Ik heb jullie vreselijk gemist, hoe gek het ook klinkt met 'internet-vrienden', en ben nu eindelijk terug van Frankrijk.
In Zuid-Frankrijk heb ik me op de camping lekker kunnen opladen geestelijk en lichamelijk gezien, en Peter mijn man ook.
Het nieuws dat ik weer opnieuw uitzaaiingen in mijn longen heb, kwam bij mijn familie en vrienden hard aan, bij mijzelf dus ook.
Ondanks de positieve instelling die ik probeer te houden, kwam ik op de rustige camping in de natuur soms keihard mijzelf tegen.
Met als gevolg: Dorine die weer kilo's gedichten schreef! Maar goed, zo kan ik me lekker uiten.
We hebben verder superheerlijk gezond, gezwommen, dagjes naar zee (boottocht, heerlijke vissalades etc.
) en dorpjes bezocht met bijv. een schattige markt a la francais, romeinse overblijfselen als arena e.d., of een kasteel.
Al met al een geslaagde vakantie met temperaturen van rond de 30 tot 35 (!) graden, dus ik heb twee weken lang geen lange broek, trui of jas gezien...
Af en toe heb ik gebeld met mijn vriendin die m'n paard zou rijden, en dat ging wonderbaarlijk goed, ze heeft er zelfs een buitenrit mee gemaakt samen met anderen.
Ik heb Cerise wel erg gemist moet ik zeggen, maar de (soms wilde!) Camarque-paarden in Frankrijk maakten veel goed.
Toch stond ik uiteindelijk weer te springen om naar huis te gaan.
Dit keer was het echter anders dan anders.
Ik vertrok wel met tranen in mijn ogen, maar de oorzaak van die emoties lag in mijn longen.
Huilen doe ik altijd, ieder jaar
dat is niet zo ongewoon
nu huilde ik echter om vólgend jaar
zijn mijn longen dan wél schoon?
zal ik nog steeds kunnen kamperen
naar blauwe lucht en bergen turen
of zal ik wéér terugkeren
voor chemokuren?
zal ik ooit door de golven rennen
dansen met het water mee
voor héél even 'gezondheid' kennen
dankzij
de Middellandse Zee?
Thanks allemaal voor jullie steun laatst,
ik ga er keihard voor!
Veel internetten en met mijn paard bezig voor zover mogelijk, helpt natuurlijk altijd.
Heel veel liefs van een opgeladen Dorinepien!


