Bokt.nl

**Geplaatst**: 22-08-13 12:58

Geplaatst: 22-08-13 12:58

Horrorverhaal, _Friemel

Dat is dus één van de redenen dat ik niet zwanger durf te raken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-08-13 13:04

Re: Emetofobie, ff m'n verhaal kwijt!

Geplaatst door de TopicStarter : 22-08-13 13:04

Lol, het zal niet leuk zijn op het moment zelf, maar daar zou ik me dus echt niet druk om maken...je bent immers in het ziekenhuis :')

**Geplaatst**: 22-08-13 13:41

Geplaatst: 22-08-13 13:41

Zinn schreef:
Lol, het zal niet leuk zijn op het moment zelf, maar daar zou ik me dus echt niet druk om maken...je bent immers in het ziekenhuis

Dus? Die houden t overgeven niet tegen hoor :Y)

Lijkt me ook vreselijk, maar ik hoor ook genoeg mensen die nier hebben ophieven overgeven tijdens de bevalling.

**Geplaatst**: 22-08-13 13:49

Geplaatst: 22-08-13 13:49

Ik heb me geen moment misselijk gevoeld hoor. Hier in België plaatsen ze dan nog meestal een lavement voor je gaat bevallen,handig als je al helemaal in de weeën zit,ik moest maken dat ik op de WC zat tegen dat mijn volgende wee zich meldde.
Maar langs die kant heb ik er helemaal geen problemen mee. :')

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-08-13 14:04

Geplaatst door de TopicStarter : 22-08-13 14:04

Rianne_ schreef:
Zinn schreef:
Lol, het zal niet leuk zijn op het moment zelf, maar daar zou ik me dus echt niet druk om maken...je bent immers in het ziekenhuis

Dus? Die houden t overgeven niet tegen hoor
Lijkt me ook vreselijk, maar ik hoor ook genoeg mensen die nier hebben ophieven overgeven tijdens de bevalling.

Dat bedoel ik niet, ik bedoel dat ze daar overal bakjes hebben klaar staan en die mensen kunnen daar doorgaan goed mee om, spullen om op te ruimen zijn er ook zo bij de hand...Het is niet 'erg' als je daar moet overgeven zeg maar...

**Geplaatst**: 22-08-13 14:25

Geplaatst: 22-08-13 14:25

Zinn schreef:
Rianne_ schreef:
Dus? Die houden t overgeven niet tegen hoor
Lijkt me ook vreselijk, maar ik hoor ook genoeg mensen die nier hebben ophieven overgeven tijdens de bevalling.

Dat bedoel ik niet, ik bedoel dat ze daar overal bakjes hebben klaar staan en die mensen kunnen daar doorgaan goed mee om, spullen om op te ruimen zijn er ook zo bij de hand...Het is niet 'erg' als je daar moet overgeven zeg maar...

Maar welke angst heb jij dan icm je emetofobie? Alleen bij anderen?
Ik heb het zowel bij anderen als bij mezelf.. Ongeacht waar of met wie ik ben, het gaat er om dat ikzelf ook absoluut niet zou willen overgeven. Ik krijg al een koortsig gevoel als ik er überhaupt aan denk op t moment dat ik misselijk ben.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-08-13 14:36

Re: Emetofobie, ff m'n verhaal kwijt!

Geplaatst door de TopicStarter : 22-08-13 14:36

Ik heb alleen emetofobie, geen andere angst hoor

Ik wil zelf ook niet overgeven natuurlijk, maar wat moet dat moet...Ik geraak dan ook in paniek, maar het heeft geen nut om tegen jezelf te zeggen 'ik wil het niet, ik wil het niet...' daarmee voedt je je angst en wordt deze alleen erger. Dus om me dan ook nog druk te liggen maken of iemand dat daar misschien moet opruimen, oh nee...Thuis zou ik me schuldig voelen als m'n vriend het moet opruimen ofzo , maar in het ziekenhuis, nee hoor.... Dus moest ik overgeven tijdens een bevalling, ik zou zo gestresst zijn...maar hey, dan kan ik me echt niet druk maken of het op de grond is, of dat iemand dat op moet ruimen of whatever...

**Geplaatst**: 22-08-13 14:40

Re: Emetofobie, ff m'n verhaal kwijt!

Geplaatst: 22-08-13 14:40

Nee maar ik bedoelde meer in wat voor vorm je emetofobie hebt.
Ik ben er niet eens mee bezig wie t moet opruimen, ik wil het gewoon niet.. Doe er alles aan om niet te hoeven overgeven en ondanks dat ik vaak misselijk ben, heb ik inmiddels al 10 jaar niet meer overgegeven. Dat heeft niks met andere mensen/opruimen oid te maken.

**Geplaatst**: 22-08-13 14:49

Geplaatst: 22-08-13 14:49

Ik zou overwegen om al rijdend uit de auto te springen denk ik, brr. Tijdens mijn laatste vakantie moest iemand overgeven in het vliegtuig, en raad eens ze zaten ook in dezelfde busje richting hotel, ging ze weer. Panisch in die bus gezeten met muziek op etc. En op de terugweg? Zag ik haar opnieuw, ik zat al zenuwachtig in de bus omdat ik bang was dat ze ook op dezelfde datum teruggingen. Ze begon op het vliegveld al toen we gingen boarden, ben echt net niet gek geworden toen.

Heb wel het idee dat het met de tijd wat beter wordt, ik kan bijvoorbeeld Geordie Shore aan laten staan, wel ogen dicht en volume op 0. :Y)

Normaal zou ik echt wegrennen. Dus op tv wordt het al beter, maar idd misselijke mensen word ik ontzettend angstig van, zo bang dat het moment komt..en bij mezelf is het ergst, het gebeurd eigenlijk nooit, laatst ook niet, ik was alleen misselijk en had het idee dat het wel moest. Het zweet breekt me dan toch uit.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-08-13 14:59

Geplaatst door de TopicStarter : 22-08-13 14:59

Rianne_ schreef:
Nee maar ik bedoelde meer in wat voor vorm je emetofobie hebt.
Ik ben er niet eens mee bezig wie t moet opruimen, ik wil het gewoon niet.. Doe er alles aan om niet te hoeven overgeven en ondanks dat ik vaak misselijk ben, heb ik inmiddels al 10 jaar niet meer overgegeven. Dat heeft niks met andere mensen/opruimen oid te maken.

Ik heb van heel mijn leven nog maar 2 keer overgegeven en laatste keer is ook zo'n 10 jaar geleden. Vroeger zou ik er ook alles aan doen om niet te moeten overgeven en pillen slikken en niets eten etc...Maar daarmee voedt je je fobie alleen maar. Ik kan er nu al stukken beter mee om gaan omdat ik tegen mezelf zeg :' als het eruit moet, moet het eruit...Je gaat er niet dood van, in tegendeel, overgeven heeft al vele mensenlevens gered...het is doodnormaal, het voelt even slecht, maar daarna voel je je stukken beter...gewoon rustig blijven ademen...' En ga zo maar door. Ik voel evenwel nog paniek als ik misselijk word, maar ik weiger er gewoon aan toe te geven (dit kon ik niet van de ene dag op de andere hoor, daar gaat tijd overheen)...en dat is eigenlijk wat je ook leert in therapie...Geef je toe aan je angsten, probeer je effectief het tegen te houden, dan houdt je je angst in stand en zal deze wellicht steeds erger worden.

Om een voorbeeld te geven : Zo heb ik dus voor mezelf beslist om me door mijn fobie niet tegen te laten houden om ooit zwanger te worden en kinderen te hebben. Daarmee vergroot je de kans om met overgeven in aanraking te komen (of het nu bij jezelf is, of je kinderen) aanzienlijk. Maar hey, zo is het leven...Het zal op dat moment even horror zijn, ja, maar is dat een reden om het niet te doen? I'll live...Een partijtje ochtendmisselijkheid, overgeven tijdens de bevalling of een kind met buikgriep krijgt mij niet klein, hoe verschrikkelijk ik me op dat moment ook zal voelen...en ik WEIGER toe te geven aan mijn fobie en het te gaan vermijden...

We hebben net dezelfde angst, alleen ik ga er (nu in ieder geval, vroeger niet) anders mee om dan jij. Het is niet omdat je een fobie hebt, dat je eraan toe moet geven...Ik heb beslist om er juist NIET alles aan te doen om niet te moeten overgeven, omdat ik van die extreme angsten en paniekaanvallen vanaf wil...dan moet je zowieso op een bepaald moment de confrontatie aangaan...

**Geplaatst**: 22-08-13 17:06

Re: Emetofobie, ff m'n verhaal kwijt!

Geplaatst: 22-08-13 17:06

Nou ik heb ook het hele topic gelezen hoor :Y)

Is me nu nog best goed afgegaan. Ik geloof dat ik (in ieder geval op dit moment) een van de ergste vormen van Emetofobie heb, verder heb ik dus ook een paniekstoornis en een Agorafobie (niet in hele ernstige mate en dan vooral, als 'angst voor de angst').

Momenteel ben ik in therapie en slik ik medicatie om mijn paniekaanvallen te controleren (soort van :')

) ik heb hier heel mijn leven al last van maar het nooit onder ogen gezien. Uiteindelijk is het zo erg geëscaleerd, (ik zat in een trein die een aanrijding met een persoon had, het was donker, we bleven 1,5 uur staan) allemaal factoren die voor mij vreselijk zijn. Dat ik hierdoor volledig thuis ben komen te zitten, momenteel gaat het iets beter, maar ik vermijd ontzettend veel dingen. Ik heb onder andere mijn zomer vakantie af moeten zetten omdat ik niet klaar ben voor vliegen, ook ben ik niet met een nieuwe studie gestart dit jaar, omdat ik het simpelweg nog niet aan kan.

Maar wat ik dus eigenlijk wou zeggen, ts ik vind echt dat je al super ver bent en dat je super goed hebt gehandeld. En ik heb echt ontzettend veel respect voor je, want ik denk dat ik een week bij mijn ouders was gebleven :')

Hoe staat het er nu voor met je vriend? En met jou? Nergens last van?

Ik ben echt blij dat hier nu een topic over is, eindelijk lot genoten, eindelijk mensen die me wel snappen ipv mensen die roepen 'Ja ik vind overgeven ook niet leuk.'. Ik geloof echt dat dat de poedersuiker opmerking is die iemand maar kan geven.

Alsof het zo simpel is.

Zwanger worden, gaat hier niet gebeuren, als er al een kind komt dan zal dat hier door adoptie zijn. Drinken doe ik niet, dit is deels omdat ik het niet lekker vindt en deels omdat ik zo bang ben als de pest. Ik kan niet goed tegen kroegen en dronken mensen (heb er wel goed tegen gekund) en als iemand alleen al zegt dat ze zich niet lekker voelen dan wil ik weg rennen.

Oke ik stop nu met mijn mega post :')

ik kan er echt nog zoveel meer over zeggen maar ik voel me zo'n egoist dat ik heel het topic onder spam.

**Geplaatst**: 22-08-13 20:05

Geplaatst: 22-08-13 20:05

Ik geloof dat er een tijdje terug ook een topic geweest is maar die is inmiddels niet meer actief, zaten ook best wat mensen in.
En @_Micha_ wat moet jij in een lastige cirkel zitten, maar je bent goed op weg met die therapie denk ik

Wat gebeurd er tijdens zo'n paniekaanval? Ik ken wel iemand die aan huis 'gekluisterd' zat ivm hyperventilatie, die kon de studie etc ook niet meer doen.

**Geplaatst**: 22-08-13 20:17

Re: Emetofobie, ff m'n verhaal kwijt!

Geplaatst: 22-08-13 20:17

Spam lekker verder Micha! Iedere herkenning is ook een stap dichterbij "genezing" zei ik altijd, omdat het helpt

Toen mijn paniekaanvallen echt begonnen (ik was rond de 18), wist ik niet wat het was. Ik was constant misselijk en bang ziek te worden, etc. Dus ik stopte met eten. At alleen maar crackertjes en dronk water. In 3 maanden tijd viel ik dus ook 20 kilo af.
Toen ik het forum over Emetofobie vond, viel er al zo'n last van me af. Eindelijk wist ik wat ik had. Sinds die dag kon ik weer eten.. Nog wel met moeite soms, maar vanaf toen had ik een selectie van "veilig" eten, zoals aardappelen en groente wat ik wel weer durfde te eten.
Maar die herkenning dus zorgde dat ik weer iets meer kon. Gek eigenlijk

En dat "Ja ik vind overgeven ook niet leuk." vind ik ook een poedersuiker

Ik heb ooit een 'goede' vriend gehad, die me uitnodigde om mee te gaan naar het bos, om daar mijn vinger in mijn keel te steken.. Extreme exposuretherapie? :')

Nee, dat werd em niet.

Ik heb ook ongeveer een jaar lang medicijnen geslikt (icm therapie dan), Venlafaxine had ik. Hielp niet persé tegen paniekaanvallen, maar zorgde wel dat ik wat stabieler werd in mijn buien. Ik had er toentertijd ook een lichte depressie bij en mijn downs hebben ook invloed op mijn aanvallen.
Mijn meest recente theorie daarover (ik heb er meerdere :')

) is dat als ik me zorgen maak, of me onzeker voel, ik op een verkeerde manier ga ademhalen, waardoor ik me duizelig ga voelen en lichtelijk misselijk. En dat dan de Emetofobie inkickt en het balletje verder gaat rollen.

Maar je komt hier sowieso uit Micha

Zeker met de therapie ben je al een aardig eind op de goede weg!!

**Geplaatst**: 22-08-13 20:34

Re: Emetofobie, ff m'n verhaal kwijt!

Geplaatst: 22-08-13 20:34

Haha oke ik spam door :')

vind het heel fijn om dingen te lezen over mensen die alweer verder zijn, dat geeft me soort van hoop.

Marielle_93 paniekaanvallen zijn voor ieder heel erg verschillend, sommige mensen gaan hyperventileren of juist heel druk en nerveus doen. Bij mij is het totaal omgekeerd, ik ga gelukkig niet hyperventileren. Maar ik keer juist ontzettend in mezelf, ik ga trillen, zweten, ik ga apathisch voor mezelf uit staren, en elk woord wat ik moet zeggen kost me teveel kracht. En op zo'n moment als het een erge is voelt het echt alsof ik elk moment dood neer kan vallen, en dat zou ik dan ook nog willen ook als dat gevoel maar ophoudt. Vanbinnen is het een grote schreeuwende chaos, maar ik lijk redelijk rustig. En volgens mij vergeet ik te ademen :Y)

Maar daar ben ik nog niet helemaal over uit. Schijnt een familie kwaaltje te zijn om te stoppen met ademen als we teveel moeten nadenken.

Hihi Niobe, lekkere exposure therapie

kijk ik vind poep ook niet lekker of what ever, maar ik zo het gewoon zonder problemen opruimen als de kat een ongelukje heeft gehad. Mijn medicijn is ook niet specifiek voor paniekaanvallen hoor, maar als ik zeg dat ik antidepressiva slik hoor ik mensen al van alles denken. (Hey dat is ook een van mijn problemen :')

te veel voor andere mensen denken). Moet eerlijk zeggen dat ik niet echt het gevoel heb dat mijn medicijnen helpen, en mijn therapie ook nog niet zo. Het is gewoon zo ontzettend vermoeiend om elke dag het gevecht weer aan te gaan, kennen jullie dat gevoel? Dat je soms gewoon even géén zin hebt om overal bij na te denken en je druk te maken.

Hebben jullie trouwens ook 'rare' gewoontes? Ik weet dat ze heel slecht voor je fobie zijn, maar ze geven mij rust. Ik heb altijd een plastic zak bij bijvoorbeeld :Y)

Niobe hoeveel theorieën heb je? :))

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-08-13 20:47

Re: Emetofobie, ff m'n verhaal kwijt!

Geplaatst door de TopicStarter : 22-08-13 20:47

het trillen, zweten apatisch worden, heb ik ook bij angstaanvallen en ik krijg ook blauwe lippen, dus ademhaling zit dan ook fout

klinkt allemaal heel bekend, gelukkig is het bij mij wel al een hele tijd geleden dat ik nog echt zo'n paniekaanval gehad heb...het voelt gewoon zo verschrikkelijk, ik weiger eraan toe te geven

Ik was het idd ook beu dat mijn gedachten elke dag zoveel naar de fobie gingen..er kruipt echt wel veel energie in hoor...ik was dat zooo beu...en toen heb ik ook ergens een klik gemaakt, ik heb geweigerd medicijnen te nemen etc, want uiteindelijk moet je er toch vanaf en je moet het zelf doen, maar ik heb mezelf wel een stuk beter in de hand, ik hoop dus dat het zo blijft

ik voel wel heel erg dat in moeilijke periodes, die angsten ook gemakkelijker opkomen in m'n hoofd. Maar ik kan ze ondertussen vrij goed onderdrukken, moet er wel oplettend voor zijn

Rare gewoontes heb ik niet, omdat ik mezelf dat niet toegelaten heb...het is heel moeilijk om daar weer vanaf te geraken, dus ik heb mezelf verplicht van zoiets niet te doen...heeeel erg moeilijk geweest soms, maar ik ben blij dat ik zo streng geweest ben voor mezelf

heb nooit zakjes bij of pilletjes tegen de misselijkheid oid

**Geplaatst**: 22-08-13 20:49

Geplaatst: 22-08-13 20:49

Stuk of 30? _O-

Ik denk teveel na! Zei mijn therapeut ook altijd, maar vond ze ook wel weer positief, dat ik heel bewust bezig was met hoe ikzelf in elkaar stak en wat er allemaal mis was.

Plastic zak heb ik ook heel lang bij me gedragen! Ook heb ik een hele tijd een emmer met een laagje water onder mijn bed gehouden (waar mijn telefoon ooit in gevallen is en daarna bubbelde als ik gebeld werd :')

)
Verder moet ik even nadenken wat ik ook alweer allemaal deed

Ik herken wel veel in je verhaal trouwens! En dat van dat de medicijnen en therapie nog niet helpen ook, had ik in het begin ook, maar dat gaat zo geleidelijk.
En ja dat gevoel van geen zin hebben overal bij na te denken en druk te maken ook, denk ik. Ik voelde dat altijd als heel hard weg willen rennen en ergens in een hoekje, liefst onder een tafel of bed, willen verstoppen.
Alleen ik hyperventileer wel

Maar dat vergeten adem te halen heb ik dan ook weer wel..

Maar therapie voelde voor mij ook vaak heel dom. Beetje praten over van alles en nog niks en dan kreeg ik weer tips van haar mee. En dan lijkt het alsof je niet snel verder komt. Uiteindelijk is het toch heel behulpzaam.
Toen ik met de therapie klaar was, stond ik er toch even bij stil dat ik toch heel anders in het leven stond dan toen ik ermee begon.
Natuurlijk heb ik nog wel "slechte eigenschappen" zoals bang zijn hoe anderen over me denken, wat mijn aanvallen ook kan triggeren. Maar zulke dingen horen toch ook een beetje bij jezelf en werken ook als een soort bescherming. Niet alles hoeft te veranderen zodat je weer kunt functioneren in de maatschappij.
Dat laatste was ook wel weer een geruststelling voor mij. Iets van: ik mag mezelf zijn, zolang ik mezelf er maar niet mee in de weg zit.

**Geplaatst**: 22-08-13 21:29

Re: Emetofobie, ff m'n verhaal kwijt!

Geplaatst: 22-08-13 21:29

Wow TS, als ik jou was geweest was ik huilend de auto uitgerend en een andere lift geregeld haha.
Heel veel respect voor jou! Vind het echt knap

Ik heb zelf een zware vorm van emetofobie. In zalen met veel mensen krijg ik zweethandjes, word licht in mijn hoofd en kijk altijd waar de uitgang zit voor het geval dat.
Twee jaar geleden ging ik ook nooit naar feestjes omdat ik bang was dat dronken mensen lekker de boel onder gingen kotsen. Sinds een jaartje ga ik wel naar alle feestjes en ga ik ook echt weer uit.
Moet wel eerlijk bekennen dat ik alleen uitga als ik zelf aangeschoten/dronken ben, anders blijf ik om de paar seconde om me heen kijken of er iemand aan het overgeven is haha.
Vorig jaar was ik zelf heel dronken en heb alles ondergespuugd. Moet zeggen dat me dat echt meeviel! Was blij dat alles eruit was en vond het niet heel erg.

Afgelopen vakantie zat ik in Lloret met een paar vriendinnen. Eentje heeft half over mijn bed lopen overgeven. Bleef gelukkig beetje rustig (door de drank denk ik) en heb zelfs nog de wasbak leeg lopen scheppen met een mok, aangezien die verstopt was door de kots. Jippie. Een andere avond lag ik bijna te slapen en moest een vriendin ineens keihard overgeven. Ik was helemaal in paniek haha, hele nacht niet geslapen. Alleen maar buiten op het balkon gezeten. Met iPod oortjes in. :')

Ook OV is geen pretje. Zie er nu al tegenop dat ik elke dag 3 uur moet gaan reizen met de trein...
Hoe houden jullie dit vol? En hebben jullie eventuele tips?

En met vliegen? Heb gelukkig zelf niet meegemaakt dat iemand moest overgeven maar dat gebeurd volgens mij best wel vaak. Nemen jullie gewoon een iPod mee? En proberen niet op te letten?
Ik zit de hele vliegreis met trillende zweethandjes haha.

Wel jammer dat sommige mensen dit probleem niet serieus nemen en denken dat je je aanstelt.

**Geplaatst**: 23-08-13 08:14

Re: Emetofobie, ff m'n verhaal kwijt!

Geplaatst: 23-08-13 08:14

Fira, ik kan je iig vertellen dat ik nu zo'n 7 jaar met de trein reis (wel alleen in de weekenden en niet ieder weekend, maar toch) en dat ik nog nooit iemand in de trein heb zien overgeven. Misschien helpt 't jou ook wel om dan terug te denken aan dat je sterk genoeg bent geweest dat je in die vakantie al die momenten hebt meegemaakt?
Mij helpt 't idd heel goed om muziek op te zetten en naar buiten te kijken. En dan niet naar buiten te kijken om 't weg kijken zeg maar maar gewoon echt om relaxed naar buiten te kijken. Snap je wat ik bedoel? Anders wordt 't een soort vluchtgedrag, naar je muziek luisteren en naar buiten kijken.

**Geplaatst**: 23-08-13 11:00

Geplaatst: 23-08-13 11:00

Kots met een mok uit de wasbak scheppen? Ik mag er niet aan denken

Poeh zeg...laat staan dat iemand half over mn bed heenkotst.

Knap hoor dat je dat aankon!

Micha ik wens je veel moed en succes om je paniekaanvallen aan te pakken! Feit dat je hulp wil zoeken,is al stap 1!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-08-13 23:33

Re: Emetofobie, ff m'n verhaal kwijt!

Geplaatst door de TopicStarter : 23-08-13 23:33

bleeugh , kots uit de wasbak scheppen echt walgelijk :')

ook als je geen fobie hebt! dat had ze van mij toch echt zelf mogen doen :')

gatver

Nomineer dit bericht ×