Geplaatst Mocht iemand mij herkennen, stuur dan een pb. In het echt ben ik er open over, maar hoef niet direct met naam met dit verhaal op het internet.
Hallo allemaal,
Ik wil graag even mijn hart luchten. Dacht dat ik veel sterker in zou staan, maar zit er behoorlijk doorheen
Na mijn 14e ben ik bij mijn vader blijven wonen, nadat mijn ouders na jaren van ruzies uit elkaar zijn gegaan. Alleen de laatste jaren werd mijn vader psychisch ziek en trok mij mee in zijn ellende. Met als gevolg dat ik er onderdoor ging (ben zeer gevoelig voor depressies)
Hierdoor ben ik na goed overleg mij mijn moeder en haar vriend introkken. Zodat ik weg was uit het ‘negatieve’ en ik mij op mijn studie kon focussen.
De eerste maanden gingen prima, maar daarna kwamen de eerste kleine conflicten al en dit werd steeds erger. Waardoor ik er achter kwam dat we best veel verschillen, qua doen en laten. Ik ben van mijzelf zeer actief en van het doorpakken. En moeder en haar vriend zijn meer van het uitstellen of het overlaten aan andere mensen.
Gegeven moment kwam ik tot conclusie dat ik thuis best veel deed. Kookte 2 a 3 keer per week, ruimde de tafel af en deed de afwas. Op vrije dagen hield ik de badkamer en/of wc schoon. En trok regelmatig de stofzuiger door het huis. Aangezien we meerdere honden hebben.
In het begin vond ik het ook niet erg. Kon het prima combineren met mijn studie en het nodige huiswerk. Tot ik een bijbaantje kreeg ( 2 a 3 avonddiensten per week). Dus had ik minder tijd voor mijn huiswerk, waardoor ook minder tijd om thuis de huishoudelijke taken te doen.
Alleen werd dit niet goed geaccepteerd. Want ik kon heus wel wat meer doen. Want we moesten het tenslotte met zijn vieren doen
(zusje woont ook nog thuis). En hun waren ook kapot na een dag werken.Met andere woorden ik moest mij niet zo aanstellen. Wat op mij neerkwam dat studie en huiswerk en bijbaan en de honden verzorgen/uitlaten en trainen weinig voorstelt.
Daarnaast wil ik ook graag afvallen (inmiddels meer dan 10 kilo kwijt
) Maar hierin werd ik gewoon niet gesteund. Werd telkens uitgelachen, als ik ging sporten. Want het leven is om te genieten en niet jezelf op dieet zetten en te gaan sporten. Ook al legde ik tig keer uit dat ik niet aan het diëten was, maar mijn leefstijl aan het aanpassen was. Ook hielden ze geen rekening met eten. Terwijl ze het andersom wel het verwachtte van mij, als ik aan het koken was. Met als gevolg dat ik alsnog mijn eigen eten klaar maakte. Waarop ik weer te horen kreeg dat ik hiermee liet blijken dat ik ze dik en ongezond vond. En hoe vaak ook dat ik het uitlegde dat ik gewoon gezond wil eten en dat absoluut niet mijn intentie hiermee was om hun te beledigen. Het hielp niks.
En nam ik eens een ijsje oid. Dan kreeg ik weer een bult commentaar of ik dat nu wel zou doen. Want het is zo ongezond enzovoorts.
Paar weken terug was voor mij de druppel. Had weer ruzie over eten, omdat mams mij verkeerd opvat. En zelfs na het rustig uit te leggen, bleef ze kwaad. En kreeg ook een aanval op mijn honden, dat ze die veelste mager vond. Terwijl ze juist voor sporthonden, zeer goed op gewicht zijn en mooi in de bespiering zitten.
Dus om de rust te bewaren, liep ik naar mijn kamer toe. Waardoor ze kwaad achter mij aankwam, dat ik op mijn vader leek. Want die liep ook weg tijdens ruzies. Waarop ik zei: Wat moet ik anders? Je luistert alleen naar de dingen die je wilt horen. De rest negeer je. En ik vind het zonde om hier mijn energie in te steken.
Waardoor ze helemaal ontplofte en ik opeens een ondankbaar kind was, die alleen maar aan zichzelf dacht. En dat ze liever mij nog dezelfde dag zag vertrekken.
Waarop ik zei prima en ben mijn kamer gaan leeghalen, auto ingepakt (heb gelukkig niet zoveel spullen en een zeer grote kofferbak). Heb mijn eigen honden ingeladen en ben vertrokken. En gelukkig kon ik bij mijn vriend en schoonouders terecht.
Inmiddels zijn we 2 weken verder. Moeders wil er niet meer over hebben en doen alsof er niks gebeurt is. En vraagt alleen maar wanneer ik mij hier ga inschrijven.
Terwijl vriend laatst mijn zusje had opgehaald om samen naar een evenement te gaan. En toen vertelde moeders vriend, dat ik aan mams had gevraagd wanneer ik mij kon overschrijven. Compleet het tegenoverstelde. Dit heeft mij enorm veel pijn gedaan, aangezien ik slecht tegen onrecht kan. En niet snap waarom ze het tegenovergestelde verteld.
Alleen nu weet ik even niet wat ik moet doen. Ik wil het eigenlijk gewoon uitpraten, maar ben bang dat het weer uitloopt op een ruzie. Wat ik juist niet wil! Want we hadden ondanks de ruzies, een zeer hechte band. Alleen samen in 1 huis botst enorm. En ik snap ook heel goed dat hun ook genoeg mee hebben gemaakt en dat ze veel aan hun hoofd hebben gehad.
Soms denk ik ook wel dat het deels mijn eigen schuld is geweest. Omdat ik de afgelopen jaren altijd de taken op mij nam, bij bepaalde gebeurtenissen. En ze het altijd zo knap vonden, dat ik zo sterk kon blijven in bepaalde situaties.
Daarnaast zit ik hier goed, alleen hier blijven wonen is ook geen optie. Vriend en ik zijn wel aan het kijken voor samenwonen. Maar huizen in de buurt om te huren zijn best prijzig en vaak zijn er geen honden welkom. En terug gaan naar huis (als dit nog mogelijk is) is mijn allerlaatste optie.
En daarnaast slaap ik enorm slecht, pieker veel, mijn paniekaanvallen zijn terug en last van veel huilbuien.
School en werk gaat gelukkig wel goed. Want ik was enorm bang voor een terugval, aangezien ik net sinds een half jaar uit mijn depressie ben (na heel wat therapie). En mijn mentor heeft mij doorverwezen naar een schoolmaatschappelijk werker, waar ik maandag al terecht kan.
Ik hoop dat jullie nog tips hebben of dingen weten waar ik op moet letten of hoe ik bepaalde dingen het beste kan aanpakken
Groetjes,
Uit_huis
