Bokt.nl

manubres schreef:

Ben je misschien hoogsensitief?

Ladybird schreef:

Ik herken niet zoveel van wat je hebt, maar ik wil je wel een hele dikke knuffel geven

Matheno schreef:

Allereerst, knap dat je dit deelt. Dat is al een grote stap.

Mijn nichtje heeft ook een gegeneraliseerde angststoornis. Het traject maak ik van dichtbij mee, en ik zie hoe moeilijk het is. Ook zij beseft zich goed dat ze het "goed" heeft. Een dak boven haar huis, een leuke vriend, maar toch dat blijven malen en piekeren. "Wat als..."

Mariskaa3 schreef:

Ik kan je wel wat tips geven.

Heb je wel eens een van een psychosomatische fysiotherapeut gehoord? Dat zou Ik je namelijk echt aanraden. Zo iemand helpt je om je lichaam te leren voelen (wat gebeurd er in je lijf heb je angst/spanning etc) maar bovenal ook te leren in situaties die angst oproepen om je juist daarin te kunnen ontspannen uiteindelijk.
Ik heb in het begin per dag zo'n 5x een ontspanningsoefening gedaan. Dit houdt in je gaat 10 minuten zitten En (zover als lukt want je bent perfectionistisch) je buikspieren, bilspieren, beenspieren en je spieren in je bekken ontspannen, niet tegelijk maar achter elkaar. En doe dit elke dag liefst 5x. Uiteindelijk ga je merken dat je ontspant en dat je dit ook kan doen in situaties dat angst oproept.

Verder hou je zelf een dankbaarheids/positiviteits boek bij? Als tip wil ik meegeven ga elke avond voor je gaat slapen minstens drie positieve dingen of waar je dankbaar voor bent van die dag opschrijven,zet er je gevoel bij en een positieve eigenschap van je zelf en dat mag iets heel simpels zijn als de zon scheen op je gezicht of je hebt iets lekkers gegeten.

Verder heb ik als tip gekregen als je in een situatie zit en je merkt in je lichaam dat er angst/onrust/spanning is doe het volgende schema:
Het heet het WIM schema
W= wat is er aan de hand?
I= Is het erg?
M= moet ik er (nu) iets mee doen?

Je zal merken dat op die laatste twee vaak het antwoord nee is.

Als laatste probeer tegen je zelf te praten of van advies te voorzien alsof je tegen een vriend/vriendin praat. We zijn vaak allemaal veel te onaardig tegen ons zelf.

En onthoud angst en spanning voelen mag! Daar is niks mee en juist heel natuurlijk. Als je leert dit accepteren dan zal je merken dat het oké is en juist uiteindelijk minder wordt. Maar dat moet niet je doel zijn want dan teleurstel je jezelf. Zie het als iets wat je moet leren en dat is oké.

Hoop dat je er iets aan hebt!

Oh en nog een toevoeging:
Als je merkt dat je angst of spanning hebt focus op je ademhaling, verander hem niet maar merk hoe deze er is. Je ademhaling is er namelijk altijd en dus 'makkelijk' om op te focussen en bij jezelf te blijven en niet verder in paniek te raken.

Verder als je een aanval hebt of veel angst voelt, ga dit voelen in je lijf. Wat voel je, hoe voelt deze angst. Dit klinkt heel eng en tegenstrijdig maar het werkt wel dan ga je het objectief bekijken en ga je het ook steeds eerder herkennen waardoor je uiteindelijk (bijna) niet meer tot een aanval komt.

Maar zoals ik al als tips. Een psychosomatische fysiotherapeut kan je hier erg goed bij helpen.

Janneke2 schreef:

Hoi meis,
er zijn een paar dingen die mij enorm hebben geholpen.
Ten eerste het inzicht (moderne term: 'neuroceptie') dat je instinct sneller is dan je logische verstand.
Angst is geen gedachte of gedrag, maar eerder instinct, en de reactie 'angst' kun je enkel en alleen 'achteraf managen'. (Wat op zich nuttig is : ben ik echt in gevaar of is het ""alleen maar"" een trigger, hoe kan ik mezelf kalmeren, etc.)
(Het is dus niet moeilijk, maar gewoon onmogelijk. Punt. Niet proberen.)
Vooraf managen komt al gauw neer op vermijden. Ik ben wat dat betreft soms wat laxer dan de meeste psychologen - zoals een van de militairen in mijn omgeving pleegt te zeggen 'de oorlog die je alleen maar kunt verliezen moet je niet eens willen beginnen'.

Ten tweede: je instinct staat nu om allerlei redenen 'te scherp afgesteld'. Dat is balen, maar het is wel te verhelpen. Op het erf van de psycholoog is emdr de bekendste. Op Wikipedia staat er wel een goed artikel over. Ook somatic experience van Peter Levine doet dit, net zoals gespecialiseerde kinesiologie.
Alle drie werken ze in op de 'neuroceptie', en aan de hand van klacht/ trigger / thema werk je net zo lang door tot 'dit ene aspect' de nek is omgedraaid. (Waarna prompt een volgend aspect, trigger, thema zich aandient...!)

De boeken en YT filmpjes van Peter Levine zijn zeer de moeite waard. -
Wat ook zoden aan de dijk zet is je oriënteren op de polyvagal theorie van Steven Porges, en kijk op YT naar Deb Debra en Gabor Maté. De fight/flight mode is hier een onderdeel van, en het doel is uit f/f, 'terug naar' rust en social engagement.

CalipsoLover schreef:

Phoe TS, moedig dat je dit deelt. En ik ben eigenlijk ook wel blij dat je dit deelt. Ik ben het afgelopen jaar ook heel erg beginnen bezig zijn met mentale gezondheid, mede omdat ik er nu ook heel veel 'last' van heb. Misschien heb je wat aan mijn verhaal, misschien ook niet. Maar ik herken heel veel van wat je zegt.

Voor de eerste lockdown al een beetje burn out klachten gehad omdat ik tijdens mijn studie, werk en paarden alles perfect wou doen en dat bleek onmogelijk. Tijdens de lockdown dan ook een soort van 'stoornis' gekregen (wat veel erger klinkt dan dat het is, ofja, het is maar hoe je er tegenover staat). Die stoornis is ook een symptoom van angst. Nu denk ik eerlijk gezegd dat je die angst altijd al gehad hebt, of toch vanaf een bepaald punt, maar dat die pas boven komt wanneer je het niet langer meer kan verbergen. Waarom ik zo bang ben? Geen idee. Maar ook zoals bij jou, werden het afgelopen jaar sociale situaties veel moeilijker. Ik moet mezelf dus continu bezig houden om niet te overdenken, om geen tiks te krijgen of dergelijke. Daar put je jezelf enorm mee uit, ook enorm veel kilo's verloren en slecht beginnen slapen. Ik ben altijd een super sociaal beest geweest, maar mensen kunnen mij heel awkward doen voelen waardoor ik ook echt begin te paniekeren en in de negatieve gedachtes blijf. Dat was iets waar ik pakweg 10 jaar geleden nooit last van gehad heb.

Ik ben absoluut niet depressief en als ik zeg dat ik gelukkig ben dan meen ik dat ook oprecht, dat moet je ook kunnen onderscheiden. Het is niet omdat je een angststoornis hebt dat je niet gelukkig kan zijn. Maar het is iets waar je mee zit, en daar moet je vanaf. Ik ben ook heel bang dat het nooit meer over gaat. Maar ik ben dus hulp gaan zoeken en zit nu sinds december bij een gedragstherapeut en volg daar EMDR therapie bij. Het blijkt heel effectief te zijn, ikzelf zit nog in het begin van mijn traject dus het is nog te vroeg om er iets van te zeggen. Maar fingers crossed. Misschien is dit ook iets voor jou?

Mijn pb staat trouwens ook altijd open!

Wildgirl schreef:

Poeh TS, ik heb geen tips maar wil je wel veel sterkte wensen.
Wat ik me wel afvroeg, je angsten zijn denk ik niet altijd gegrond. Realiseer je, je dat of voelt het te "echt" daarvoor?
Het lijkt mij dat het ergens vandaan komt, ben je daar al achter of mee bezig om achter te komen?

Ik hoop dat je vanuit je omgeving voldoende steun krijgt en je, je ei kwijt kan. Erg lastig lijkt me dit!

peer2005 schreef:

Lees 'the wisdom of anxiety', van Sheryl Paul. Echt een aanrader met een andere, hele liefdevolle kijk op angststoornissen.

Janneke2 schreef:

Klopt.
En dit is niet zozeer iets wat JIJ 'niet kan',
niemand kan dit.
De (instinctieve) hersendelen die nu helaas overijverig zijn, hebben een totaal andere logica dan je logische verstand.

Natuurlijk hebben allerlei zaken als helpende gedachten denken, cognitieve schema's, goede ervaringen zeer beslist hun charmes en voordelen en "wat dat betreft" van harte aanbevolen, maar het werk is je instinctmatige reacties 'bijstellen'.


... ik herken deze mallemolen, die niet te stoppen is maar al te goed!
(Huuuu, wat een ellende!!)

En we leven in 2021 en er zijn uitstekende manieren om dit te stoppen!!

Marigold schreef:

Ik ken een simpel uitvoerbaar trucje om je hersenen te leren dat angst niet altijd hoeft uit te komen zegmaar.

Het houdt in dat je een ballon opblaast op middelmatige grootte (niet te klein eerder normale grootte).

En vervolgens ga je óp die ballon zitten.
Je denkt huh, dat kan niet. Maar het is toch echt de bedoeling van de oefening dat je het gaat doen.
En heel bewust voelen waar je spanning zet. Proberen meer en meer te ontspannen terwijl je de oefening uitvoert.

Je denkt die ballon knalt.
Dat is ook direct het ‘ergste wat kan gebeuren’.

Maar:

Spoiler:
de ballon knapt niet

.

Het helpt je hersenen goede ervaring op te doen bij een spannende situatie.
Het is onderdeel van PMT therapie.

Misschien heb je er iets aan.

CalipsoLover schreef:

Therapie is idd een heel 'geladen' woord, ik vertel het ook zelden aan iemand Mijn eigen broer weet dit zelfs niet. Gewoon omdat ik dat gesprek ook niet wil aanknopen, ik heb de behoefte niet want ik voel me ook oké. En weet je, dat hoeft ook helemaal niet. Ik heb inderdaad ook heel lang moeten wachten op een plekje. Ik zat al bij een gewone therapeut en die heeft me kunnen doorverwijzen waardoor ik net iets sneller terecht kon. Misschien eens aan je huisarts vragen? Ik ben gelukkig nu weer heel druk bezig.

CalipsoLover schreef:

Heb je al eens contact opgenomen met je huisarts? Misschien kan die er wel voor zorgen dat je ergens sneller terecht kan. Geef dit ook zeker aan wanneer je een telefoongesprek hebt bij een therapeut voor een afspraak, dat het dringend is. Snap dat dit ontzettend vervelend is