De afgelopen maanden kamp ik al met een gevoel dat ik even met jullie wil delen.
Allereerst zou ik even de situatie schetsen. Mocht je een van ons herkennen dan PB want ik zou de mensen uit dit verhaal graag anoniem houden.
Sinds al jaren zit ik in een vriendengroep, hierin zaten ongeveer zeven mensen waarvan ik met drie van hun heel goed was/ben. Altijd zijn er wel dingentjes in een vriendengroep maar het was altijd gezellig en iedereen was gelijk.
Totdat, twee jaar terug er een meid bij is gekomen die de sfeer drastisch beïnvloed heeft. Waarschijnlijk is ze zelf heel onzeker waardoor ze anderen de grond in boort om er zichzelf beter door de voelen.
Ze heeft namelijk in die twee jaar tijd heel de verhoudingen binnen de groep verandert. Alles en iedereen moet om haar draaien en ze heeft twee van mijn allerbeste vriendinnen met haar "meegesleurd", waardoor ik ze nog weinig spreek. Ook heeft ze een ander persoon uit onze groep "geclaimd" waardoor iedereen heel onzeker is en met dit gedrag meegaat. Behalve ik. Zo voelt het in ieder geval.
Met feestjes gaan ze graag samen, waar ik eerder áltijd mee werd gevraagd gebeurt dit nu nog nauwelijks of enkel wanneer ik er zelf naar vraag.
Dit voelt voor mij absoluut niet goed. Ik kan er echt van wakker liggen dat mensen zich zo laten beïnvloeden en iemand anders zo'n naar gevoel kunnen geven. Ik zit ontzettend met dit gevoel. Wat je doet kun je toch niet goed doen en echte vrienden zijn het niet.. Veranderen kan ik het ook niet. Het liefst zou ik willen zeggen waar het op staat. Soms heb ik ook gesprekken met ze over dit gebeuren maar hun lijken het probleem niet zo te zien of ze doen alsof ze zich er niet voor interesseren.
Daarnaast wordt er heel veel over mij maar ook met mij over andere vrienden uit die groep gepraat. Eigenlijk is niemand dus helemaal eerlijk met elkaar. Dat steekt mij want zelf ben ik helemaal niet zo maar ik merk dat ik me er soms zelf ook in mee laat sleuren omdat ik bang ben vriendschappen te verliezen die voor mij heel veel betekenden.
Naast deze "vrienden" heb ik wel twee hele lieve vriendinnen, familie en een vriend maar ik mis gewoon het uitgaan en gezellig zijn met een vriendengroep. Soms komt dit nog wel voor en dan is het ook "oprecht" leuk maar veel vaker komt het voor dat ik thuis zit en hun gewoon uit zijn gegaan.
Wat wil ik hiermee bereiken? Geen idee, wilde het even van mij afschrijven en als iemand dit herkent of tips heeft, graag. Dan heb ik in ieder geval niet het gevoel dat ik er alleen voor sta, want dat heb ik nu wel.
Ik voel me gewoon zo nutteloos, mijn vrienden zijn niet eens vrienden. Ook al weet ik eigenlijk dat je hier helemaal niet in mee moet gaan, ik wil de vriendschap ook niet kwijt. Daarnaast zie ik ze nog sowieso een jaar dagelijks en heb ik dus ook nog even met ze te maken. Toch stellen ze me keer op keer teleur.
Bedankt voor het lezen, ik ben blij het van me afgeschreven te hebben.

's ochtends in het korte voorbijgaan met je oude vrienden een terloopse 'hoi' en klaar
Zo kom ik eem beetje uit de sleur waar ik met mijn eigen gedachtes steeds in zit.
Je voelt je soms zo alleen op een avond in het weekend wanneer je weer eens saai op de bank zit en ziet dat mensen uit zijn. Deze berichten geven mij echt het gevoel dat ik me echt niet eenzaam hoef te voelen en dit een fase is die meerdere mensen wel eens meemaken. Dat helpt ontzettend!