Bokt.nl

**Geplaatst**: 04-10-12 21:32

Geplaatst: 04-10-12 21:32

Blue_Eyes schreef:
Sammyoo schreef:
Of vind je dat niet grappig als je hoogbegaafd bent

Ooh, ligt het daaraan dat ik de humor er niet zo van inzie

Kennelijk heb ik als normaal begaafde dan echt een ander gevoel voor humor

Sorry als ik op tenen ben gaan staan

**Geplaatst**: 04-10-12 21:37

Geplaatst: 04-10-12 21:37

MirandaFuego schreef:
Het zijn ook dingen als: Te lief zijn, naïef, al bij voorbaat snappen wat er bedoeld wordt, onmiddellijk doorhebben als iemand tegen je liegt, veel verder zijn qua denkwijze en woorden kennen waar andere kindjes niks van begrijpen, kinderlijk zijn op sommige vlakken (dat is niet stoer)...dat zijn niet echt dingen die je 'zomaar' veranderd.
Die horen bij je persoonlijkheid.
Maar anders wordt nu eenmaal al snel als niet goed beschouwd.

Dat is ook zo en ook in die omschrijving herken ik zowel mezelf van vroeger als mijn HB-kind. Tegenwoordig ben ik niet meer lief en naief. Ik kan een tijger zijn als je aan mijn welpen komt

En toch kun je dan nog een sociaal kind hebben. Misschien heeft mijn kind gewoon veel geluk met haar school en haar klas. Ik had zelf vroeger inderdaad wel gerelateerde problemen (pesten etc).

Citaat:
En we doen er alles aan om te helpen, maar meer kun je niet doen.
En het neemt ook geen grote proporties aan, maar ik kan iet zeggen dat ik het zo geweldig vind dat mijn kind het heeft, er zijn op deze leeftijd vooral veel nadelen.

Nee nou, dat is wat ik volgens mij al aan het begin van dit topic zei: ik heb er geen moeite mee, maar het is niet iets om trots op te zijn of om graag te willen ofzo. Het is niet zo dat je leven er makkelijker van wordt.

Citaat:
Mijn man plukt nu hij 36 is de vruchten, kan een studie doen naast z'n drukke baan en toch hoge cijfers halen.
Maar vooral als kind zijnde is het soms lastig.
Mijn hb's zijn allebei van nature heel sociaal.

Gelukkig maar

Mijn dochter en ik gelukkig ook

@Sammyoo; valt wel mee hoor, althans, mijn tenen hebben eelt

**Geplaatst**: 04-10-12 21:55

Re: Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst: 04-10-12 21:55

Lijkt me moeilijk hoor, om hoogbegaafd te zijn. Heb altijd gezegd dat ik blij ben 'normale' kinderen te hebben. Helaas hebben ze toch ook een lastig probleem, nl. een disharmonisch intelligentie profiel, laag performaal IQ en hoog verbaal IQ. Dat geeft ook vaak moeilijkheden.

**Geplaatst**: 04-10-12 21:58

Geplaatst: 04-10-12 21:58

Ik ben zelf niet hoogbegaafd (of althans, daar ga ik niet vanuit, slim misschien nog wel, maar hoogbegaafd, nee

), maar een vriendin van mij heeft het gymnasium op haar sloffen gehaald. Zij heeft ook nooit leren leren. Een ochtend van te voren het boek doorbladeren was voldoende voor een zes. Uiteindelijk is ze voor haar examens toch nog eens wat gaan leren en zo haalde ze opeens 7's en 8'en.

Voor zover ik heb gehoord, deed haar basisschool er ook niks aan. Zij heeft daar vooral geleerd stil te zijn en uit het raam te staren.

Verder ken ik nog wel iemand van wie ik ook niet raar zou opkijken als ze hoogbegaafd zou zijn (of misschien is ze 'gewoon heel slim', dat kan natuurlijk ook). Voor haar is het op sociaal vlak nog wel eens moeilijk, maar verder gaat eigenlijk alles wat ze doet goed/perfect. Stond vorig jaar één 6 (Cambridge Engels, daar kan je geen woordjes en zinnen voor stampen/grammatica leren o.i.d.

) en de rest 9's en vooral 10'en afgerond.

Ik vind dat mijn school goed omgaat met de niveauverschillen. Als je (in de onderbouw) bijvoorbeeld hoger dan een 8.0 gemiddeld staat mag je mee doen aan plusprojecten of dat soort dingen. Verder zijn er nog veel buitenschoolse activiteiten waar je aan kan deelnemen. Overigens is mijn school een categoriaal gymnasium (school met alleen maar gymnasium), ik weet niet of dat uitmaakt voor de omgang met zoiets als hoogbegaafde/extreem slimme lln?

**Geplaatst**: 04-10-12 21:59

Geplaatst: 04-10-12 21:59

Ik ben in groep 3 getest en HB stempeltje gekregen, kon al lezen in groep 1 en keek graag tv in het Engels. Was zeker op de kleuterschool een einzelgänger omdat ik altijd in de leeshoek boeken uit hogere klassen zat te lezen (of voor te lezen). Wilde verder ook slecht naar school, vaak proberen om thuis te mogen blijven.
Heb maar een paar weken in groep 3 gezeten en mocht toen naar groep 4, maar ook daar liep ik eigenlijk voor op de rest. De juf daar vond mij ook maar lastig, ik zat haar te vertellen hoe ze het beter uit kon leggen etc. Heb eigenlijk alleen in groep 6 een fijne meester gehad die mij begreep en waar ik het heel goed mee kon vinden. Ik had al wel goed door dat dat 'slimme' niet altijd voor vrienden zorgt, werd soms wel wat gepest maar heb ook altijd wel vrienden gehad. Het sociale spelletje heb ik leren spelen, het liefste was ik zelf met dingen bezig maar ik had wel door dat dat niet heel handig was. Als ik terugkijk wisselden die overigens best wel wat, ik kon ook soort wel uitgekeken raken ofzo. Of zij waren klaar met mij, was best wel een beetje bazig en zeker eigenwijs en 'belerend'. En mensen van mijn eigen leeftijd kon ik me al helemaal niet mee identificeren, vrienden waren (en zijn over het algemeen nog steeds) altijd ouder.

Op het VWO heb ik ook nooit iets hoeven doen en was ik er vaak niet. Daarna eigenlijk verkeerde studiekeuze gemaakt (té beta) op de universiteit, al gingen de 'niet-reken' vakken me daar ook heel gemakkelijk af. Geef mij iets wat ik echt interessant vind en ik vreet het op. Ik ben erg perfectionistisch maar dat uit zich maar tot op zekere hoogte in zelfdiscipline, ik ga heel ver maar kan er ineens de brui aan geven of het niet meer op kunnen brengen (als ik het idee dat het toch niet goed genoeg gaat worden). Maar eerst laat ik het nog tot het laatste moment liggen... Het vervelendste vond ik altijd dat de verwachtingen van de familie/leraren áltijd hoog waren (onbewust hoor!), bij mij was er iets 'fout' gegaan als ik met een 7 thuis kwam en mijn broertje had het dan heel goed gedaan. Soms was dat echt bijzonder frustrerend.

Over het algemeen merk ik dat ik ontzettend scherp ben in analyses en bijvoorbeeld processen heel goed overzie. Ik hoef iets maar 1x te lezen en ik weet het en ik leg erg makkelijk verbanden. Dit heb ik gek genoeg ook in sociale situaties, verhoudingen tussen mensen heb ik snel in de gaten en lichaamstaal valt me gewoon op, ik weet vaak dingen al voor ze gezegd worden. Ik vind het geen meerwaarde dat ik HB ben en maar weinig mensen in mijn omgeving weten het, ik vind het niet belangrijk om te melden. Als ik terug denk heb ik nooit leren leren, wat ik hier al eerder voorbij heb zien komen. Dat is jammer, wellicht had ik dan de studie die ik gekozen had wel af kunnen maken, al blijf ik erbij dat wiskunde ook gewoon niet mijn ding is... Sociaal gezien heb ik echt niet de behoefte om me met HB mensen te omringen ofzo, ik kruip lekker in mijn eigen gedachten als ik ergens over wil denken en hoef dat niet direct met anderen te toetsen. Wat dat betreft kan ik nog steeds best wel op mezelf zijn, zonder dat dat direct invloed heeft op mijn sociale leven. Wat ik wel eens irritant vind is dat ik mijn hersens niet uit kan zetten, het is echt altijd druk in mijn kop en kan over 1001 dingen tegelijk nadenken, doordenken, op de andere tak springen en vervolgens weer terug komen waar ik begonnen was met denken, en tot de conclusie komen dat ik nog steeds het antwoord niet hebt

Moet zeggen dat ik in heel veel posts toch wel veel herken ook!

**Geplaatst**: 04-10-12 22:00

Geplaatst: 04-10-12 22:00

Blue_Eyes schreef:
Nee nou, dat is wat ik volgens mij al aan het begin van dit topic zei: ik heb er geen moeite mee, maar het is niet iets om trots op te zijn of om graag te willen ofzo. Het is niet zo dat je leven er makkelijker van wordt.

Nee, ik vond de opmerking van lovely over het vreugdevol zijn van een hb kind niet zo bij mijn idee passen, omdat er nogal wat negatieve kanten aan zitten.
Maar ik denk wel dat naarmate ze ouder wordt ze steeds meer bij rest past, (merk ik nu al) niet door haar maar omdat de rest wat verder is ontwikkeld, op een gegeven moment maken leeftijdsverschillen niet meer zoveel uit.
Iedereen op school vind haar ook lief, maar er blijft moeite een vriendschap vast te houden, het wisselt steeds.
Ze kan in ieder geval geen gelijke vinden. (wel in volwassenen)
Ze is wel eens gepest, maar op dat moment staan we gelijk op school, dat gaan we niet laten gebeuren! (voor zover je dat tegen kan gaan) maar ook al is ze een buitenbeentje, ze zig zagt er wat tussendoor en maakt zichzelf meestal niet zo druk.
Mijn man had dat pesten vroeger ook, het voordeel is idd wel dat wij beter begrijpen wat ze doormaakt.

**Geplaatst**: 04-10-12 22:06

Re: Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst: 04-10-12 22:06

MirandaFuego & Blue_Eyes, jullie zeggen wel dat je er niet zo heel blij mee zijn, maar weten jullie dat wel zeker? Als je de meeste ouders van HB kinderen vraagt of ze liever een normaal kind hadden gehad, dan is het antwoord nee. Er zijn ook ontzettend veel ouders met zelf-verklaarde HB kinderen en daar is de misplaatste trots niet uit te slaan. Maar ook bij echte HB kinderen zijn de ouders meestal heel erg trots dat ze een getalenteerd kind hebben, het is toch speciaal en onderscheidend.

**Geplaatst**: 04-10-12 22:08

Re: Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst: 04-10-12 22:08

Interessante reacties allemaal! Denk idd dat het voor mij weinig zin heeft om het nog officieel te laten testen, maar wat Ellen / Blue_Eyes aangaf: stel dat ik later bij mijn kind(eren) HB denk te zien, kan het wel handig zijn om te weten of ik het zelf ook heb en kan dat nuttig zijn in de communicatie naar docenten bvb. Maar dat zien we dan wel weer

**Geplaatst**: 04-10-12 22:09

Geplaatst: 04-10-12 22:09

Lovely, dat heb ik ook wel een aantal keren gezien. Maar je krijgt misschien wel een vertekend beeld omdat je niet weet hoeveel ouders er hun mond over houden.

**Geplaatst**: 04-10-12 22:11

Geplaatst: 04-10-12 22:11

Ik ben visueel/performaal (als ik het zo goed zeg) hoogbegaaft schijnt, helaas verbaal niet, ben daar in normaal (dacht rond de 114 ofzo?)
Ik was altijd in wiskunde erg goed, behaalde daar prima cijfers in. Maar leren... nee... dat is echt mijn zwakste punt. Ik heb daarbij ADD en hierdoor heb ik gewoon erg veel moeite met concentratie en leren. Maar betreft dieren.... daar weet ik een hoop van af, al vanaf kleins af aan

Met interesse kom ik een stuk verder

Laatst bijgewerkt door Rennie89 op 04-10-12 22:13, in het totaal 3 keer bewerkt

**Geplaatst**: 04-10-12 22:11

Geplaatst: 04-10-12 22:11

_JY_ schreef:
Ik vind dat mijn school goed omgaat met de niveauverschillen. Als je (in de onderbouw) bijvoorbeeld hoger dan een 8.0 gemiddeld staat mag je mee doen aan plusprojecten of dat soort dingen. Verder zijn er nog veel buitenschoolse activiteiten waar je aan kan deelnemen. Overigens is mijn school een categoriaal gymnasium (school met alleen maar gymnasium), ik weet niet of dat uitmaakt voor de omgang met zoiets als hoogbegaafde/extreem slimme lln?

Ik heb daar altijd een soort antipathie tegen gehad, waarom moest ik bewijzen dat ik slim was met hoge cijfers?! Als ik terugkijk heb ik best mijn kont tegen de krib gegooid door genoegen te nemen met 6-jes. Dat was ergens best tegenstrijdig met het perfectionisme en stiekem toch de beste te willen zijn, maar ik denk dat dat mijn manier was om met de verwachtingen om te gaan en het stempel eraf te halen. Mijn ervaring is dat de harde werkers eerder rapporten hebben met hoge cijfers dan de echte HB'ers

. Op de basisschool had ik altijd het beste rapport, maar hoe ouder ik werd hoe minder 'anders' ik wilde zijn.

**Geplaatst**: 04-10-12 22:16

Geplaatst: 04-10-12 22:16

Lovely schreef:
MirandaFuego & Blue_Eyes, jullie zeggen wel dat je er niet zo heel blij mee zijn, maar weten jullie dat wel zeker? Als je de meeste ouders van HB kinderen vraagt of ze liever een normaal kind hadden gehad, dan is het antwoord nee. Er zijn ook ontzettend veel ouders met zelf-verklaarde HB kinderen en daar is de misplaatste trots niet uit te slaan. Maar ook bij echte HB kinderen zijn de ouders meestal heel erg trots dat ze een getalenteerd kind hebben, het is toch speciaal en onderscheidend.

Nou, ik ben gewoon heel blij met mijn kind, ongeacht of ze hb is of zo dom als een koe, het is een superleuke meid, ontzettend lief, heel creatief en ja, ook heel slim.
Dus tuurlijk wil ik geen 'normaal' kind, ze is ons kind met alle voors en tegens, ik zou het wel fijn vinden als de rest ook hb was.

Maar de hb levert veel nadelen op hoor, het is echt niet leuk als je kind moeite heeft zich te conformeren aan de rest, wordt gepest of niet wordt begrepen.
En je moet nog maar afwachten of ze er later wat aan heeft, qua studie, want in de praktijk blijkt vaak dat hb's dus moeite hebben 'normaal' tussen de maatschappij te kunnen leven en maken hun studie vaak niet eens af.
Ik ben nooit zo dol op 'het showen' van je kind, elk kind heeft bovendien wel iets waar het goed in is, wat speciaal is en onderscheidend, dus alleen om hb zou ik niet speciaal trots zijn, ze heeft mooiere eigenschappen dan dat.

**Geplaatst**: 04-10-12 22:20

Geplaatst: 04-10-12 22:20

Lovely schreef:
MirandaFuego & Blue_Eyes, jullie zeggen wel dat je er niet zo heel blij mee zijn, maar weten jullie dat wel zeker? Als je de meeste ouders van HB kinderen vraagt of ze liever een normaal kind hadden gehad, dan is het antwoord nee. Er zijn ook ontzettend veel ouders met zelf-verklaarde HB kinderen en daar is de misplaatste trots niet uit te slaan. Maar ook bij echte HB kinderen zijn de ouders meestal heel erg trots dat ze een getalenteerd kind hebben, het is toch speciaal en onderscheidend.

Ik denk niet zozeer dat ouders super trots op de prestaties van hun kind zijn, want die prestaties blijken vaak, zodra het zeer hoogbegaafde kind naar school gaat, uit te blijven. Maar natuurlijk zijn ouders wel heel blij met hun kinderen. Ten eerste omdat het kind gewoon bij hun past en ten tweede omdat ze vaak zo ontzettend origineel en adrem zijn. Maar voor het kind is het vele malen makkelijker om hoog intelligent of gewoon slim te zijn.

**Geplaatst**: 04-10-12 22:23

Re: Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst: 04-10-12 22:23

Ik heb niet het hele topic gelezen maar wat mij wel opvalt is dat heel veel ouders denken dat ze een hoogbegaafd kind hebben terwijl het eigenlijk ettertjes zijn.

**Geplaatst**: 04-10-12 22:28

Geplaatst: 04-10-12 22:28

Een uitspraak van mijn juf uit groep 4 die erg is blijven hangen bij mijn vader is: 'Jaaaa, want de hersentjes moeten wel blijven kraken hè!

'. Was tijdens een oudergesprek of zo. Ik denk dat die uitspraak wel redelijk representatief is over hoe mijn basisschool dacht over 'slimme kinderen'. Mijn school bood bijvoorbeeld pluslessen aan, je mocht boeken lezen uit een hogere klas, er waren altijd extra opdrachten als je klaar was met je weektaak en vast nog wel meer dingen.

Genoeg uitdagingen dus!

**Geplaatst**: 04-10-12 22:29

Geplaatst: 04-10-12 22:29

burl schreef:
Ik heb niet het hele topic gelezen maar wat mij wel opvalt is dat heel veel ouders denken dat ze een hoogbegaafd kind hebben terwijl het eigenlijk ettertjes zijn.

Ettertjes???? Omdat ze het beter weten? Eigenwijs zijn?

Ik zie een heleboel etters van kinderen...zezijn echter niet allemaal hoogbegaafd.

**Geplaatst**: 04-10-12 22:29

Geplaatst: 04-10-12 22:29

burl schreef:
Ik heb niet het hele topic gelezen maar wat mij wel opvalt is dat heel veel ouders denken dat ze een hoogbegaafd kind hebben terwijl het eigenlijk ettertjes zijn.

Ik denk eerder dat het andersom is, dat ze denken dat het ettertjes zijn maar dat er juist meer aan de hand is...
Als vind ik ettertjes niet bij hoogbegaafd gedrag passen..vaak wel bij adhd...

**Geplaatst**: 04-10-12 22:29

Geplaatst: 04-10-12 22:29

FirebirdM schreef:
Ik had laatst een discussie met iemand, maar allebei hadden we niet echt goede argumenten om tot een zinnig einde te komen.

Daarom mijn vraag: als jij van een kind weet dat het hoogbegaafd 'is', dus dat labeltje draagt, hoe ga je met zo'n kind om? Dan bedoel ik vooral of je dat als positieve of negatieve factor in het leven van dat kind ervaart, en waarom. Het is lastig om onder woorden te brengen, maar geef je hem/haar bijvoorbeeld extra aandacht op school, of laat je hem/haar z'n gang gaan omdat andere kinderen je aandacht beter kunnen gebruiken? Heeft zo iemand het juist makkelijker of moeilijker, of is er geen verschil in functioneren tussen kinderen met en zonder labeltje?

Algemener kan ook: wat voor associaties roept het woord 'hoogbegaafd' eigenlijk bij je op? En waar komt dat door, mensen in je omgeving? Dingen in de media? Puur je gevoel? Foute antwoorden bestaan niet, haha.

Dit is typisch zo'n topic wat je vooral niet helemaal moet lezen voor je reageert, ik ben namelijk heel benieuwd naar wat jullie eerste gedachten zijn. Onderwerp ligt soms gevoelig heb ik gemerkt, discussie is natuurlijk niks mis mee maar hou het vriendelijk.

Brand los!

Hoogbegaafde kinderen zijn ook kinderen. Ze fietsen op bepaalde vlakken heel makkelijk door de aangeboden leerstof heen maar je mag imo niet vergeten dat het kinderen zijn. Sociaal-emotioneel moet het ook verwerkt kunnen worden. De kunst is om zo'n kind niet eindeloos te vervelen maar zelf oplossingen te laten zoeken voor lastige vraagstukken.

Het woord hoogbegaafd heeft bij mij een beetje een negatieve lading. Da's net zo'n stempel als ADHD of PDD-NOS. Het lijkt wel of die stempels steeds vaker uit de kast gehaald worden en stempelloze kinderen steeds zeldzamer worden.

**Geplaatst**: 04-10-12 22:45

Geplaatst: 04-10-12 22:45

Remember schreef:
Geef mij iets wat ik echt interessant vind en ik vreet het op. Ik ben erg perfectionistisch maar dat uit zich maar tot op zekere hoogte in zelfdiscipline, ik ga heel ver maar kan er ineens de brui aan geven of het niet meer op kunnen brengen (als ik het idee dat het toch niet goed genoeg gaat worden). Maar eerst laat ik het nog tot het laatste moment...

ik leg erg makkelijk verbanden. Dit heb ik gek genoeg ook in sociale situaties, verhoudingen tussen mensen heb ik snel in de gaten en lichaamstaal valt me gewoon op, ik weet vaak dingen al voor ze gezegd worden

Moet zeggen dat ik in heel veel posts toch wel veel herken ook!

En ik quote jou even.
De bovenstaande dingen die jij hebt getypt, daar herken ik heel veel van!

**Geplaatst**: 04-10-12 22:52

Geplaatst: 04-10-12 22:52

Heb met veel interesse het topic doorgelezen.. Mijn vader en broer zijn allebei getest en hoogbegaafd. Ikzelf heb nooit een IQ test gedaan, maar herken toch wel heeeeel erg veel, heb ook een klas overgeslagen.

Over het sociale. Ik ben wel sociaal, ik kan er ontzettend van genieten van in een groep mensen een boeiend gesprek te hebben, en gaan stappen oid vind ik ook heel leuk. Ik vind het alleen ontzettend moeilijk om mensen te vinden die dat zien zitten met mij. :')

Wat ik bedoel is dat ik moeilijk contacten leg, en als ik ze leg blijven ze vaak erg oppervlakkig, en dat zou ik graag anders zien. Het laatste jaar ben ik mezelf wat beter aan het leren kennen hierin, en ben echt hard aan het proberen 'normaler' over te komen... Ik kan me prima alleen bezighouden, maar ik ben toch wel een sociaal dier en vind het gewoon ontzettend leuk om met mensen bezig te zijn.

Ik breek ook snel een gesprek zelf af, omdat ik weet dat ik na dit onderwerp niks meer ga te zeggen hebben en het dan awkward wordt. Daar moet ik ook nog wat op vinden.

Ook het snel afgeleid zijn herken ik. In een gesprek betrap ik mezelf er steeds vaker op dat ik ondertussen bijvoorbeeld het interieur van het cafe aan het bestuderen ben. Denk dat ik dat ook beter kan afleren als ik wat normaler/socialer wil overkomen.. Maar vind het echt heel moeilijk. :')

Pion schreef:
Edit:
Mijn probleem met EQ bedenk ik net...
Ik zag vroeger het verschil niet tussen 'ouder' en 'kind'. Ik zette mijzelf op hetzelfde niveau.
Nu heb ik dat nog steeds, maar ben inmiddels 21 dus de kloof 'ouder' en 'kind' is eigenlijk ook weggevallen.

Dit herken ik heel erg hard van mijn broer... Hij snapt het gewoon écht niet dat de ouder iets over hem te zeggen heeft en dat dat omgekeerd niet zo is. (Maar hij heeft ook Aspergersyndroom)

**Geplaatst**: 04-10-12 23:07

Re: Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst: 04-10-12 23:07

stipje ik lees morgen verder

**Geplaatst**: 05-10-12 00:51

Geplaatst: 05-10-12 00:51

Ik vind hoogbegaafd zijn soms een last.. Ik begrijp dingen heel snel en onthoud dingen heel makkelijk, maar heb daarnaast ook heel snel last van verveling omdat de uitdaging er snel uit is.

Als klein meisje getest, hoogbegaafd.. Ik heb een IQ van 137 ( vorig jaar nogmaals door een instituut laten meten ) maar zou willen dat mijn EQ af en toe wat hoger was..

Ik ben wel sociaal, maar merk dat ik mezelf makkelijk afsluit voor alles wat mij niet bevalt ipv deze dingen aan te pakken.

In mijn werk merk ik dat de uitdaging er na een jaar of 3 wel uitgaat. Ik weet dan al zo veel, dat ik niets nieuws meer oppik. Ik ben net een spons die constant water wil en moet opzuigen. Zo ging het ook op school. Verveling, dus ik ging andere afleiding zoeken.

Ja, het is makkelijk als je slim bent, maar wat mij betreft had het iets minder gemogen als ik daardoor een eenvoudiger leven had kunnen leiden!

**Geplaatst**: 05-10-12 01:12

Re: Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst: 05-10-12 01:12

Ik lees even mee... Morgen uitgebreider reageren.

**Geplaatst**: 05-10-12 07:03

Geplaatst: 05-10-12 07:03

mirim schreef:
Lovely schreef:
MirandaFuego & Blue_Eyes, jullie zeggen wel dat je er niet zo heel blij mee zijn, maar weten jullie dat wel zeker? Als je de meeste ouders van HB kinderen vraagt of ze liever een normaal kind hadden gehad, dan is het antwoord nee. Er zijn ook ontzettend veel ouders met zelf-verklaarde HB kinderen en daar is de misplaatste trots niet uit te slaan. Maar ook bij echte HB kinderen zijn de ouders meestal heel erg trots dat ze een getalenteerd kind hebben, het is toch speciaal en onderscheidend.

Ik denk niet zozeer dat ouders super trots op de prestaties van hun kind zijn, want die prestaties blijken vaak, zodra het zeer hoogbegaafde kind naar school gaat, uit te blijven. Maar natuurlijk zijn ouders wel heel blij met hun kinderen. Ten eerste omdat het kind gewoon bij hun past en ten tweede omdat ze vaak zo ontzettend origineel en adrem zijn. Maar voor het kind is het vele malen makkelijker om hoog intelligent of gewoon slim te zijn.

In mijn post heb ik het niet over prestaties, maar het is grappig dat je dat erbij haalt. Je ziet vaak bij ouders van HB kinderen dat er erg op dat talent gezeten wordt, maar dat er te weinig aan het praktische doen gedaan wordt. Ouders creeren zelf een apart kind doordat ze vergeten dat ook een slim kind de tafel moet dekken, zandkastelen moet bouwen en uit een klimrek moet vallen.

**Geplaatst**: 05-10-12 07:57

Geplaatst: 05-10-12 07:57

Tallie1979 schreef:
Ik ben net een spons die constant water wil en moet opzuigen. Zo ging het ook op school. Verveling, dus ik ging andere afleiding zoeken.

Dat is precies de omschrijving die een docente op de middelbare voor mij had. Eva is net een spons, ze neemt alles op.

Helaas werd er bij mij op school niks mee gedaan/niet herkend. Op de basisschool was ik vooral blij als ik naar huis mocht, lekker alleen spelen en naar m'n pony. Met andere kinderen had ik weinig. Elke week ook het maximaal aantal boeken lenen bij de bieb, en maar lezen. Als iets me interesseert, vreet ik het op. Op de middelbare van hetzelfde laken een pak. Ik spijbelde extreem veel en als ik dan op school was zat ik te lezen. De meeste leraren accepteerden dat maar, ik haalde toch goede cijfers. Zo heb ik dus ook nooit leren leren, en dat vind ik best jammer. Dat zou ik bij mijn eigen kinderen anders doen. Natuurlijk hoef je niet een sticker op je kind te plakken van zo, wat speciaal, maar als een kind bepaalde behoeftes heeft, dan voldoe je daar toch aan? Iedereen is anders

Nomineer dit bericht ×