
ik moet zeggen dat ik ook steeds vaker kan genieten van een avondje alleen. Eerder sliepen mijn vriend en ik elke nacht bij elkaar, nu zo'n 3 keer per week. En ik merk dat ik er dan veel meer van geniet wanneer hij weer naast me ligt. En wanneer hij er niet is kan ik gewoon lekker tot laat naar de paardjes en hoef ik met niemand rekening te houden.
Ik weet dat het mijn probleem is, en probeer het ook bij mezelf te houden. Anders zou ik ook niet zo mijn best doen om hem los te laten. Dan had ik hem allang heel wat avonden thuis proberen te houden. Maar soms is het gewoon niet het goede moment om te vechten en dan vind hij het ook prima om gewoon een avondje met mij naar de bios te gaan o.i.d. en dat vind ik gewoon enorm fijn! Ik ben zelf ook heel erg een gever en daarom vind ik het fijn daar ook af en toe iets voor terug te krijgen. En omdat ik weet dat hij het niet erg vind om op zo'n moment iets met mij te doen kan ik hem op andere momenten weer meer loslaten!
En ooit komt het allemaal goed dat weet ik zeker, het heeft gewoon veel tijd nodig. En soms krijg je dan weer een knauw door iets kleins dat gebeurd, maar je wordt er beetje bij beetje steeds sterker van. En ik ben blij dat ik al die keren heb doorgevochten want ik heb zeker mijn moment gehad dat ik dacht, waarom kap ik er gewoon niet mee ( de relatie dan ) ...
dit is ook zo irrationeel waardoor je het niet kan relativeren
. je zult denk ik toch ook een lange-termijn oplossing moeten vinden?
. Wat is nou het grootste probleem? De angst dat de vriendjes van de posters in dit topic iets (ergs) overkomt of de eventuele escapades met andere dames?
).
. Kinderen zijn ook 's morgens om 07u kinderen en die houden er geen rekening meer dat jij brak bent, helaas