Bij mij was het soort van liefde op het tweede gezicht.
We waren brugpiepers en ik was samen met 2 basisschool klasgenootjes in dezelfde klas terechtgekomen en wat was ik daar blij mee, want ik vond het toch allemaal best spannend.
Eén van die klasgenootjes was mijn vriendinnetje en het andere klasgenootje had ook een vriendinnetje bij ons in de klas zitten en zo werden we een groepje van 4.
We fietsten samen naar school, zaten in de pauzes bij elkaar en we deden samen ons huiswerk. Het was allemaal heel gemoedelijk. 3x in de week ging ik hardlopen en op een dag besloten ze allemaal dat ze ook iets aan sport wilden doen.
Ze gingen dus mee. Echter hadden ze alledrie een conditie van nul, dus het werd al gauw lachen, gieren en brullen. Totdat het vriendinnetje van mijn klasgenootje en ik opmerkten dat wij de enigen waren die zo’n lol hadden. De andere twee dames waren allang afgehaakt en hadden er inmiddels heftig de pee in dat wij om de haverklap om elkaar moesten lachen. Het lukte ons gewoon niet om ermee op te houden. Toen het klasgenootje heel lelijk tegen me zei : “Ja hallo nu zit ik zeker met háár opgescheept” (wijzend op het andere klasgenootje) dacht ik, ok jij bent niet cool en heb toen de vriendschap verbroken. Het andere vriendinnetje veranderde kort daarna van school... en mijn nieuwe vriendinnetje? Nog nooit zoveel gelachen, gepraat en iemand zo vertrouwd als haar.
Nu 30 jaar verder, nog steeds de allerbeste vriendinnen
Al wonen we nu 2 uur reizen bij elkaar vandaan, zodra we elkaar zien of spreken is het alsof alle barrières wegvallen en we gewoon weer verder gaan waar we zijn gebleven. Puur goud die meid!
Inmiddels zijn we al bijna 21 jaar vriendinnen en ben ik ook peetmoeder van haar zoontje.
