Bokt.nl

Lusitana schreef:

Het is wellicht niet de school, maar gewoon van jou en het huis weggaan. Besteed je haar wel eens uit?

En hoe doet zehet opschool nadat je wegbent? Sommigen maken een dramabij het afschiden daarna gaat het goed.

En wat doet ze als een ander haar wegbrengt?

Soms heeft de moeder er meer moeite mee dan het kind en een kind pikt dat op.

Ineke2 schreef:

Wat doet ze als ze bij opa en oma of andere oppas blijft, thuis en in hun huis?

speedfiets_2 schreef:

En wat zegt haar juf van haar gedrag?

Ik zelf had er eentje op de scouting die vaak krijsend aankwam. Maar zodra moeder of vader om het hoekje was, dan veranderde het in een blij kind. Speelde vrolijk mee en met andere kinderen. En als het opgehaald werd begon die weer. Was puur om aandacht te krijgen van de ouders. Het bleek dit ook te flikken op school. Ik zou eens met de juf overleggen wat er gebeurt zodra jij weg bent.

pien_2010 schreef:

Ach wat sneu en o jé wat herkenbaar dit. Onze jongste had dit ook en schrik niet die tegenzin en verdriet, weliswaar aangepast, bleef tot en met de 6de klas basis school! Weliswaar stukken minder, maar na elke grote vakantie stroomden de tranen over zijn wangen.
De school was het probleem niet als het ging om vriendjes, lieve juffrouw etc. Hij wilde zo graag thuis zijn en op de basis school werd hij geconfronteerd met het feit dat hij moeilijk lerend was. Ondanks alle steun en support van zijn vrienden en de juf en ons, bleef het lastig.
Op school gingen ze er wel zo goed mee om, dat het altijd binnen hanteerbare proporties is gebleven.

Op de kleuterschool maakten we de overgang gemakkelijker voor hem, doordat ik na de vakantie de eerste dagen, even mee de klas in ging en hem mee hielp met wennen. Zodra hij aan het spelen was, een vlugge kus en dag en weg was mama.
Na paar dagen was het op de kleuterschool alleen nog zijn jasje uitdoen, tranen wegvegen, kusje en daag.... De tranen bleven stromen, maar al snel als ik uit beeld was dan was het over. Het was bij hem echt "scheiden est un peu mourir→ scheiden is een beetje doodgaan".

Zelf heb ik hem nooit laten merken dat het mijn hart brak. Ik heb zijn verdriet altijd getroost en het niet zwaarder gemaakt als dat het was. Zijn oudere broer en zus, hielpen hem ook en dat vond hij fijn.
Tijdens de basis school heeft de juf aan de klas uitgelegd dat T. graag thuis speelde omdat hij leren zo moeilijk vond. Daarom moest hij altijd zo huilen.
Mijn zoon is nooit gepest daardoor, integendeel. Het was en is ook een heel leuk sociaal kind.

Dus mijn advies is, zoek uit wat er aan de hand is en zoek met je kind als dat mogelijk is, hoe het voor haar gemakkelijker gemaakt kan worden. Blijf er zelf rustig onder, kordaat en neem haar verdriet serieus maar maak het niet zwaarder als dat het is.
Als tip wellicht kan helpen, om haar nu ze pas vier jaar is, te laten wennen middels 3 ochtenden per week naar school laten gaan. Dan 5 ochtenden en dan 2 of 3 hele dagen en het zo opbouwen.
Bij mijn zoon hielp dat zeer, want hij werd ook heel moe van de kleuterschool en sliep twee uur als ik hem uit school had gehaald.

Dus het is even zoeken. En ja, het is hartverscheurend. Ik krijg er terugwerkend nog tranen van in mijn ogen.

Wennii schreef:

Bij ons was het als mijn moeder haar wegbracht huilen, gillen, krijsen, omaaaaa omaaaaa. Dat ging ook gewoon eigenlijk niet. Maar daar was ze wel 's ochtends voor school, dus was toch echt wel de bedoeling.
Ik heb toen gezegd ik breng haar wel een week naar school om zelf te zien hoe dat ging. En... geen centje pijn. Liep zelf de klas in naar haar stoel, ik erachteraan, dikke knuffel en een kus, even zwaaien voor het raam en klaar.
Mijn moeder bracht haar de week erna weer, draaaaaama.

Terwijl mijn moeder toch ook zelf aangaf dat ze wilde dat ze naar school ging, toch zei haar energie anders Nou wil ik niet perse zeggen dat dat bij op dat moment ook perse anders is dan je zelf denkt, maar misschien zou je het wel een paar keer kunnen proberen hoe het gaat als oma haar naar school brengt.... Gewoon om te checken...