Geplaatst Mijn vader is 03-07-99 plotseling op 37-jarige leeftijd overleden aan een hartaanval. Hij had een optreden met zijn band (gitarist en tweede zanger) in de manege van mijn oom en tante waar in de zomervakantie altijd een feest is. 's Middags wedstrijden met de paarden en 's avonds lekker eten + muziek, mijn vaders band dus. Hij had wat last van zijn buik enzo maar goed hij was ook enorm zenuwachtig. Na het optreden heeft hij nog met zijn zus (mijn tante) gedanst etc en zijn ze later naar boven gedaan omdat hij wat misselijk was. Hij heeft een slok melk gedronken en nam een hap van een beschuitje en viel neer. Nog gereanimeerd en alles maar hij is die avond overleden..
Ik was 7 jaar en mijn broertje 5, wij hebben heus wel even gehuild enzo maar het allemaal niet zo heel direct meegemaakt. Ik ontweek alle momenten. Als er familie langs kwam ging ik op mijn kamer zitten en toen de huisarts op gesprek kwam ging ik ook op mijn moeders kamer tv kijken. Ik wist gewoon dat er dan gehuild ging worden en daar wou ik nooit bij zijn.
Vlak voor mijn vaders overlijden hadden ze in een studio een cd opgenomen van hun band. Die cd hebben alle bekenden van mijn vader gekregen. Er staan een paar liedjes op waar hij dus ook meezingt en toen ik klein was en die cd ging luisteren ben ik supererg in paniek geraakt. Ik moest toen zoo huilen aan 1 stuk door. Daarna heb ik tijden die cd niet meer geluisterd. Tot ik 15 was.
Nu luister ik hem regelmatig (ben 16) maar ik ben nu ik wat ouder ben heel vaak zo verdrietig om mijn vader. Ik speel tegenwoordig ook gitaar, en rij ook paard (hij reed western). Van mijn ooms en tantes (zijn broers/zussen) hoor ik zovaak hoeveel ik op mijn vader lijk. De laatste tijd hoor ik ook heel veel liedjes van vroeger die ik dan weer helemaal geweldig vind. En bij bijna al die liedjes zegt mn moeder; Die vond je vader ook super. Aan de ene kant vind ik dit een geweldig idee, maar aan de andere kant, ik mis hem zooo!
Wat ik er wel niet allemaal voor over heb om gewoon 1 keertje samen met hem gitaar te spelen. Al was het maar gewoon 1 keer..Ik mis hem tegenwoordig zo erg! En ben benieuwd of er hier meer mensen zijn die hun vader/moeder op erg jonge leeftijd zijn verloren en waarbij dat gemis later pas terugkwam. Ik wil er graag over praten nu, dat wat ik vroeger nooit gedaan heb.
Bedankt voor het lezen van dit lange verhaal! Kan er zo makkelijker over praten dan IRL.
) lijkt heel erg op mijn verhaal... alleen mijn vader overleed op 10-01-1999.. ik heb het er toen heel moeilijk mee gehad. Maar alles heb ik kunnen verwerken... ik was toen 5 jaar. (ik ben nu 14 van de zomer 15) en nu denk ik er alleen aan als het z'n sterfdag is .. of zijn verjaardag..
...
maar goed ik vind het ook wel fijn om niet zo kwetsbaar te zijn. ik kan veel dingen van me afzetten gelukkig, want dan zou ik echt niet gelukkig meer zijn