Bokt.nl

**Geplaatst**: 07-04-11 20:03

Geplaatst: 07-04-11 20:03

Anoniem, 3 sessies gaan jou hier niet bovenop helpen ook niet als jij het hele verhaal in details de volgende sessie wel vertelt. Daar redt je het eenvoudigweg niet mee......je bent eigenlijk nog maar net begonnen. Je hebt recht op deze drie en je hebt recht op een doorverwijzing. Maar probeer jezelf niet te binden aan een psychologe die toch niets meer vor je kan doen zoals ze zelf zegt. Daar heb je echt niets aan om je daar aan te gaan hechten. Ze zal jouw dossier overdragen aan de volgende, dus je hoeft niet helemaal opnieuw te gaan beginnen. En als je dan bij de nieuwe zit dan laat die details en het verhaal even.....alles staat in je dossier. Vertel wat je nu voelt mee maakt en hoe het nu jouw gewone leven beinvloed net als je hier doet en via PB. Of vind je dat ook eng ? En waarom vind je dat eng om bijvoorbeeld te vertellen ik wil niet dat iemand me aanraakt of te dichtbij komt, of ik raak in paniek en ik kan het niet stoppen, ik herbeleef de beelden van toen, ik slaap slecht etc etc....dat soort dingen. Dat zijn de symtomen die je nu hebt en daar uit kunnen ze een "plan van aanpak" op gaan maken omdat ze dan pas weten in welk stadium je je bevind.
Als ze bijvoorbeeld vragen waarom je in paniek raakt in bepaalde situaties dan kun je antwoorden omdat dan opeens de beelden en de pijn van de .....naar voren komen en ik kan dat niet stoppen en raak helemaal in paniek. Je hoeft dan niet gelijk details te gaan vertellen. Voor jou is dat heel belangrijk maar voor een therapie in de eerste instantie niet. Het is voor jouw therapie niet van belang alle vreselijke details te weten. De en V is niet erger of minder erg dan de andere, iedere keer dat iemand over jouw grenzen gaat is even erg en heeft even veel impact op iemand.
Ben je bang dat als iemand niet alle details weet dat ze zeggen, och...zo erg was het dus niet of je niet serieus nemen als je het niet vertelt ? Tuurlijk is het voor jou belangrijk omdat niemand tegen je heeft gezegd tot nu toe: ach meisje toch wat vreselijk, kom eens hier we gaan je helpen en we staan achter je.
Dat heb jij nodig, maar een therapeut neemt je altijd serieus ook als je de details niet vertelt. V... op zich is heeeeeeel erg, ongeacht op welke manier het gebeurt is, ongeacht de details.

Ik heb het afgelopen jaar een paar vreselijk gruwelijke verhalen gelezen van een paar mensen tot in detail aan toe en ook minder gruwelijke, maar de uitwerking op die mensen is allemaal even erg. Je hoeft je niet te bewijzen daarin......je kunt proberen te vertellen wat je nu ook doet, wat het nu allemaal met je doet. Maar pak die 50 sessies aan met een ander....want hiermee kom je er niet, echt niet.....is veel te kort.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-04-11 23:58

Geplaatst door de TopicStarter : 07-04-11 23:58

Perrokai schreef:
Vertel wat je nu voelt mee maakt en hoe het nu jouw gewone leven beinvloed net als je hier doet en via PB. Of vind je dat ook eng ? En waarom vind je dat eng om bijvoorbeeld te vertellen ik wil niet dat iemand me aanraakt of te dichtbij komt, of ik raak in paniek en ik kan het niet stoppen, ik herbeleef de beelden van toen, ik slaap slecht etc etc....dat soort dingen. Dat zijn de symtomen die je nu hebt en daar uit kunnen ze een "plan van aanpak" op gaan maken omdat ze dan pas weten in welk stadium je je bevind.
Als ze bijvoorbeeld vragen waarom je in paniek raakt in bepaalde situaties dan kun je antwoorden omdat dan opeens de beelden en de pijn van de .....naar voren komen en ik kan dat niet stoppen en raak helemaal in paniek.

Dáár begint dus al een stuk van "mijn probleem. Zelfs dat kan ik niet aangeven naar haar toe. Ik doe gewoon helemaal niks meer, sluit mezelf dan zó af, dat ze niks meer kan. En waarom...vind ik dat eng? Wel een goede vraag...want daar laat je me nu dus wel even serieus over nadenken.

En je zegt het precies... waarom raak je in paniek in bepaalde situaties? Omdat dan opeens de beelden en pijn van de...... Ja van de wat? Kan het niet eens uitspreken.

En dan...stel dat ik dat wel zeg. Gaat ze toch verder vragen? Welke beelden zijn dat dan? Er zijn zoveel dingen, voorwerpen die me aan 'vroeger" herinneren. En ook dan zal ze toch verder vragen? Wat voor voorwerpen zijn dat dan? Dan krijg je toch dat soort vragen? En als ik zo'n beeld moet gaan beschrijven... $:\$

**Geplaatst**: 08-04-11 00:38

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 08-04-11 00:38

Lieve TS... dat je het nog steeds niet kunt uitspreken is normaal hoor.
Ik kan dat ook nog steeds niet. Het is ook het rotste woord dat er bestaat.

Wat mijn punt is: je hoeft dat ook niet uit te spreken. Of moet je dat eigenlijk van jezelf?

Ik merk en weet dat ik het nooit uitspreek en ook nooit heb gedaan. Op situaties na waarin ik het gevoel heb dat het beter voor een ander is dat ik het gewoon uitspreek. Bijvoorbeeld als ik denk dat iemand dat het gevoel zou hebben dat ze niet alleen is, als ik zoiets vermoed bijvoorbeeld.

Wat ik lees in je berichten zijn 2 dingen:
JIJ bent er heel erg mee bezig. Het is er steeds, en overal, en het overschaduwt alles, trapt alles in de war. Je denkt of hoopt daarbij dat er een 'cure' is, en dat je geholpen bent als je maar naar die psych gaat. Ook merk ik dat je eigenlijk zelf een bepaald beeld hebt bij hoe een sessie hoort, en wat jij dan allemaal wel en niet zou moeten kunnen vertellen.

Daarbij is niet elke psych een match. Hoe aardig ze ook zijn, hoe veilig je je ook voelt. Elke hulpverlener zal jou op een andere manier aanpakken of triggeren.

Ik wil je op het hart drukken dat er geen regels zijn. Er is geen manier 'hoe het hoort'. Het enige wat hoorde was dat dit nooit was gebeurd. Maar dat is al te laat.
Misschien kun je - als je je eigen regeltjes of verwachtingen los kan laten - proberen zelf aan te voelen waarmee je wel bent geholpen.

Sommige mensen hebben het misschien nodig om alles uit te spreken, om elk naar detail tot in de volledige samenhangende versie uit te kauwen.
Maar andere mensen hebben gewoon een manier nodig om er zelf mee om te kunnen gaan. En er zijn ook hulpverleners die zonder het verhaal exact te kennen of te hoeven weten wél met jou aan de slag kunnen om je uit de war te halen, zodat jij verder kunt met wat er wél telt.

In mijn ogen is wat telt jezelf. En alleen jouw acties en verantwoordelijkheden. Wat een ander (je aan)doet heb jij weinig invloed op. Dus ook wat een ander deed.
Jij hebt invloed op hoe je daarmee omgaat. En je bent niet voor niets jezelf. Alleen jij kan dat goed. Al weet je nu niet hoe. En daar zit naar mijn bescheiden mening de sleutel naar een leven zoals jij het wil en inricht en kan dragen, en van kan genieten.

Er is een boel mogelijk, ook in jou. Je kunt bijvoorbeeld op een semi-vechtsport gaan, om te merken hoeveel je wel voor jezelf op kan komen. Je kunt gaan leren hoe je emoties indeelt in je leven, zodat er een plaats en een tijd is voor deze gevoelens, en ze niet elk ander moment zich aan je opdringen, je kunt leren welk stukje van de gebeurtenissen 'van jou' is en welke niet bij hoort, je kunt leren om je verdriet te identificeren en te uiten, je kunt leren om je boosheid te leren kennen en uit je systeem te krijgen, je kunt leren wie je eigenlijk bent in essentie - dus zonder alle dingen die je doet, denkt, je aangedaan zijn. En dat kan ook allemaal zonder dat je opziet tegen sessies waarin je precies moet vertellen wat er gebeurd is. Door middel van gereedschappen verzamelen die zo passend zijn bij de klus die jij met jezelf wilt aangaan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-04-11 10:28

Geplaatst door de TopicStarter : 08-04-11 10:28

kukkie schreef:
Wat ik lees in je berichten zijn 2 dingen:
JIJ bent er heel erg mee bezig. Het is er steeds, en overal, en het overschaduwt alles, trapt alles in de war. Je denkt of hoopt daarbij dat er een 'cure' is, en dat je geholpen bent als je maar naar die psych gaat. Ook merk ik dat je eigenlijk zelf een bepaald beeld hebt bij hoe een sessie hoort, en wat jij dan allemaal wel en niet zou moeten kunnen vertellen.

Daarbij is niet elke psych een match. Hoe aardig ze ook zijn, hoe veilig je je ook voelt. Elke hulpverlener zal jou op een andere manier aanpakken of triggeren.

Ik wil je op het hart drukken dat er geen regels zijn. Er is geen manier 'hoe het hoort'. Het enige wat hoorde was dat dit nooit was gebeurd. Maar dat is al te laat.
Misschien kun je - als je je eigen regeltjes of verwachtingen los kan laten - proberen zelf aan te voelen waarmee je wel bent geholpen.

...
....

En voor de zoveelste keer....weet iemand het weer precies te zeggen...en dat is...best eng om terug te lezen...

Nu...ben ik er inderdaad héél erg mee bezig, veel te veel. Is eingelijk sinds dat gesprek met de mevrouw van de Zedenpolitie. En natuurlijk...sinds dat ik bij die psychologe loop. Het is natuurlijk niet dat ik hier al die jaren elke dag mee bezig ben geweest. Maar als ik eerlijk ben, nog niet zo erg als nu. Nu is het er inderdaad, altijd en overal. $:\$

En ik baal daarvan, heel erg zelfs. Maar ik kan het nu niet "zomaar" even loslaten.

En ja, ik had gedacht...of misschien inderdaad meer gehoopt, dat als ik bij een psychologe onder behandeling ben, alles 'opgelost' wordt. Wat natuurlijk niet zo is, zeker niet als ik niks zeg.

Ik hoef het niet uit te spreken vanmezelf. Maar heb nu al een paar keer ervaren dat mensen het dan niet goed begrijpen. En dan bedoel ik niet direct de sessies bij de pcychologe.

"Misschien kun je - als je je eigen regeltjes of verwachtingen los kan laten - proberen zelf aan te voelen waarmee je wel bent geholpen"

-zucht- hier zit zekerweten een kern van waarheid in... maar hoe doe je dat???

**Geplaatst**: 08-04-11 10:47

Geplaatst: 08-04-11 10:47

Lieve anoniem,

Toen je bent beginnen te praten over je verleden, heb je eigenlijk bij jezelf die hele beerput aan gebeurtenissen en emoties opengetrokken, het is niet gek dat dat nu zo alles overheersend aanwezig is. Ik weet wel van mezelf dat ik in die tijd zat dat ik het heel erg overweldigend en beangstigend vond, en eigenlijk wilde dat ik die beerput niet open had getrokken omdat ik niet wist wat ik met die stroom aan emoties en beelden aanmoest. Ik weet niet of jij dat ook hebt? Dan wil ik in ieder geval zeggen dat het denk ik wél heel goed is dat je het hebt gedaan, want dit is stap 1. Die beerput gaat toch ooit open, doe je het niet zelf dat gebeurt het je uiteindelijk toch wel, dit kun je niet binnenhouden.
Belangrijk is nu dat je een geschikt iemand vindt die je erin kan begeleiden hiermee te dealen en het te verwerken. Dat kunnen ze niet vóór je doen en er is jammer genoeg geen quick-fix. Het is hard werken en je moet het uiteindelijk zelf doen, maar het is het zeker waard.
Ik herken me ook wel in je radeloosheid van zelf weten wat voor hulp je nodig hebt, ik had ook geen idee. Dat heb ik nu soms nog, als ik me rot voel bijvoorbeeld wil ik aan de ene kant heel erg graag met mijn vriend praten, aan de andere kant wil ik juist niks zeggen en dat hij me vasthoudt, maar nóg een andere kant wil het liefst dat hij me met rust laat. Dat vind ik altijd hele verwarrend voor mezelf, het voelt allemaal zo dubbel en ik weet zelf ook niet wat ze met me aanmoeten.

Ik denk juist dat het de kunst is een therepeut(e) te vinden die dat weet.. En dat is denk ik toch een kwestie van uitproberen, en zien wat voor jou goed voelt. Er is geen standaard-recept voor wat werkt, dat is voor iedereen verschillend.

Ik vind kukkies stuk van hierboven trouwens ook erg goed!

edit; Mijn PB-box staat trouwens altijd voor je open, voor wat je dan ook maar kwijt wil

**Geplaatst**: 08-04-11 15:41

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 08-04-11 15:41

sorry dat dit misschien off-topic is... maar nu ik de reacties van anderen lees komt er bij mij ook weer een hele zooi aan emoties naar boven... Ik kan er nu mee leven, maar nooit mensen gevonden die mij / anderen die het mee gemaakt hebben begrepen... en nu in dit topic zijn er ineens een heleboel mensen die het snappen en / of meegemaakt hebben... dit is eng om die herkenning terug te lezen...

Dacht dat ik het redelijk een plekje gegeven had, maar toch nog niet dus...

**Geplaatst**: 08-04-11 17:40

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 08-04-11 17:40

TS, als je het nu nog niet kan loslaten zal dat ook zijn omdat je dat ergens nog niet wil. Je wil er namelijk wél iets mee. Het dringt zich nooit aan je op zonder dat je er iets mee kan. En ook niet 'zomaar' zonder dat je er iets mee moet of wilt. Het had zich ook nog slapende kunnen houden als het niet ergens tijd voor was. Maar dat is het blijkbaar dus wel.
Ik snap dat het frustrerend is dat niet je eerste aanpak meteen lijkt te werken. Dat is ook zuur. Maar ook dát gebeurt niet zonder reden. Blijkbaar is al dit geklooi nodig om jou wel te laten belanden waar je hoort.

En dat is eigenlijk ook waar het om draait. Dat jij raakt waar je hoort en gaat zijn waar je bent. Zie het als een station: je bent uitgestapt omdat je echt niet kon blijven zitten. Er was iets nodig, dus je bent uitgestapt. Met de verwachting dat er op dit station een balie is waar ze je verder kunnen helpen. Maar de balie die je vond heeft alleen buskaartjes, terwijl jij met de trein wil, en geen bus in wil.
Dus eigenlijk zuigt dit station nu, in jouw beleving, want je vindt niet wat je zoekt. Metaforisch.

Stel dat je erop kunt vertrouwen dat ook dit station z'n doel heeft... wat dan? Dat zou betekenen dat je misschien verder moet zoeken omdat er elders nog meer balies zijn. Of misschien kunnen ze je aan die stomme balie wel doorverwijzen naar waar je wel kan vinden wat je zoekt. Misschien betekent het wel dat je straks verloren op een bankje zit en iemand jou vindt en aanspreekt. En misschien moet je gewoon een stukje lopen. Allemaal ook metaforisch..

Wat ik daarmee bedoel is dat als je leert of durft te vertrouwen dat alles een reden heeft - recht en krom - en dat je eigenlijk altijd bent waar je hoort te zijn, dat je opener en rustiger wordt. En als je meer tot jezelf kan komen, voel je echt vanzelf waar je behoefte aan hebt. Ook qua hulpverlening.
Volgens mij is het niet zozeer belangrijk dat mensen (hulpverleners) precies begrijpen wat er met je is gebeurd, maar wel hoe jij je erover voelt.
Tenzij jij ergens wilt dat ze je begrijpen omdat je het dan pas zelf helemaal begrijpt.
De reden dat vele mensen hier in dit topic precies de spijker op de kop kunnen slaan is niet omdat wij precies weten wat er is gebeurd, maar wel dat we soortgelijke gevoelens herkennen. Want hoe uniek we als mens ook zijn, we zijn mensen. En die zijn ergens ook gewoon gelijk. En verbonden.

De modernere generatie psychotherapeuten en zelfs goede coaches of haptotherapeuten gaan meer van bovenstaande theoriën en praktische uitvoering uit dan van de ouderwetsere manier van alles analyseren en uitkauwen zoals de wat oudere generatie psychologen dat doen.

Stel dat je een klein beginnetje weet van wat je prettig zou vinden (bijvoorbeeld dat je veel wilt praten, of hulp wilt bij je verdriet eerst uiten, of hulp bij je boosheid in kaart te brengen, of hulp wilt bij leren voelen wat je nu eigenlijk voelt, of hulp bij leren hoe emoties ons eigenlijk beïnvloeden) zonder dat dat meteen alles hoeft aan te pakken, dan kun je dat bij je eerstelijns psych aangeven. En je mag ook altijd even pb'en.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-04-11 23:01

Geplaatst door de TopicStarter : 08-04-11 23:01

merel90 schreef:
Toen je bent beginnen te praten over je verleden, heb je eigenlijk bij jezelf die hele beerput aan gebeurtenissen en emoties opengetrokken, het is niet gek dat dat nu zo alles overheersend aanwezig is. Ik weet wel van mezelf dat ik in die tijd zat dat ik het heel erg overweldigend en beangstigend vond, en eigenlijk wilde dat ik die beerput niet open had getrokken omdat ik niet wist wat ik met die stroom aan emoties en beelden aanmoest. Ik weet niet of jij dat ook hebt?

Ja, dit is wel een beetje herkenbaar. Gewoon niet weten wat je er allemaal mee aanmoet. Sinds deze week echt dagen gehad dat ik er spijt van heb gehad om hier een begin mee te maken. En dan bedoel ik niet het topic hoor, vind het juist fijn om al die berichtjes te lezen.

Maar gewoon, het 'totaal-plaatje'. Nachtmerrie's, herbelevingen, heel erg alert, oplettend, bang als mensen me aanraken of dicht in de buurt komen etc. Best vermoeiend -O-

.

En wat je zegt over die verschillende kanten, heb ik ook heel erg. Wisseld elkaar ook vrij snel af bij mij. Het ene moment wil ik niks liever als erover "praten" ( in mijn geval schrijven dus) en het volgende moment wil ik gewoon niks. Heel vreemd vind ik dat zelf.

KylaLover:
Bij mij komen er ook altijd een hele hoop gevoelens naar boven als ik de berichtjes aan het lezen ben, een eng af en toe. Zeker als er weer iemand is die precies de spijker op zijn kop weet te slaan.

Ben jij nu nog steeds in therapie?

Kukkie:
"Wat ik daarmee bedoel is dat als je leert of durft te vertrouwen dat alles een reden heeft - recht en krom -" Het eerste wat nu door mijn hoofd schiet is, wat dan de reden had dat die mannen hun handen ( en niet alleen handen $:\$ ) niet thuis konden houden? Begrijp zo ongeveer wel wat je bedoeld, maar valt me gewoon op, dat dit het allereerst is wat door mijn hoofd schiet.

En weetje...? Vaak lopen er zoveel emoties door elkaar heen, dat ik niet eens meer precies weet wat nu het sterkste en belangrijkste is...Angst...Verdriet...Pijn...Onmacht...Vernedering...Schaamte...Verwarring...Schuldgevoel...

Zo zullen er nog wel meer zijn, maar dit zijn de eerste die me zo te binnen schieten, en dus misschien het sterkste zijn? Hulp bij het leren voelen wat je nu eigenlijk voelt, vind ik nog helemaal niet zo'n stom idee.

**Geplaatst**: 08-04-11 23:36

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 08-04-11 23:36

Natuurlijk schiet dat meteen door je hoofd. Dat is het 'logische'. Dat is ook wat mensen in meer of mindere mate voelen als iets schijnbaar onverteerbaars oneerlijks gebeurt. Veel mensen hebben nu eenmaal niet een vlekkeloos leven.
Misschien ga je later wel met slachtoffers werken. Misschien help je 1 kind. Misschien is het alleen 'goed' om jou te maken tot de persoon die je bent. Hoe krom het kan klinken, je hebt nog een langer leven dan nu, met nog zoveel rijkdom te geven en te ontvangen. Je kunt nu op geen enkele manier beseffen waar of wat de reden hiervoor ligt. En dat is frustrerend en verschrikkelijk. Tot je je kunt verzoenen met het idee dat dingen zijn zoals ze zijn, en jij bent wie je bent, en dat dat klopt. En dat dat goed is. Altijd. Omdat, niet waarom. En dat is vertrouwen, dat is leven, dat is vrede maken en krijgen. Maar daar doen mensen - als het al lukt, toch een half leven of langer of korter over.

Voor hulp bij leren voelen wat je eigenlijk voelt, je grenzen leren aangeven daarin etc. is haptonomie en/of haptotherapie een heel goede. Ook confronterend, maar zeker behulpzaam.

**Geplaatst**: 09-04-11 17:20

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 09-04-11 17:20

@ Anoniem:
Ben nu een half jaar niet meer in therapie. Wel wil ik nu weer gaan kijken of er nog iets is dat bij mij past, liefst niet in het reguliere circuit, aangezien ik weer meer last heb van het verleden. Merk dit ook aan mn vriend, gaat wat minder goed tussen ons, vind intimiteit al weer eng...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-04-11 23:01

Geplaatst door de TopicStarter : 09-04-11 23:01

Kukkie:
Kwartje begint langzaam te vallen, over wat je bedoeld dat alles een reden heeft. Zit te googlen wat die haptotherapie nu eigenlijk inhoud. Betrap mezelf erop dat ik het zelfde stuk al 4x gelezen heb, zonder dat er doordringt wat er nu eigenlijk staat. Heel irritant.

Kylalover:
Intimiteit eng vinden...heb ik ook héél erg. Dat is niet iets wat "nu' speelt, omdat het nu weer heel actief is. Maar eigenlijk iets wat altijd gespeeld heeft sinds het misbruik. Vind het eng als mensen dicht bij me in de buurt komen, me aanraken. Heb ook nog nooit een echte relatie gehad. Wel eens een vriendje, voor drie weken ofzo. :')

Was altijd zo blij als het weer "uit" was. $_/-\o_$ :')

Komt steeds zo'n paniek gevoel naar boven, zelfs als hij bv mijn buik aanraakt. Echt helemaal niks om bang van te worden, zou je zeggen. Maar voor mij is het echt genoeg om helemaal in paniek te raken. 8)7

.

Durf zelfs niet met jongens af te spreken, uit angst dat ze dan willen blijven slapen. En dan niet alleen slapen natuurlijk. En dat ik dan gee "nee" durf te zeggen en me soort van laat overhalen. Tuurlijk wel afspreken, als we met een hele groep zijn. Maar alleen? No way...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-04-11 22:47

Geplaatst door de TopicStarter : 10-04-11 22:47

Ik weet niet wat ik aanmoet met mezelf!!

Dat er Iets moet gebeuren is wel duidelijk...maar ik weet niet wat....wat mijn volgende stap gaat zijn. Durf geen beslissingen voor mezelf te nemen...

Probeer zo hard te redeneren met mezelf. Maar… raak er alleen maar verder in de war van!! En als ik dan eventjes in de knel kom 'hiermee'.... dan wordt het feest helemaal compleet... wanneer zich die 101 verrotte herinneringen op gaan dringen...die me weer zo bevestigen dat ze gewoon gelijk hadden........ en die me dan zo… nog meer in de war weer brengen!!

Voelt behoorlijk "alleen" nu mijn psychologe het heeft opgegeven met mij... Ondanks dat jullie allemaal lieve berichtjes posten en met me meedenken. Dat waardeer ik echt, Echt! Thanks allemaal!!

Heb haar ook nog steeds geen sms gestuurd met mijn voorstel. Zit erover te denken om haar een sms te sturen. Dat ze mij maar eens een voorstel doet. Misschien dat dat nog niet zo'n gek idee is..?

Ik wil er nu heel graag afstand van nemen, wat dus niet gaat. Merk aan mezelf dat ik het nu een beetje probeer te ontkennen. "het is mij niet gebeurt". Want wat je niet zegt ( en dus niet typt) is er niet... Wil het graag van me afzetten...en dit is daar uhm... een poging toe.

Mar iedere keer als die "klap" van de realiteit dan in een keer weer terug is, doet dat zo'n pijn. -zucht-

**Geplaatst**: 12-04-11 10:27

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 12-04-11 10:27

een moeilijke keuze ja..
en hoe makkelijk het ook is en lijkt.. je moet de beslissing echt zelf nemen. dat kan helaas niemand anders doen. misschien kan je nog wel een sessie nemen om te praten over hoe nu verder. je kan natuurlijk vragen wat zij je het meeste aanraad. als je dan zou besluiten dat te doen is het nog steeds jou keuze en niet die van iemand anders. misschien kan zij jou ook nog wel andere soorten therapie aan raden..
de therapie die Kukkie zei klinkt ook wel erg interesant en behulpzaam.. misschien kan je het met de psych dan ook over die therapie hebben..

heel veel suc6 en schuif je besluit niet te ver naar voren elke keer.. dat maakt het elke keer nog moeilijker om het te doen.
en je weet het he..

**Geplaatst**: 12-04-11 22:08

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 12-04-11 22:08

Lieve TS, ik ben bang dat die psychologe niet voor jou de keuze kan maken. Misschien kun je eens een kennismakingsgesprek hebben met die psych waar je 50 sessies bij krijgt? Nog geen druk erop dat je dingen moet vertellen, maar puur om af te tasten hoe het klikt?

Ik heb mijn verleden ook heel lang ontkend, maar dat maakte de uiteindelijke klap 10x zo erg eigenlijk. Het is toch een soort zelfbescherming, en je kunt ook niet alles in één keer aan, daarom is het belangrijk stukje voor stukje te doen, dan blijft het behapbaar en 'verdrink' je er niet in.

Even los van de vorm van therapie, waar loop je het meeste tegenaan en wat wil je nou echt graag? Misschien is dat ook wel goed voor jezelf op papier te zetten, duidelijk wat alle dingen zijn waar je nu tegenaan loopt, en hoe je het graag zou willen zien. Dat geeft je misschien meer helderheid ook voor de uiteindelijke keuze van therapie, maar laat jezelf ook een beetje zien waar je voor wil knokken.

**Geplaatst**: 13-04-11 07:24

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 13-04-11 07:24

Dit topic doet mij zeer te lezen, al het leed u dames is misdaan en ontnomen. Als meermaals getuige heb ik het persoonlijk van de andere kant beleefd. Ik zal altijd ingrijpen zoals ik voorheen heb gedaan, dat is het enige wat ik voor die dames heb kunnen doen.
Dames laat u niet kapot maken en uw leven ontnemen, hoop dat u alle het een plak kan geven en mee leren leven.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-04-11 17:31

Geplaatst door de TopicStarter : 13-04-11 17:31

merel90 schreef:
Even los van de vorm van therapie, waar loop je het meeste tegenaan en wat wil je nou echt graag? Misschien is dat ook wel goed voor jezelf op papier te zetten, duidelijk wat alle dingen zijn waar je nu tegenaan loopt, en hoe je het graag zou willen zien. Dat geeft je misschien meer helderheid ook voor de uiteindelijke keuze van therapie, maar laat jezelf ook een beetje zien waar je voor wil knokken.

Waar ik nu het meest tegenaan loop...is dat ik soms helemaal kan blokkeren. Op de meest vreemde plaatsen, en om de meest vreemde dingen. Als er bijvoorbeeld een situatie is waar ik niet zelf alle controle heb, en bijv. iets nieuws moeten doen. En als er dan Iets van druk opgelegd word...blokkeer ik... $:\$ Uhm...voorbeeld...even denken.

Afgelopen week ben ik met papa meegweest roeien. Is een of andere introductiecursus en tja...leek me nog niet verkeerd. Je kan me dan helemaal enthousiast praten

. Schijnt best intensief te zijn. Kan ik mooi al mijn frustraties eruit gooien.

Dacht ik...Heeft uiteindelijk meer stress opgeleverd als ontspanning. We werden in groepjes ingedeeld. Zat bij een andere jongen van ongeveer dezelfde leeftijd. De andere gingen met z'n vieren in een boot, maar wij moesten apart omdat we nog onder de 'jeugdleden" vallen. Schijn je beter te leren roeien. Weet het ook niet precies.

Maar ik wilde dus niet alleen...Weet niet of iemand van jullie al ooit eens zo'n bootje heef gezien. Man... wat zijn die dingen smal zeg...Had ik even niet verwacht...

Maargoed, die andere jongen eerst laten gaan. Had ik nog even tijd voor mezelf.

Maar daarna moest ik, en ik hoor mezelf gewoon zeggen; 'Geloof niet dat ik dit een goed idee ga vinden". En waarom zeg ik dat? Was niet doodsbang ofzo, gewoon wat onzeker. En zodra er dan Iets van Druk opgelegt word, haak ik af. Doe ik het niet meer, hou ik er mee op. NIET NIET NIET. *zucht*

En hoe meer druk, hoe meer ik... hoe moet je dat nu noemen. Blokeer, tegenstibbel, afhaak. En dat is echt met de vreemste dingen.

Heb uiteindelijk wel in zo'n bootje gezeten, met z'n 2e. Was best leuk eigenlijk

.

Maar als je dus iemand hebt die er steeds meer en meer en meer druk op gaat leggen. Word het echt een compleet drama. Kan écht heel erg zijn...Want ik geef gewoon niet meer toe dan...

Weet ook niet precies of dat met het misbruik temaken heeft. Denk het zelf wel. Zovaak dingen moeten doen die ik niet wil.

Dat ik nu al afhaak als er iets is wat ik eigenlijk liever niet zou doen.

Of denken jullie anders?

xXLiesjuhhXx en FaberSmid

Bedankt

Laatst bijgewerkt door Anoniem1991 op 13-04-11 18:07, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 13-04-11 18:05

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 13-04-11 18:05

Dat blokkeren herken ik wel, ik heb het zelf ook bij de stomste dingen. Het gevoel om te 'moeten' roept bij mij paniek op.
Een voorbeeldje van iets heel simpels en onzinnigs: We waren met een groep in de bossen gaan rijden. Hartstikke leuk zou je zeggen. Maar toen moesten we dus met paarden achter elkaar, en gingen we in een flink tempo draven. Nou rijd ik al járen, en van een bosritje word ik echt niet bang, maar opeens raakte ik helemaal in paniek bij het idee dat ik mee moest met die groep en het zelf niet meer in de hand had. Onzinnig, maar toch gebeurt het.

Ik denk dat dat inderdaad komt door het verleden, eerder al dingen hebben gehad die 'moesten' waardoor je daar nu een aversie tegen hebt.
Ik denk dat dit wel iets is waar therapie goed bij zou moeten kunnen helpen, jezelf weer het gevoel van controle geven ofzo? ik zou dit in ieder geval aankaarten als je weer voor therapie gaat

Een hele dikke knuffel, en je mag altijd PBen he dat weet je

**Geplaatst**: 13-04-11 18:20

Geplaatst: 13-04-11 18:20

Beste Ts,

Ik heb het topic even doorgelezen en wou toch even iets kwijt.

Ik vind dat je ongelooflijk trots mag zijn op jezelf! $*\o/*$
Je komt namelijk al van zeer ver in je verwerkingsproces. Je bent zelfs al zo ver dat je er met mensen over durft te communiceren. Echt erover spreken zal misschien nog lang duren en met ups en downs verlopen. Maar je durft er toch al mee naar buiten komen voor zover ik lees? Je hebt de stap durven zetten om HULP TE ZOEKEN. En dat is het begin van een nieuw begin zegt men altijd!

Ik vind het ongelooflijk dat je bij een psycholoog gaat en voor jezelf het een plaats WIL geven. Het is allemaal nog erg moeilijk en dat kan ik ook wel verstaan. Het is een deel van het verwerken, en verwerken gaat slechts stap voor stap.

Verder ben ik misschien niet de juiste persoon om tips te geven of om je verder te willen helpen. Want met mijn achtien jaartjes levens"ervaring" (

)ben ik zeker niet wijs genoeg. Daarvoor zijn er hier nog tal van andere dames die voor en na mij veel beter hulp kunnen bieden.

Ik wou alleen kwijt dat je naast je negatieve gevoelens omtrent je verleden NU ook echt trots mag zijn op jezelf! $_/-\o_$

**Geplaatst**: 13-04-11 20:56

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 13-04-11 20:56

jeetje TS ik las dit en mijn mond viel open.. wat moet jij je rot voelen. (misschien heb ik het wel fout)
helaas weet ik hoe dit is.. maar net iets anders. -pb staat altijd open voor vragen-

de eerste stap heb je gezet en dat is echt heel goed, hoe moeilijk het ook word/heftig het ook gaat zijn je moet hier aan werken want zo is het niet goed.
Vind echt knap van je hoe je dit allemaal doet.

sterkte :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-04-11 23:30

Geplaatst door de TopicStarter : 13-04-11 23:30

merel90 schreef:
Dat blokkeren herken ik wel, ik heb het zelf ook bij de stomste dingen. Het gevoel om te 'moeten' roept bij mij paniek op.

Ik denk dat dat inderdaad komt door het verleden, eerder al dingen hebben gehad die 'moesten' waardoor je daar nu een aversie tegen hebt.
Ik denk dat dit wel iets is waar therapie goed bij zou moeten kunnen helpen, jezelf weer het gevoel van controle geven ofzo? ik zou dit in ieder geval aankaarten als je weer voor therapie gaat

Ja, denk dat je het daar goed benoemd. Zodra iets "Moet"...gaat het fout. En inderdaad, bij alles. De meest vreemde situaties...Hoe ga jij daar mee om? Heb je dat nu nog steeds heel erg? Ik vind het echt heel vervelend, dat ik zo reageer dan. Maar...gaat op de een of andere manier gewoon...vanzelf. En als ik dan eenmaal 'nee' heb gezegt, dan blijft het ook 'nee'. En dan kunnen hele scene's ontstaan, wat ik juist helemaal niet wil!

lana_te :
Ja, durf er nu iets meer voor uit te komen. Zowiezo op bokt. In mijn directe omgeving zijn wel een paar mensen die iets weten. Maar die weten dan niet echt veel

Kan er echt nog niks over zeggen...typen gaat wat beter.

susannex:
Bedankt...Sterkte kan ik goed gebruiken. Voelde me vanmiddag echt diep ellendig. Toppunt was écht helemaal bereikt, was écht een ramp. Lang geleden dat ik me zó diep ellendig heb gevoeld. Begon eral mee dat ik echt kapot moe was. Slaap de laatste tijd heel erg slecht, maar vanacht was toch echt heel erg. Super-doodenge-nachtmerries En daarna niet meer kunnen slapen natuurlijk...'snachts komt die hell altijd zó dichtbij...heel...engig... $:\$

Dus ik was (en ben) kapot moe... we moesten een opdr van economie afmaken. En toen kwam die docent doodleuk aanzetten, dat de opdracht waar we al 3 maanden aangewerkt hadden, een fout bevat en dat ik die even doodleuk mocht gaan zoeken. *knap* Dát...was echt...Te Veel.

Was er echt he-le-maal klaar mee!

-zucht-
Ga nog een dappere poging doen om te gaan slapen.. Het is stiekem alweer half 12.

**Geplaatst**: 13-04-11 23:43

Geplaatst: 13-04-11 23:43

jeetje meid wat zat het je tegen vandaag zeg..

leraaren kunnen soms zo ongelovenlijk bot en stom doen..

hoop met heel me hart dat je vanacht beetje beter kan slapen. de nachtmerries je met rust laten en je morge met een beetje beter gevoel wakker word.. ik weet niet of het een raar voorstel is daarom klein maar wat zijn je opties voor medicatie voor slapen.. ? denk dat een goede slaap wel zo goed is om de dag weer aan te kunnen..

weet je dat je al een stap vooruit hebt gedaan met dat je er iets meer voor uit durft te komen.. en de mensen in je omgeving die je ''iets'' erover hebt verteld snappen heel goed dat je er niet over kan praten. typen is zoveel makkelijker.. maar ik weet wel zeker dat die mensen als je hulp nodig hebt of een schouder voor je klaar zullen staan..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-04-11 09:49

Geplaatst door de TopicStarter : 14-04-11 09:49

xXLiesjuhhXx

Slaapmedicatie vind ik helemaal geen raar idee. Werkt namelijk een beetje als een cirkeltje. Als je slecht slaapt, ben je gewoon veel prikkelbaarder en valt alles veel zwaarder.

Weet alleen niet precies hoe ik dat moet aanpakken... Mijn psychologe heeft ooit gezegt tegen mij dat ze geen medicatie mag voorschrijven, dus dat gaat niet. Meen me te herinneren dat je bij kruidvat ed. ook van dat soort pilletjes hebt, maar werken die? Iemand ervaringen of tips?

Heb vanacht gelukkig kunnen slapen zonder nachtmerries ed. Was zo moe dat ik gewoon gelijk in slaap gevallen ben toen ik in bed lag.

**Geplaatst**: 14-04-11 12:55

Geplaatst: 14-04-11 12:55

Slaapmedicatie heb ik geen ervaring mee.
Maar als het op natuurlijke basis is kan het nooit echt veel kwaad...

Kus, Karina

**Geplaatst**: 14-04-11 13:27

Geplaatst: 14-04-11 13:27

Anoniem1991 schreef:
xXLiesjuhhXx

Slaapmedicatie vind ik helemaal geen raar idee. Werkt namelijk een beetje als een cirkeltje. Als je slecht slaapt, ben je gewoon veel prikkelbaarder en valt alles veel zwaarder.

Weet alleen niet precies hoe ik dat moet aanpakken... Mijn psychologe heeft ooit gezegt tegen mij dat ze geen medicatie mag voorschrijven, dus dat gaat niet. Meen me te herinneren dat je bij kruidvat ed. ook van dat soort pilletjes hebt, maar werken die? Iemand ervaringen of tips?

Heb vanacht gelukkig kunnen slapen zonder nachtmerries ed. Was zo moe dat ik gewoon gelijk in slaap gevallen ben toen ik in bed lag.

Melatonine kun je kopen bij de kruidvat

Ik zou ze krijgen van de psychiater, maar dan kostten ze 45 euro... het enige verschil is dat in die van de psychiater meer van dat spuk zit.
Maar daarom nam ik er gewoon zoveel dat ik aan dezelfde hoeveelheid zat

Zo'n potje kost geloof ik 6 euro ofzo, en er zitten er een hele lading in.

Ikzelf merkte niet superveel, maar 2 pilletjes oxazepam krijgen mij nog niet rustig

Het is iig de moeite waard om te proberen

**Geplaatst**: 14-04-11 13:30

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 14-04-11 13:30

Het klopt trouwens dat je psycholoog geen medicatie mag geven, daarvoor moet je naar een psychiater

Maargoed als je denkt dat je wat gaat hebben aan medicatie, dan zou ik eens gaan overleggen of er niet iets te regelen is (Naar psycholoog én psychiater (alleen voor de medicatie dan).

Nomineer dit bericht ×