Geplaatst Dat gezegd hebbende, het volgende
Ik heb ruim 10 jaar als vrijwilliger bij een organisatie gewerkt. Dat is over een tijdsbestek van zo'n 12 jaar met tussenpozen geweest, ivm drukke baan en leven. Ik heb verschillende functies gehad binnen de organisatie, maar nooit betaald gekregen. Wel was er een Sinterklaaspresentje (chocoladeletter), een presentje als dank voor de inzet (vergelijkbaar met de chocoladeletter), een persoonlijke (kerst)kaart wanneer dit van toepassing was, jaarlijks een uitje en een leuke cadeaubon bij het 10-jarig jubileum. Voor mij als vrijwilliger prima, ik vond het leuk, het was een gezellige groep vrijwilligers, enz. Helemaal prima.
Ik heb het hier over vrijwilligerswerk dat ongeveer 5-10 uur werk per week kostte, verspreid over meerdere dagen. In eerste instantie als 'gewone' vrijwilliger, later ook in een meer verantwoordelijke functie met aansturing van een team. Op een gegeven moment irriteerde ik me mateloos aan het gebrek aan beleid. Dit was voor mij reden om te stoppen. Later, na vraag van een aantal vrijwilligers, me toch weer aangemeld en weer begonnen. Na een paar jaar opnieuw gestopt wegens gebrek aan beleid, visie, enz. Iets dat in mijn ogen essentieel is, voor het voortbestaan van de organisatie. Daarom ben ik voor ik stopte in overleg begonnen met het schrijven van een meerjaren beleidsplan. Dat is mijn werk, dus kon dat ook prima voor deze organisatie doen. Men was hier blij mee. Het zou aardig wat kosten als je daar iemand voor in moest huren. Dat werd bespaard, dus ter compensatie werd mij iets van hardware aangeboden. Prima, leek mij een prima overeenkomst. Maar het hele plan stagneerde, terwijl het inhoudelijk goed was. Ik had hier voor mijn gevoel weinig draagvlak voor bij het management (of specifiek, de eigenaar), overal moet ellenlang over overlegd worden, de communicatie verliep traag of gewoon niet, er was continu discussie en ik besloot echt definitief te stoppen. Als het nu constructief was, okee, maar ik kon hier echt niks mee.
Ongeveer een half jaar later werd ik benaderd door 1 van de managers (niet zijnde eigenaar) of ik toch niet nog mee wilde denken met haar om het plan toch af te maken. Omdat ik de organisatie nog steeds een warm hart toe droeg, heb ik ja gezegd. We zijn verder gegaan met het plan dat er in de basis al lag, wat ik al had gemaakt. We zijn verder gaan bouwen naar een goede missie en visie, een toekomstplan, op inhoud, financiën, personeel (betaald én vrijwillig), projecten, enz. Uiteindelijk lag het er, maar helaas, ook nu weer gedoe. Discussie over financiën genereren (want: niet belangrijk. Hoezo niet belangrijk? Zonder geld geen organisatie), geen personeelsbeleid, enz. Het niet communiceren, gewoon niet reageren op berichten. Uiteindelijk is het hele plan aangepast, alle concrete stappen zijn er ongeveer uit gehaald en eigenlijk was het een vaag beleidsdocument geworden dat je op allerlei manieren kunt invullen (of niet) en heb ik me er van teruggetrokken omdat ik er inhoudelijk niet achter stond. Jammer, want het plan dat ik afgeleverd heb, na overleg met diverse partijen binnen de organisatie én management, was gewoon goed. Het was een mooie stip op de horizon, vertaald naar concrete stappen. Precies waar behoefte aan was. Het is mijn werk, ik doe dit dagelijks, weet hoe zaken in elkaar steken en hoe je zoiets op papier moet zetten. Maar goed, helaas.
Nu dus mijn principe: de eigenaar staat er om bekend niet te communiceren, overal omheen te draaien. Geval: als je het negeert, verdwijnt het vanzelf. Hij heeft niet in de gaten dat zijn organisatie ten onder gaat, op het moment dat zijn vrijwilligers opstappen. Vrijwilligers zijn essentieel in het bedrijf. Het moge duidelijk zijn dat ik er nooit meer instap als vrijwilliger, maar ergens steekt er iets. In dat plan, dat ik normaal als werk doe, zitten ruim 50 uur (overleg, schrijven, weer overleg, enz.) werk. Omgerekend naar een ZZP tarief à 75 euro per uur ex, is dat toch een behoorlijke kostenpost die ik hem bespaard heb. De beloofde hardware heb ik nooit gekregen en na herinnering word ook ik vakkundig genegeerd (want dan verdwijnt het vanzelf
). En ergens denk ik ook: stik er in. Maar aan de andere kant voelt het zo als profiteren. En niet alleen van mij, maar van alle vrijwilligers die er rondlopen. Zo iemand mag zich ook wel eens realiseren dat deze vrijwilligers er grotendeels voor zorgen dat zijn bedrijf goed loopt. dat voor niets de zon op komt en dat er voor andere zaken best iets tegenover mag staan. En dat je gewoon je afspraken nakomt. Gewoon, omdat het zo hoort uit oogpunt van fatsoen en waarden en normen. Dit heb ik hem overigens ook laten weten.Wat ik met dit topic wil? Misschien toch kijken of ik ergens recht op heb (al heb ik die hoop wel opgegeven
). Maar vooral ook om mensen er bewust van te maken dat vrijwilligerswerk voor vrijwilligers vrijwillig maar niet vrijblijvend is, maar dit volgens mij net zo goed voor de organisatie geldt. Dat het goed is om dingen, óók bij vrijwilligerswerk, zwart op wit te zetten in een contractje oid. Dat het goed is om binnen de organisatie afspraken te maken over vergoedingen (en niet alleen financieel, maar ook in de vorm van een presentje, uitje, enz.) en wederzijdse verwachtingen en dit ook aan de vrijwilliger kenbaar maken als hij/zij 'in dienst komt'. Kortom, goede afspraken maken en deze naleven met elkaar. Want vrijwilligerswerk hoort voor de vrijwilliger leuk te zijn of je krijgt er energie van (want anders doe je het niet in je vrije tijd) en voor de organisatie een lastenverlichting en in dit geval zelfs essentieel voor het voortbestaan. 
Vooral het negeren opdat het vanzelf verdwijnt, is een herkenbaar gegeven. Gelukkig was het in mijn geval niet zo dat ik een compleet beleidsplan schreef en daarna genegeerd cq afgeserveerd werd. 
beleid is een lastig ding, het is altijd onderhevig aan ontwikkeling en groei maar lijkt vaker te stagneren. Toch merk je veranderingen en wisselingen door de jaren heen wel. 
