. Ze loopt eigenlijk altijd in broeken en T-shirts en heeft ook al haar favoriete kledingstukken
. Jurken krijg ik haar niet meer aan, maar nu heb ik ruzie met oma gehad. Volgens haar voed ik mijn dochter te vrij op en heeft een 3-jarige geen mening over kleren, ook 'maak ik bewust een jongetje van haar'. Dat laatste is complete onzin, mijn dochter loopt graag in roze T-shirts met glittereenhoorns en al zou ze wel graag jongensachtige kleding dragen, dan zou dat ook prima zijn. Mijn moeder dreigt nu geen kleding meer te koop en ik heb gezegd dat dit het beste is. Nu vindt ze me een ondankbaar mens
. Overigens mocht ik als kind ook niet zelf bepalen wat ik droeg, maar ik denk daar bij mijn eigen kinderen anders over. Ik heb eigenlijk weinig zin om naar mijn moeder toe te gaan, ik wil dat ze haar kleinkinderen accepteert zoals ze zijn. Ben ik nu onredelijk
?
Ik zou proberen het gesprek aan te gaan en uit te leggen dat tijden veranderd zijn, dat jij de moeder van je dochter bent en dat jij daar dus over gaat en niet zij. Nu ben ik zelf vrij makkelijk en zou ik ook zeggen: geen acceptatie = geen contact, maar ik snap dat niet iedereen dat zomaar doet. Doe gewoon waar jij (en je dochter) je goed bij voelt; de teleurstelling van je moeder is irrelevant, eventuele teleurstelling van je kind is veel erger. 
. En tegelijkertijd blijft het mijn moeder, zij past ook weleens op en dan wil ze het liefst met mijn dochters een soort van pronken in de mooie jurken in het dorp, ik heb al gezegd dat de kinderen geen poppen zijn.