Geplaatst We gingen samen gezellig dagjes weg ( ik alleen, en zij met haar man ) hielden gezellige etentjes en ontmoeten ook elkaars vrienden.
Nou hebben zij en ik nogal wat op ons bordje gekregen.
Ik met mijn autistische achtergrond, wat zwaar bepalend is geweest voor de manier van leven en de keuzes die ik daardoor gemaakt heb, zij met haar eerste grote liefde, die lichamelijk gehandicapt was en uiteindelijk vroeg kwam te overlijden.
Jaren later trouwde ze opnieuw met haar huidige partner die tevens heel dicht bij haar man stond.
Toen wij elkaar pas kende leefde mijn steun en toeverlaat nog, maar wist ik wel dat het slechts een kwestie van tijd was.
Ik heb toen besloten dat het voor mij er op of er onder zou worden, en ben nog een keer in in een hele intensieve therapie gedoken, compleet met medicatie, persoonlijke thuisbegeleiding en een psychiater, en ik heb met vallen en opstaan, woede en frustratie het hele traject uitgezeten.
Na drie jaar afscheid genomen van mijn persoonlijke buddie, en kort geleden afscheid genomen van een dijk van een psychiater.........na 8.5 jaar.
En wat voel ik me sterk en gelukkig.( en wat voel ik me gezegend met de kanjers die mij hiermee geholpen hebben uit de zorg, die me nooit hebben laten vallen!!!!)
Om een beeld te geven, ik wordt 55, en eindelijk durf ik te zeggen dat ik familie, lieve vrienden en fijn werk en collegaś heb.........in alle gevallen een klein overzichtelijk clubje mensen.
Dat ik blij en tevreden ben met mijn huisje en mijn buren, en vertrouw in wat de toekomst me nog brengen gaat.........zelfs in "de nadagen "van dit leven.
Maar nu terug naar de vriendschap met mijn vriendin en haar man.
Allereerst zijn zij ook heel belangrijk geweest in het traject wat ik heb afgelegd.
Altijd een luisterend oor, een helpende hand en met de nodige humor.
En ik meen ook oprecht dat dat van mijn kant ook altijd zo is geweest.......in al mijn kunnen en mogelijkheden.
En zo kwam ik er al snel achter dat mijn vriendin nog heel erg leeft met haar overleden echtgenoot.
( inmiddels 16 jaar geleden, waarvan ze nu al weer 13 jaar getrouwd is met haar huidige man )
En zeker in het begin heb ik mijn bewondering uitgesproken over de manier waarop zij omgaat met dit enorme verlies, en hoe zij en haar huidige man hier mee omgaan.
Eigenlijk zijn ze een drie eenheid.
Zij-haar overleden man die op een enorm voetstuk staat, en haar huidige man.
Maar ik vond dat prima, en liet haar vertellen.
Keer op keer de verhalen over haar overleden man, hoe bijzonder hij was, hoe lief hij was, hoe sterk hij was, wat hij allemaal deed voor haar.
Bijzondere verjaardagen, bijzondere cadeauś, bijzondere vakanties, bijzondere verassingen..........kortom, haar eerste man droeg haar op handen terwijl hij in een rolstoel zat.
En haar huidige man zit er naast, en knikt eens instemmend..........en zegt verder niks.
Terwijl ik inmiddels heel goed weet dat HIJ ook een kanjer is, die voor haar door het vuur gaat.
Die meegaat in al haar wensen en verlangens........zij bedenkt iets en hij regelt dat het er is. ..........maar hij wordt nooit genoemd.
Nooit wordt er gezegd dat hij zo lief thuis kwam met die bloemen, die verrassing, dat cadeau of die spontane reservering.
Alle verhalen gaan over haar en haar eerste man.
En na mate de jaren verstreken en mijn medicatie verminderde zodat ik meer en meer met beide benen op de grond kwam, ging me dat opvallen ..........en irriteren.
En blijkbaar niet alleen mij, maar ook de paar vrienden om me heen ervaren dat zo.
En die zijn er niet op uit om te stoken of te roddelen........die zijn veel te blij met het feit dat ik andere mensen in mijn leven durf toe te laten en vriendschappen durf aan te gaan.
Maar ik weet ondertussen even niet wat ik er mee moet.
Inmiddels heb ik het idee dat die vriendin nooit het verlies van haar eerste man heeft verwerkt.
En ja, ik geloof oprecht wel dat ze houd van haar huidige man, maar houd ze van hem omdat hij de schakel is die haar verbind met haar overleden man, of houd ze van hem omdat hij is wie hij is.
Maar waarom benoemd ze dat dan nooit?
Waarom wordt hij nooit op een voetstuk geplaatst als zijnde de huidige man in haar leven waar ze gelukkig mee is.
Op hun 12.5 jarige huwelijksfeest staat hij langs de kant ( te genieten ?? ) terwijl zij los gaat op de dansvloer met de familie van haar eerste man en haar eigen familie.
En zo nu en dan maakt iemand een praatje met hem........maar dat is het dan ook.
En mij stoort het.
Het irriteert me, en ik weet even echt niet wat ik er mee moet, en hoe ik dat zou moeten aanpakken.
Ik wordt afstandiger merk ik, deel beduidend minder met haar, ondanks dat ik daar "vroeger "nooit problemen mee had.
Heb laatst zelfs in een lange app verteld dat ik voelde dat IK veranderd was........en wat daar dan op terug komt is dat ze dat wel gemerkt had, met de vraag of het wel allemaal goed met mij gaat!
Echt goed??!
( zo zonder hulpverleners en het minimum aan medicatie .......tussen de regels door)
Wat moet ik doen?
Feitelijk wil ik de vriendschap van hun beide niet kwijt.
Ze zijn me te dierbaar geworden........beide!!
Ik ben ze te dankbaar om de vriendschap te laten doodbloeden, zoals ik "vroeger "zonder moeite kon.
En eigenlijk heb ik het idee dat ZIJ hulp nodig heeft, maar dat is nog al wat om te zeggen.
"Luister meid, ik vind je een schat, maar IK denk dat............."
Ik gooi dit in de groep met de hoop dat hier mensen zijn die me van goed advies kunnen voorzien.
Want ook dat heb ik geleerd de afgelopen jaren.
De olifant even buiten de porseleinkast te laten en op zoek gaan naar een vraagbaak
Dat siert je enorm. 
. Probeer van je vriendin te houden, zoals ze is. Mét haar zwakheden. Ze is niet perfect, haar relatie ook niet (in jouw ogen). Maar je hoeft haar daarom niet te laten vallen toch? Ze heeft vast ook nog 10 andere fijne eigenschappen waarin ze wel een fijne aanvulling is in je leven. Haar relatie met haar man, gaat jou in weze niet aan. En hoeft ook niet tussen jullie in te staan. Vriendschappen met mensen, kunnen je helpen groeien, daar waar zij je irriteert, kun jij groeien naar een mooier persoon. Mits het niet teveel schuurt.