Bokt.nl

Marin_ka3 schreef:

Ik heb ooit een meisje lesgegeven met de diagnose Asperger. Mijn ervaring met haar; een allerliefst en leergierig kind. Ze leek me idd behoorlijk intelligent. Ze wilde echt alles van me leren, maar na verloop van tijd kwam ik erachter dat elk detail waar ze mee kennis maakte voor haar op zichzelf bleef staan. Ze was niet in staat om de onderlinge verbanden te zien, aan te leggen, inzicht te vergaren en kunde op te bouwen. Althans, niet in de vorm en de progressie die binnen dat type onderwijs werd verwacht.

Volgens haar moeder speelde dit typische onvermogen haar ook parten bij het maken van sociale contacten. Dat lukte haar gewoonweg niet.... Een hartverscheurende ervaring, een meisje dat alles wilde leren, maar waarvoor alle details, alle aangeleerde elementen op zichzelf bleven staan.

Wellicht schept dit verhaal enige helderheid over het ontstaan/begin van het 'vastgeroeste gedrag' van je opa? Het zoeken naar vaste patronen met herkenbare details lijkt me een vorm van overleven met zo een beperking/uitdaging. Combineer dit met de nodige dosis angst om de controle over je eigen leven te verliezen, dan is het logisch dat hij zich hartstochtelijk verzet tegen de veranderingen die 'ouderdom' nu eenmaal met zich mee brengen. Bijvoorbeeld; de vermoeidheid van je oma!

In mijn ogen is de 'zachte' benadering om tot communicatie te komen het allerbeste wat je zou kunnen proberen. Waarschijnlijk is je oma ook zeer intelligent, daarin heeft zij volgens mij gelijk... Alleen, verwacht geen grote veranderingen, het allerkleinste miniemste veranderingetje in zijn gedrag, het liefst in zijn gedrag jegens je oma, is voor hem als een aardverschuiving.

verootjoo schreef:

Zelf geconstateerde asperger.... We hebben eigen geen psychiaters meer nodig

is je opa altijd al zo, of is hij de laatste tijd veranderd?

verootjoo schreef:

steefvicky schreef:

Hoe kunnen we het aan dokteren vragen als we niet met hem naar een deskundig persoon kunnen gaan?

Hij is heel z'n leven al zo.

Maar dan begrijp ik niet waarom je oma er nu dan pas een probleem van ondervindt en er nu pas wat aan wil doen? Zo iemand op leeftijd verander je echt niks meer aan, tenzij hij het zelf graag wil.

verootjoo schreef:

Dan zou ik mezelf erop aanpassen ipv proberen hem te veranderen. Dat gaat je toch niet lukken, en kun je beter de energie steken in het zelf leren omgaan met hem.

Mear schreef:

Je oma heeft er wel degelijk last van want anders had ze ook niet over Asperger begonnen en was ze continue niet over haar grenzen heen aan het gaan omdat opa dat wil.

Ik vind je opa een nare man zoals jij hem omschrijft. Ik ben wel van mening dat hij op zijn gedrag aangesproken moet worden. Maar op een rustige manier en het liefste van iemand waar hij respect voor heeft.

Ik herken veel van mijn eigen opa. Inmiddels sinds november is hij overleden en mijn oma heeft zoveel rust. Natuurlijk was ze verdrietig en hield ze van hem, maar je ziet haar nu duidelijk opknappen en is ook totaal niet ingestort of iets dergelijks.

Erg lastig allemaal.

Mear schreef:

Ja veel beter, maar kom op. Iedereen pas opgelucht als hij dood is?

Dimple schreef:

Is jouw opa gewoon niet erg autoritair?? En heeft het niks met asperger te maken.......

xOtje schreef:

Ik herken het, mijn moeder vermoed dit namelijk bij mijn oudere broer. Ik leef er dus ook dagelijks mee, en het is heel zwaar ja. Hier bij mij thuis is het altijd gezellig, totdat mijn broer beneden komt (hij komt enkel naar beneden om te eten..) meteen komt er gezeik en ik kan ook niet met hem opschieten. Ja afentoe, maar dat is 1 dag en dan is het over. Ik heb hier vaak om 2 uur snachts naast mijn bed gestaan doordat hij weer eens zijn zin niet kon krijgen.

Zo'n iemand naar de huisarts sturen gaat niet makkelijk, zoals mensen zeggen .

Ik wens je heel erg veel sterkte, het is rot om met zo'n iemand te moeten omgaan. Het beste om die iemand zoveel mogelijk te begrijpen, hoe moeilijk dat soms ook is.

Mear schreef:

steefvicky schreef:

Nee, dat is wat hard gezegd hoor. Ik hoop dat we ooit de kans nog krijgen om het op een subtiele manier te vertellen en daarmee alles is opgelost. Maar dat zal niet morgen al zijn.

Ja, dat is hard gezegd. Maar dat is wel wat ik verwacht als niemand zijn mond open doet. Je zegt dat je hoopt dat jullie ooit nog de kans krijgen, wanneer hebben jullie deze kans dan volgens jullie?

Zoals ik het lees, krijgen jullie niet eens de kans om poep te zeggen. Of iemand ontploft een keer tegen je opa en dan is het ruzie, plus waarschijnlijk je oma de sjaak omdat zij met hem samen woont, of jullie moeten met een aantal op zeer korte termijn eens rustig met hem in gesprek gaan, of het gaat vanzelf over als hij dood is. En ja dat klinkt hard, maar dit is wel mijn ervaring met mijn eigen opa toentertijd.