Mijn man ( ook een -inactieve- bokker) en ik schelen 16 jaar.
We leerden elkaar kennen toen we 23 en 39 waren (

)
( ons hele verhaal kan je hier:
25jr_Bokt @ [VN] 25 jaar Bokt, liefde en vriendschappen, Valentijn! lezen)
Nu zijn we dus 42 en 58 (

) en al die jaren zijn we gelukkig samen, veel meegemaakt en de eerste ruzie moeten we nog krijgen.
Ik zeg altijd dat z’n leeftijd niet op z’n voorhoofd stond toen we elkaar leerden kennen ( en dat die grijze haren - ik heb ze inmiddels ook- door mij komen want toen ik hem leerde kennen was hij nog blond

)
Belangrijk voor ons was wel dat onze ouders er ok mee waren maar dat is nooit een issue geweest.
En voor de rest ( om in de woorden van een recent overleden zanger te praten) Het interesseert me echt geen ene reet wat een ander er van vind. Mensen vinden toch altijd wel wat.
Wij zijn al jaren gelukkig samen en dat had ik nooit willen missen omwille van z’n leeftijd.
Het is geen gegeven dat ik hem overleef, niemand weet wanneer ze je nummertje trekken daarboven.
We hebben 2 jonge kinderen, eentje van bijna 6 jaar en eentje van 6 maanden.
Hij is de meest betrokken en zorgzame papa die ik me kan wensen en klimt nog net zo makkelijk mee naar boven in een krijspaleis terwijl jonge vaders enkel op hun telefoon zitten.
Enige nadeel wat we nu ondervinden is dat sommige mensen denken dat hij de opa is van onze zoon en dat vind onze zoon niet leuk.
Maargoed, daar kunnen we niet zo veel aan veranderen.
Tuurlijk denken we na over de toekomst. Hij grapt weleens dat de kinderen z’n rolstoel mogen duwen als het zover is.
En dat hij tijd genoeg heeft met helpen met huiswerk als hij met pensioen is.
En ik zal dan nog moeten werken waarschijnlijk.
Maar dat zien we dan wel weer. Denken aan de toekomst is heel belangrijk maar probeer ook echt in het hier en nu te leven.