Ik zit de laatste tijd een beetje met een gevoel en ik vroeg me af of er hier mensen waren die het wel eens hetzelfde ervaren.
Sinds anderhalve maand heb ik een nieuwe bijrijdpaardje! Daarvoor was ik een vol jaar gestopt, omdat ik een beetje klaar was met paardrijden en ik er geen tijd meer voor had. Uiteindelijk toen ik weer iets aangeboden kreeg om te gaan rijden begon het toch weer te kriebelen en nu ben ik dus sinds iets meer dan een maandje weer terug in de paardenwereld.
Maar waar ik nu tegen aanloop is dat ik het idee heb dat mensen in de paardenwereld alleen maar bezig zijn met het bewijzen van zichzelf. Er zijn altijd mensen die het beter weten en zich heel wat vinden die ook niet bang zijn om dat te uiten. Ik voel me hier echt totaal niet op me gemak bij, omdat ik zelf een perfectionistisch persoon ben en dus het idee heb dat ik me anders moet voor gaan doen.
De stal waar het paardje staat is verder gezellig en de meeste mensen zijn vriendelijk, maar ik heb heel erg het gevoel bij sommige mensen dat er onderling dus een bepaalde strijd ligt. Dit zijn dan vooral meiden die ongeveer in dezelfde leeftijdscategorie als mij zitten (rond de 16-18 jaar). Met twee meiden heb ik wel eens afgesproken om te rijden en terwijl dat eerst vooral van beide kanten af kwam, omdat deze meid zelf ook alleen was, is dat nu totaal niet meer het geval en komt het bijna alleen maar van mijn kant dat ik vraag of ze samen wilt rijden. Dit is puur nu zo, omdat haar vriendin die toen ik er kwam rijden op vakantie was en toen deze vriendin terug kwam ik natuurlijk niet meer van belang was. Ik ben dus eigenlijk alleen nodig als het haar uitkomt en dat voelt gewoon best wel poedersuiker, omdat ik het persoonlijker gezelliger vind als je samen kunt rijden.
Ik kom er natuurlijk niet voor de mensen maar voor mijn paard, maar nu ik ouder ben heb ik heel erg het idee dat ik me anders moet voordoen dan ik het liefst zou willen op stal. Zo voelt naar stal gaan niet volledig als een ontspanning en dat is jammer. Misschien moet ik dit gevoel iets meer los laten, maar het blijft gewoon iets waar ik tegen aan blijf lopen en waar ik me onzeker door ga voelen.
Ik weet niet zo goed hoe ik ermee om moet gaan en ik vroeg me dus af of er misschien mensen op bokt waren die wel eens iets soortgelijks hebben gevoeld. Misschien is er iemand die tips heeft om ermee om te gaan?
Alvast bedankt

