen/jezelf afsluiten voor mensen die om je geven is nou niet echt het voorbeeld wat je een kind wil geven dunkt me ?

**Geplaatst**: 23-09-13 09:17

Geplaatst: 23-09-13 09:17

Ik ben 47, en ben net terug van een weekend scout-in. Een scouting feest met zo'n 6000 deelnemers.
Op dat feest wordt ook overnacht, twee keer zelfs. Je slaapt dan tussen de leden van jouw groep, en soms lig je langs een vrouw, soms tussen twee mannen in enz. Vreemd gaan is daarbij helemaal niet aan de orde. Ik denk ook niet dat een avondje stappen zou betekenen dat je dan vreemd kunt gaan. Uit de OP krijg ik mee dat dat een beetje de zorg is van de man van TS.
Naar mijn mening is vreemdgaan niet zozeer een gevolg van mogelijkheid. Als je vreemd zou willen gaan kan dat ook wel als de man van TS in het buitenland zit voor zijn werk.
Er ontbreekt in de relatie echter wel vertrouwen, en dat is wel zorgelijk.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-09-13 10:02

Geplaatst door de TopicStarter : 23-09-13 10:02

spatter schreef:
TS je zegt dat hij nergens mee naar toe gaat, ook niet naar familie feestjes, ook niet van zijn eigen familie?

En jullie hebben een kind, gaan jullie nooit met zijn 3en naar een pretpark, een wandeling maken of iets dergelijks?

Je hebt een paard, doet hij daar iets mee samen met jou?
Vind hij het wel okee als je met je paard op wedstrijd of clinic ofzo gaat?

Nee ook niet van zijn eigen familie. Vaak heb ik hiervoor smoesjes verzonnen maar dat doe ik ook al een jaar niet meer. In de vakantie komt het wel een keer voor dat we met ons drieën een dagje ergens heen gaan. Maar dat is sporadisch. Samen op vakantie is meestal maar een dag of 4 want langer wil hij niet weg zijn en is voor hem een straf. Daar leg ik me bij neer.

Mijn paard heb ik jammer genoeg deze maand moeten laten inslapen. Hij vind dat jammer voor mij maar zelf vind hij dat niet zo erg. Zo heel veel doe ik niet voor mezelf. Soms heb ik een etentje van mijn werk, 1x per week ga ik s'avonds naar school voor mijn werk. Verder als ik iets ga doen is mijn dochter er altijd bij. Vaak komt dan toch nog de opmerking dat ik nooit thuis ben en altijd maar weg ben. Het enige dat ik echt voor mezelf doe is het 1x per maand met mijn vriendinnen op stap gaan.

Ik voel me zeker niet zielig en vraag ook zeker geen medelijden. Het enige dat ik wilde weten is of het echt zo vreemd is om met vriendinnen op stap te gaan.

**Geplaatst**: 23-09-13 10:06

Re: Reacties gevraagd over op stap gaan met vriendinnen 39 jarig

Geplaatst: 23-09-13 10:06

Is hij ook altijd al zo geweest?
Want het klinkt toch een beetje alsof hij zelf een probleem heeft waar aan gewerkt zou moeten worden.

**Geplaatst**: 23-09-13 10:07

Geplaatst: 23-09-13 10:07

Nee dat is het niet, maar jouw man is onzeker om één of andere reden en het zal je waarschijnlijk helpen om er achter te komen waarom. Ook al is het geen prater, dan vraag je hem recht uit of hij dit nog wel wil doen lukken, zegt hij dan van "tuurlijk wel" dan zeg je "nou, dan moeten we praten."

**Geplaatst**: 23-09-13 10:08

Geplaatst: 23-09-13 10:08

Dat maakt het wel lastig. Hoe ziet jullie week er gemiddeld uit? Werkt hij veel en lang waardoor hij weinig tijd sowieso heeft om even rustig te zitten? (en dat hij het dus wel fijn vind om dat ene uurtje vrije tijd in de avond lekker even te hangen op de bank)

Net wat anderen in het topic zeggen, vreemdgaan is bij een 'avondje uit' eigenlijk niet eens het probleem, als mensen vreemd gaan dan doen ze dat toch wel (en op een avondje uit met vriendinnen is dat wel het laatste wat je zou doen).
Waar is hij bang voor? Wat wil hij het liefste?

Als hij erg druk is waardoor jullie elkaar toch al weinig zien dan kan ik me er wellicht nog iets bij voorstellen. Misschien dan een vaste avond in de week afspreken dat je samen thuis bent?

**Geplaatst**: 23-09-13 10:11

Geplaatst: 23-09-13 10:11

Ik denk meer en meer dat jouw man een psychologisch probleem of misschien zelfs een persoonlijkheidsstoornis heeft. Als hij zo een gebrek aan empathie heeft, asociaal is ingesteld...
Je zegt dat je je er altijd bij hebt neergelegd en nu wil je enkel weten of hetgeen je doet normaal is? Wil je niet dat jullie op één lijn komen hiermee? Ik denk dat je meer in oplossingen moet denken, want het lijkt er nu vooral op dat je het enkel voor jezelf wilt verantwoorden (wat niet nodig is) en dat je het praten hebt opgegeven.

Hou je van hem?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-09-13 10:14

Geplaatst door de TopicStarter : 23-09-13 10:14

We zijn altijd samen thuis. Hij vaak eerder op de dag dan ik, wat heel fijn is doordat onze dochter dan niet naar de kinderopvang hoeft. Wel ligt hij elke dag rond half 9 in bed doordat hij s'nachts al moet opstaan. Dit is allemaal geen probleem (al vind ik het niet leuk) maar daar ben ik aan gewend.

Zoals hij zegt is hij liever thuis dan dat hij ergens sociaal moet gaan doen. Het is een echte boerenjongen. Hij snapt dan ook niet waarom ik wel een sociaal leven nodig heb.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-09-13 10:16

Geplaatst door de TopicStarter : 23-09-13 10:16

Tieneke schreef:
Ik denk meer en meer dat jouw man een psychologisch probleem of misschien zelfs een persoonlijkheidsstoornis heeft. Als hij zo een gebrek aan empathie heeft, asociaal is ingesteld...
Je zegt dat je je er altijd bij hebt neergelegd en nu wil je enkel weten of hetgeen je doet normaal is? Wil je niet dat jullie op één lijn komen hiermee? Ik denk dat je meer in oplossingen moet denken, want het lijkt er nu vooral op dat je het enkel voor jezelf wilt verantwoorden (wat niet nodig is) en dat je het praten hebt opgegeven.

Hou je van hem?

Ja ik hou van hem. Zou ik dit niet doen was ik allang weggeweest en me er niet druk om gemaakt. En had ik hier geen meningen hierover gevraagd.

**Geplaatst**: 23-09-13 10:21

Re: Reacties gevraagd over op stap gaan met vriendinnen 39 jarig

Geplaatst: 23-09-13 10:21

Op zich hoeft het geen probleem te zijn dat hij geen sociaal leven heeft en niet snapt dat jij dt wel hebt/wilt, als hij het maar wel ACCEPTEERT. En daar gaat het een beetje mis volgens mij. Misschien moeten jullie tot en compromis komen; jij probeert hem niet meer naar feestjes ed te krijgen, en hij laat jou zonder gezeur wél gaan.
Het is en blijft toch geven en nemen in een relatie, voor beide partners.

**Geplaatst**: 23-09-13 10:54

Geplaatst: 23-09-13 10:54

TS misschien moet je hem eens voor het blok zetten.

Jij gaat minder op stap maar dan gaat hij mee naar familie aangelegenheden en regelmatig iets leuks doen met jou en/of kind.
Daar zal hij wel hevig op sputteren en dan kun jij zeggen, "maar ik ga netjes voor jou naar de familie feesten dus wil ik ook af en toe naar iets wat ik echt leuk vind"

Enne geen gezeur over boerejongen, juist die gaan netjes iedere weekend naar pa en ma op bezoek op zondag, lopen keurig de verjaardagen af en zijn juist heel familie ingesteld.
Wat vinden eigenlijk je schoonouders van zijn gedrag?

Iemand kan graag thuis zijn maar zo te lezen wil hij eigenlijk niks.
Speelt hij thuis wel met jullie kind, helpt hij met school dingetjes, ouderavonden, drinken jullie samen een glaasje wijn?
Je kunt het thuis heel gezellig maken en als hij zo graag thuis wil zijn en jou ook graag thuis wil hebben zal hij moeite moeten doen om het thuis gezellig te maken, daar ligt dan zijn taak!

**Geplaatst**: 23-09-13 10:59

Geplaatst: 23-09-13 10:59

Tieneke schreef:
Ik denk meer en meer dat jouw man een psychologisch probleem of misschien zelfs een persoonlijkheidsstoornis heeft. Als hij zo een gebrek aan empathie heeft, asociaal is ingesteld...
Je zegt dat je je er altijd bij hebt neergelegd en nu wil je enkel weten of hetgeen je doet normaal is? Wil je niet dat jullie op één lijn komen hiermee? Ik denk dat je meer in oplossingen moet denken, want het lijkt er nu vooral op dat je het enkel voor jezelf wilt verantwoorden (wat niet nodig is) en dat je het praten hebt opgegeven.

Hou je van hem?

Mwa bij veel boerenzonen is dit meer de aard van het beestje dan een psychotisch probleem ben ik bang.
Toen ik je verhaal las en idd dat van altijd klaar staan voor ouders had ik al zo'n vermoeden.
Heb ook in een soortgelijke situatie gezeten al was ik nog maar 22 (hij 29). Idd het nooit ergens mee naartoe zoeken (vooral feestjes van mijn vrienden/familie) en het nergens over kunnen praten. Ging ik dan zelf dan mocht dat wel. Maar niet van harte.

Jij bent in al die jaren geweest waar ik zo bang voor was om ook te worden: als het ware de 'marionet' van de schoonfamilie en je man. Altijd jezelf maar overal bij neerleggen, nooit eens je eigen ding doordrukken. Daarbij ben je wellicht al die jaren de ideale, niet zeurende, echtgenote geweest voor je man, maar jezelf een beetje verloren. Je hebt van die doosjes die dat prima kunnen. Ik kon het niet, mezelf helemaal wegcijferen om maar in het perfecte straatje van vriend en schoonmams te passen. En jij blijkbaar ook niet anders had je die burn-out niet gehad misschien?

Top dat je jezelf weer aan het terugvinden bent! En ik zou zeggen: gewoon lekker op stap gaan als je dan jezelf kunt zijn. Blijf voor jezelf opkomen! En laat het nooit meer zover komen als het was. Ik wens je heel veel geluk en wijsheid toe.

**Geplaatst**: 23-09-13 11:43

Geplaatst: 23-09-13 11:43

Hij is je man? zijn jullie getrouwd? dan vind ik het wel vreemd dat ie eigenlijk nog zo jaloers is..
Kijk als je nu vriendje en vriendinnetje bent dan kan ik er nog wel enigszins inkomen dat je dat niet zo leuk vindt. al die gekke mensen die misschien naar je vriend of vriendin toe komen die iets moeten van hem of haar(dat heb ik tenminste). daar zie ik wel tegenop, maar niet dat ik mijn vriend niet vertrouw.
Andersom net zo.
Maar als je getrouwd bent, dan heb je toch meer zekerheid ofzo, dan ben je al wat langer samen, je bent verbonden aan elkaar..(kan net zo goed misgaan natuurlijk, maar lijkt me toch wat meer zekerheid geven)..

Ik zou dit gewoon volhouden.. Nodig hem wel telkens uit, zodat ie zich niet weggeduwt voelt..
Neem hem in het weekend een keertje mee naar de bios of lekker uit eten. zodat jullie ook lekker dingen samen doen..
Probeer hem wat zekerheid te geven. door hem bv even te bellen als je bent stappen etc.. of een foto te appen of wat dan ok, dat hij weet dat je aan hem denkt.
Of hij moet natuurlijk al slapen..

**Geplaatst**: 23-09-13 11:43

Geplaatst: 23-09-13 11:43

Ik denk dat jullie een gulden middenweg moeten zoeken want ik begrijp uit je posts dat je wel van hem houdt? Of hij nu vaker mee weg moet of jij minder dingen voor jezelf doet is iets dat je toch met hem moet bepraten want op deze manier ga je een totaal eigen leven leiden en ik denk niet dat dat de bedoeling van een relatie is. Natuurlijk moetieder dingen voor zich doen maar zodra er problemen over ontstaan betekent dat er iets niet goed zit TS, dus praten met elkaar, helemaal omdat er ook een dochter in het spel is.
Succes TS

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-09-13 11:50

Geplaatst door de TopicStarter : 23-09-13 11:50

RoyceMack schreef:
Hij is je man? zijn jullie getrouwd? dan vind ik het wel vreemd dat ie eigenlijk nog zo jaloers is..
Kijk als je nu vriendje en vriendinnetje bent dan kan ik er nog wel enigszins inkomen dat je dat niet zo leuk vindt. al die gekke mensen die misschien naar je vriend of vriendin toe komen die iets moeten van hem of haar(dat heb ik tenminste). daar zie ik wel tegenop, maar niet dat ik mijn vriend niet vertrouw.
Andersom net zo.
Maar als je getrouwd bent, dan heb je toch meer zekerheid ofzo, dan ben je al wat langer samen, je bent verbonden aan elkaar..(kan net zo goed misgaan natuurlijk, maar lijkt me toch wat meer zekerheid geven)..

Ik zou dit gewoon volhouden.. Nodig hem wel telkens uit, zodat ie zich niet weggeduwt voelt..
Neem hem in het weekend een keertje mee naar de bios of lekker uit eten. zodat jullie ook lekker dingen samen doen..
Probeer hem wat zekerheid te geven. door hem bv even te bellen als je bent stappen etc.. of een foto te appen of wat dan ok, dat hij weet dat je aan hem denkt.
Of hij moet natuurlijk al slapen..

Nee we zijn niet getrouwd. Wel zijn we al 15 jaar samen.

Het heeft ook geen zin om hem telkens weer uit te nodigen. Hij wil gewoon niet. Ik ben degene die zich weggeduwd voelt en niet hij. Ik heb al vaker geprobeerd om hem mee te krijgen en na zoveel jaar houd het echt wel op om dat te proberen. En hem bellen als ik op stap ga heeft geen zin. Hij slaapt en de telefoon staat uit als hij naar bed gaat.

**Geplaatst**: 23-09-13 11:58

Geplaatst: 23-09-13 11:58

Iedereen oppert hier wel over jaloezie.. Maar is het wel jaloezie??
Ik begin steeds meer te denken dat het meer in de trand is van: het hoort niet dat mijn vrouwtje op deze leeftijd nog op stap gaat. Wat moet iedereen nou wel niet denken als ze zien dat mijn vrouw nog alleen op stap gaat? Misschien is het in zijn omgeving (en tsja dan kom ik toch weet terug op het boerenzoon verhaal) wel helemaal niet geaccepteerd dat de vrouw alleen gaat stappen.

Edit: dat verklaart misschien ook wel de reactie van man: ik vind het niet kunnen.. Punt... (Want het hoort niet)

**Geplaatst**: 23-09-13 12:19

Geplaatst: 23-09-13 12:19

Sommige mannen zijn geen praters, zijn niet zo opgevoed en gaan het ook niet worden.
Man van ts is een mooi voorbeeld. Hij weet domweg niet HOE!

Heeft niks met persoonlijkheidsstoornis of aso of wat dan ook te maken. Hij heeft het niet meegekregen en is dan nu te nukkig om te zien dat het hem meer slecht dan goed brengt.

Als jij je kinderen niet leert om te gedag te zeggen en te bedanken voor een cadeautje of wat dan ook. Dan leren ze dat ook niet, dus vinden ze het ook niet raar om het niet te doen (ti's maar een voorbeeld he!)

Ben je verder wel happy in je relatie?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-09-13 12:26

Re: Reacties gevraagd over op stap gaan met vriendinnen 39 jarig

Geplaatst door de TopicStarter : 23-09-13 12:26

Denk dat je wel een punt hebt Dimple.

Ik bekijk het momenteel dag voor dag. Soms ben ik wel happy en soms niet.

**Geplaatst**: 23-09-13 12:46

Geplaatst: 23-09-13 12:46

Ik denk ook dat dit topic een stukje van je zelfvertrouwen terug vinden is? Hij zegt dat het niet hoort of vreemd is, volgens mij ben je er zelf ook wel zeker van dat dat niet het geval is maar wil je toch even checken om te kijken of je niet gek bent.
En ik denk dat dat iets is waar je zeker op zult moeten gaan letten als je de burn-out uit klimt. Je gaf al aan je eigen ideeen en standpunten een beetje kwijt te zijn geraakt, laat dit dan niet nog een keer gebeuren!

Als JIJ wilt uitgaan en JIJ dat normaal vindt, nou dan is dat zo voor jou. En wat buurvrouw truus, ome piet of heel bokt daarvan vindt is ondergeschikt.

Dus ik zou zeggen geniet van je maandelijkse jij-avond

**Geplaatst**: 23-09-13 12:50

Geplaatst: 23-09-13 12:50

Amen! $_/-\o_$

**Geplaatst**: 23-09-13 13:17

Geplaatst: 23-09-13 13:17

Friso_lover schreef:
Nah sorry hoor. Maar waar ga je dan heen als je opstap gaat? Echt clubs of iets? Want als ik rond jouw leeftijd zat en mijn vriend wilde opstap had ik ook zoiets van, moet dat nou?
Niet banketstaaf bedoelt, maar vind het wat raar dat mensen van jouw leeftijd nog op stap gaan...

Waarom zou dat raar zijn, bij ons heb je heel veel jaren 70 80 90 feesten stikt er van 30+ tot wel 60 jaar oude mensen.
Harstikke gezellig

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-09-13 13:24

Geplaatst door de TopicStarter : 23-09-13 13:24

Friso_lover schreef:
Nah sorry hoor. Maar waar ga je dan heen als je opstap gaat? Echt clubs of iets? Want als ik rond jouw leeftijd zat en mijn vriend wilde opstap had ik ook zoiets van, moet dat nou?
Niet banketstaaf bedoelt, maar vind het wat raar dat mensen van jouw leeftijd nog op stap gaan...

Wij gaan naar een groot gezellig cafe waar jong en oud bij elkaar zijn. En ik ben 39 jaar dus hoor echt nog niet achter de geraniums te zitten hoor.

**Geplaatst**: 23-09-13 13:29

Geplaatst: 23-09-13 13:29

Wij gaan ook regelmatig alleen op stap... Mijn vriend net wat vaker dan ik, omdat ik dan liever thuis blijf bij onze dochter

Hier in de omgeving is het trouwens heel normaal om (alleen) op stap te gaan ookal ben je geen 16 meer! Gewoon gezellig

**Geplaatst**: 23-09-13 13:30

Geplaatst: 23-09-13 13:30

mijn vriend wil ook niet dat ik uit ga, maar hij is wat dat betreft heel ouderwets.
Gelukkig geef ik er zelf ook niks om. Maar hij zou ook niet willen dat ik op wedstrijd ga want daar zou ik wel eens iemand tegen kunnen komen, ook les van een man vind hij een no-go...erg he hij is enorm jaloers

**Geplaatst**: 23-09-13 13:40

Re: Reacties gevraagd over op stap gaan met vriendinnen 39 jarig

Geplaatst: 23-09-13 13:40

pfoei fjordie333, meen je dat nou... Houd het in de gaten hoor, voordat je jezelf straks ook helemaal kwijt bent omdat je niets meer voor jezelf kan/mag doen.

Het is hier ook heel normaal om op die leeftijd te gaan stappen hoor, er zijn zat (salsa/nacht)clubs, bars, cafés etc met een zeer gemengd publiek. Minstens net zoveel als er van die 'tienertenten' zijn. En bovendien een stuk gezelliger (ook al ben ik nog geen 30).

Ts: ik denk dat je man inderdaad moeite heeft met jou verandering. Hij is zo gewend dat jij wel meegeeft, dat hij nu moet wennen aan een situatie waarin jij beslissingen maakt over je eigen leven en ook eens kiest voor jezelf. Probeer met hem te blijven praten, maar laat je niet van je pad brengen. Je hebt al die tijd al veel te veel gepikt en je bent nu zo te lezen hartstikke goed bezig met het werken aan jezelf wat zo hard nodig was!
Ik zou wel blijven aandringen of hij echt niet eens mee kan naar de psychologe, ook al wil hij nu niet, want ik denk dat daar een wereld voor hem open zal gaan en hij zal leren meer begrip voor jou te hebben.

Nomineer dit bericht ×