Bokt.nl

Bienotje schreef:

Mijn visie, kan bot overkomen maar doe er je voordeel mee.

Als ik naar het terras ga zit ik er niet op te wachten dat een onbekende met een praatje al mijn aandacht opeist. gebeurt dit wel, reageer ik afwezig/ ongeïnteresseerd en verwacht ik dat de ander dat zeker doorheeft. Als dat niet gebeurt en ik volgende keer dezelfde persoon keer op keer weer zie zitten zou ik zeker liever een blokje omlopen (lees: andere lokatie zoeken). Ik vind het namelijk ook niet leuk om iemand botweg in zijn gezicht te moeten zeggen dat hij/ zij op moet sodemieteren voor de bedoeling duidelijk is

Nogmaals, volgens mij ga je alleen naar die locatie en om je 'ADHD' kwijt te kunnen spreek je iedereen aan. Zorg dat je dus niet zulke sitatuaties alleen op zoekt, neem bv je vriend mee en richt je op hem. Hij kent je en zit er wel op te wachten, de rest heeft er geen behoefte aan blijkbaar. En dat is aan jouw om wat mee te doen..

lifaya schreef:

betreft moeite hebben met signalen zien kan ik heel goed inkomen. Ik heb dat ook. Ik kan ook niet onderscheid maken bij sommige mensen of het nou grappig bedoeld was of serieus, en ja, daar ontstaan conflicten over Gelukkig ben ik zelf een vrij sarcastisch persoon en snap ik bijvoorbeeld sarcasme wel weer redelijk. Vroeger had ik altijd het idee dat ik mezelf teveel opdrong en dat mensen hier last van hadden en heb toen mezelf aangeleerd om compleet het tegenovergestelde te doen, wat ook helaas niet altijd fijn is, namelijk jezelf afzonderen. Al vind ik het nog steeds heerlijk om soms lekker luidruchtig te zijn en het middelpunt te zijn en dan kan ik ook echt doorlullen terwijl andere mensen eigenlijk hun verhaal willen doen. Ik probeer me dus nog steeds aan te leren om gewoon mijn kop dicht te houden en tot dusver gaat het beetje bij beetje beter. ook leer ik mezelf om mezelf in te houden als ik opeens een onwijs "belangrijke" ingeving heb die ik er uit MOET gooien als andere mensen met elkaar aan het praten zijn. Wat écht lastig kan zijn.

TS, mijn tip is, hoe moeilijk het ook is, om echt er op te letten dat je je in houd. Een klein praatje is leuk, maar een vreselijk super enthousiaste wildvreemde ADHDer voor je neus word voor sommige mensen gewoon teveel

MamaMiesje schreef:

Is het kenmerkend voor een ADHD'er dan, dat ze lichaamstaal zo slecht herkennen? Ik ben bekend met dat ze het moeilijk vinden prikkels te verwerken, te negeren en moeite hebben met zich inhouden in bepaalde situaties. Eerst doen, dan pas denken.
Maar als ik lees dat je zoveel moeite hebt met het lezen van lichaamstaal, dan denk ik meer richting autisme inderdaad.
Feit is namelijk wel dat mensen met PDD-NOS vaak ook kenmerken hebben van ADHD en andersom en dat hierdoor vaak mis-diagnoses zijn.

In elk geval: het blijft lastig en ik denk dat je misschien een soort van training nodig hebt in het begrijpen van sociale interacties

RusselNuwell schreef:

franka75 schreef:

Ik heb alleen met mensen gepraat die dat blijkbaar niet wilde en thats it, ze zien mij en lopen door en dat zeggen ze tegen de eigenaar, ze komen niet naar binnen als ze mij zien om dat ze niet willen praten.]

Voor dat je dat voor elkaar krijgt, dat ze niet eens naar binnen willen komen, dan moet je het wel aardig bont hebben gemaakt...

jiehaaa schreef:

Psycholoog van de harde aanpak? Zachte heelmeesters maken stinkende wonden?
Van een psycholoog had ik iets meer tact verwacht (no offense, gewoon verbaasd, geen ervaring met psychologen).

senna21 schreef:

Even een vraag: Heb je ADHD of ben je het?
Blijkbaar heb je geen beeld van wat het gedrag (wat jij ADHD noemt) bij anderen oproept.
Vraag een goede vriend/vriendin regelmatig om feedback. Alleen zo kun je het leren herkennen.
Als jij 'vermoeiend bent voor anderen omdat je de grenzen van anderen niet herkent', zul je idd snel tegen afwijzing oplopen.
(let wel.. het gaat om afwijzing om wat jou gedrag bij anderen teweegbrengt.. niet om jou als complete persoon)
Of misschien kun je een training sociale vaardigheden doen of/en vraag advies bij de huisarts.

_Micha_ schreef:

Waarom kun je niet gewoon niet die mensen aanspreken? Ik weet bijna zeker dat zo goed als niemand als ze met een vriend/vriendin op het terras zijn of aan het lunchen het op prijs stelt als ze door een vreemde onderbroken worden.
Omdat 1: het onbeleefd is om iemand uberhaupt te onderbreken
je 2: een vreemde bent en die mensen daar zitten om met elkaar te praten.

Ik denk dat ik ook heel snel weg geweest zou zijn als je echt doet zoals je nu overkomt, ik heb er een hekel aan als mensen zich met me gaan bemoeien en al helemaal als het een vreemde is. Blijkbaar kom je ook nog eens heel snel vertellen dat je ADHD hebt, mensen weten niet wat ze moeten met die boodschap.

Als er een geheel onbekend persoon ineens het gesprek met jou en je vriend binnen valt en zegt:' Ik ben autistisch.' Wat denk je dan?
Dan denk je toch 'oke vervelend voor je maar wat moet ik hier mee?'
Mensen hebben geen boodschap aan dat jij ADHD hebt, je moet mensen gewoon met rust laten als ze bezig zijn.
En je moet je niet zo verschuilen achter je ADHD.

Ninia schreef:

Beste TS, wat goed dat je hier een topic over opent, en advies vraagt aan anderen. Ook al kost het het je soms moeite (je blijft vaak vanuit je eigen ik reageren) lees ik dat het je aan het denken zet. Dat is een belangrijke stap en heel goed. Er is al veel gezegd. Wat ik nog wil toevoegen is dat je steeds zegt dat je signalen niet opmerkt. Maar wat de terraseigenaar je laat merken, is geen signaal, dat is gewoon heldere communicatie. Duidelijker dan dit kun je het niet krijgen. Wees dankbaar voor zijn tip, en de adviezen die je hier krijgt en wie weet gaat het straks een stukje beter! Sterkte hoor!

Sizzle schreef:

Als ze zeggen dat je veel praat dan bedoelen ze: rot op.
Als je dan gaat uitleggen dat je er niets aan kan doen dan zou ik ook een ander terras zoek hoor

RusselNuwell schreef:

franka75 schreef:

nee hoor heb ik bijna niets voor hoeven doen

In andermans ogen schijnbaar wel. Je weet dat je een probleem hebt, je wilt er alleen niets aan doen. Dan ligt het toch echt aan jou en niet aan die andere mensen. Geloof me, bij sommige mensen die niet zo subtiel zijn mag je blij zijn dat ze het via de ober zeggen. Als ik me zodanig erger dat ik klaag, dan mag je blij zijn dat de ober het je zegt en niet ik.

Daarbij, het is al erg genoeg dat mensen moeten klagen, achter je rug of niet, je hoort gewoon te zorgen dat ze niets te klagen hebben.