Geplaatst 
\ 
<hr>
“Ja, juist! Mooi!” Netjes en volkomen ontspannen liep de donkerbruine merrie over de hoefslag. “Mijn complimenten!” zei Nico. Kim was trots op haar pony, nog zo onervaren, en toch al zo braaf. Ineens fladderden er een stel mussen voor Nikita’s hoeven weg. Voordat Kim in de gaten had wat er gebeurde, steigerde Nikita en klapte samen met Kim om. Kim voelde het zware lichaam van haar pony op haar terecht komen en zich omdraaien om op te staan. Toen werd alles zwart voor haar ogen…
Met enorme hoofdpijn kwam Kim, voor haar gevoel, even later weer bij bewustzijn. Het was even wazig voor haar ogen, maar na een tijdje begon ze steeds scherper te zien. Ze lag in een bed, ze lag in het ziekenhuis! Wat was er gebeurt? Ze wilde rechtop gaan zitten. Door een pijnlijke steek in haar hoofd en een ongelofelijke pijn in haar borst liet ze zich snel weer terugvallen. Ze probeerde zich te bedenken waardoor ze nu in het ziekenhuis terecht gekomen was.
Er kwam een zuster haar kamer binnen. “Oh, dokter, dokter! Ze is wakker geworden!” riep die meteen toen ze zag dat Kim haar vreemd aankeek. Even later kwam er een dokter aangelopen. “Hai,” begon hij. “Ik ben dokter Vogel. Jij bent Kim, nietwaar?” Kim knikte voorzichtig, bang voor de pijn. “Waarom lig in in het ziekenhuis?..” fluisterde ze met een schorre stem. “Je bent van je paard gevallen,” vertelde de dokter. “Je hebt een zware hersenschudding, een paar gebroken ribben en een licht-gekneusde rug aan over gehouden. Je moet hier een paar dagen blijven.” Opeens herinnerde Kim het zich allemaal weer. Ze moest naar Nikita toe, haar geruststellen, wie lette er nu op haar? Wie voerde haar? Wie gaf haar beweging? Wie zorgde voor haar? Ze wilde weer rechtop gaan zitten. “Auw!” kreunde ze. “Waar is mijn paard? Is er wat met haar? Ik wil het weten!” snikte ze. “Sorry, dat weet ik niet, het spijt me heel erg,” zei de dokter. “En waar zijn mijn ouders!?” “Die zijn geinformeerd, ze zijn net nog geweest, maar toen was je nog buiten bewustzijn. Ze zijn er het volgende bezoekuur weer. Ik moet nu naar een andere patiënt, de zuster legt je nog het één en ander uit.” Dokter Vogel verliet haar kamer.
Een kwartiertje later was de zuster ook weg. Ze had een kaart achtergelaten waar ze op kon aankruisen wat voor avondeten ze wilde hebben. Ook had de zuster uitgelegd hoe ze de televisie aan moest doen en hoe de telefoon werkte. Kim wilde meteen de staleigenaar bellen, maar ze kon zich het nummer niet meer herinneren. Ze baalde. Over anderhalf uur was het volgende bezoekuur pas. Ze zetten de televisie aan en deed de koptelefoon op, zodat haar kamergenooyjes er geen last van zouden hebben, zoals Mariëlle, de zuster, had verteld. Alsof die er last van zouden hebben, het waren allemaal oudere mensen, en ze sliepen alleen maar.
_________________
<font color="darkviolet" size=2 face="tahoma"><img src="http://picserv.mediamonks.net/pics/EMSSSMAPHHE"><b> Nothing beats a Lodewijk</b></font>
<font size=-1>[ Dit Bericht is bewerkt door: Spirit op 2001-12-04 18:08 ]</font>
(of over een naamgenootje van mij dan he 
Haha, ik zal het wel eens proberen hoor. Maar heb nog geen tijd gehad 