Parentificatie. Ervaring?
Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
- Bambi1995
-
- Berichten: 3156
- Geregistreerd: 16-10-11
Parentificatie. Ervaring?
Geplaatst door de TopicStarter : 20-03-19 13:28
Ik heb hier al vanaf mijn kindertijd mee te maken en nu ik volwassen ben heb ik eindelijk de stap gezet om naar een psycholoog te gaan. Mijn psycholoog heeft mij het inzicht gegeven over parentificatie. Ik heb mezelf altijd weggecijferd en te kort gedaan. Waardoor er nooit plaats was voor mijn persoonlijke ontwikkeling. Ook was er nooit plaats voor gevoelens en emoties. Waardoor ik nu gewoon niet weet wie ik ben of wat ik leuk vind of waar ik voor sta. Ik heb veel steun aan de psycholoog en ik ben zo blij dat ik voor mezelf deze stap heb genomen. Ik heb namelijk ondervonden dat ik er met eigen kracht niet uit kom.
Voor de mensen die niet weten wat het is. In deze link word heel mooi uitgelegd wat het is.
https://itsjusttherapy.com/blog/als-je- ... 4806eaf9ba
- Babootje
-
- Berichten: 29891
- Geregistreerd: 25-06-05
Re: Parentificatie. Ervaring?
Geplaatst: 20-03-19 13:35
- LienC
- Berichten: 1057
- Geregistreerd: 25-01-11
Geplaatst: 20-03-19 13:51
En tot slot; wat goed dat je hulp hebt gezocht! Ik hoop voor je dat je over een jaar je bericht terug leest en ziet/voelt dat je veel over jezelf hebt geleerd
Laatst bijgewerkt door LienC op 20-03-19 14:14, in het totaal 1 keer bewerkt
- MarryAnneR
- Berichten: 695
- Geregistreerd: 14-11-06
- Woonplaats: Brabant
Geplaatst: 20-03-19 14:03
Ik meld me even. Mijn moeder was een zeer labiele vrouw en ik kan eigenlijk wel zeggen dat bij ons thuis vanaf al een zeer jonge leeftijd ik zorgde voor mijn moeder en mijn jongere zusje. Het was altijd wel spannend om naar huis te gaan. Ik wist nooit hoe haar pet stond namelijk. Wel had ik het "geluk" dat mijn tante naast ons woonde die op haar manier "ingreep" als het te moeilijk werd.
Ik heb het als kind eigenlijk nooit zo erg beseft, ik wist niet beter. Pas toen mijn moeder terminaal ziek was hebben we het er veel over gehad. Dit omdat mijn moeder ontzettend bang was voor de dood en ik daar eigenlijk weer heel boos om was omdat ze vroeger niets anders dan zei dood te willen. Ze had periodes dat ze in een schreeuw om aandacht zo ongeveer maandelijks wel een halfbakken poging deed om uit het leven te stappen.
De andere tijd zat ze vaak zo onder de medicatie dat ze vaak sliep en niet eens doorhad dat we er waren.
Noem het toeval, maar nu heb ik dus een stiefdochter van 12 jaar die zo ongeveer door hetzelfde is gegaan en daarom uit huis is geplaatst en nu 3 jaar bij ons woont.
Hoewel ik weet dat mijn en haar moeder er eigenlijk heel weinig aan kunnen doen merk ik wel dat ik nog steeds slecht met de woede om kan gaan en de littekens die het bij een kind achterlaat.
Ondertussen heb ik zelf 2 kids, waarvoor ik dus soms overdreven veel doe, omdat ik dat zo heb gemist.
Mijn moeder liep de deur plat bij artsen, psychiaters, hulpverlening etc.. Maar niemand heeft ook maar eens gedacht: goh die 2 kindjes daar in huis, hoe zou het daarmee gaan? We hadden tenslotte te eten, te drinken, zagen er verzorgd uit en we deden het prima op school.
Ik heb het achter me gelaten (denk ik), ik kan namelijk het verleden niet veranderen. Ik sta mezelf ook niet toe om mezelf zielig te vinden (dat vond ik namelijk ook dat mijn moeder dat altijd deed)
Anyway wel heel persoonlijk weer dit. Dat ben ik dus ook niet zo gewend. Het is niet echt een geheim natuurlijk, maar wel heel eng om mezelf kwetsbaar op te stellen.
Ik ben wel benieuwd hoe het je helpt zo met hulp?
- Janneke2
-
- Berichten: 23646
- Geregistreerd: 28-02-13
- Woonplaats: Ergens in Drenthe
Geplaatst: 20-03-19 14:10
Bambi1995 schreef:Ik hoop met dit topic mensen te vinden die ook te maken hebben of hebben gehad met parentificatie of KOPP-kind. Ik zoek een stukje lotgenoten contact. Hoe was het voor jullie? Hoe ben je er mee om gegaan? En ben je er uit gekomen? Was er een uit weg?
*steekt vinger op*
Om met de laatste vraag te beginnen : jazeker...!!
De belangrijkste stap heb je al genomen.Persoonlijk zeg ik altijd 'dat ik er niet mee omga', (net zoals angst: draai het de nek om, dwz doe emdr of iets dergelijks) - het is heel nadrukkelijk een kwestie van bewustzijn, bewust worden.
Ik ben zogezegd 'tegen' mezelf opgevoed, want mijn moeder had mij nodig om op te leunen.
Het was voor mij dus heel erg een kwestie van telkens weer vaststellen 'dit heb ik met de paplepel ingegoten gekregen, maar wil ik dat....?' (En zo ja, dan nog: wil ik het NU? Wil ik het ZO? Etc.)
Of: wat vind ik belangrijk? Wat geeft mij energie? Wat geeft mij rust...?
En vooral : "wat is mijn belang?"
Citaat:Ik heb hier al vanaf mijn kindertijd mee te maken en nu ik volwassen ben heb ik eindelijk de stap gezet om naar een psycholoog te gaan. Mijn psycholoog heeft mij het inzicht gegeven over parentificatie. Ik heb mezelf altijd weggecijferd en te kort gedaan. Waardoor er nooit plaats was voor mijn persoonlijke ontwikkeling. Ook was er nooit plaats voor gevoelens en emoties.
Citaat:Waardoor ik nu gewoon niet weet wie ik ben of wat ik leuk vind of waar ik voor sta. Ik heb veel steun aan de psycholoog en ik ben zo blij dat ik voor mezelf deze stap heb genomen.
Goed gedaan!!!
En een tip: heb lak aan opmerkingen als 'kom uit je comfortzone'.
(Alsof geparantificeerd zijn gelijk zou staan aan comfort, of zo. Het grenst aan gebrek aan respect, en dat heb je al jaren niet gehad van je ouders.)
- Bambi1995
-
- Berichten: 3156
- Geregistreerd: 16-10-11
Geplaatst door de TopicStarter : 20-03-19 14:40
LienC schreef:Ik zie het in mijn werk. Daar kan ik geen details over delen. Maar ik wil wel proberen om je een antwoord te geven. Je kan hier zeker uitkomen, gun jezelf tijd. Ontdekken wie je bent en wat je wil kan je niet in een dag. En ik zie op mijn werk dat het niet makkelijk is en veel tijd kost. Probeer dingen uit om te kijken wat je leuk vindt en wat niet. Artikel geeft ook mooie voorbeelden met emoties en je eigen wil.
En tot slot; wat goed dat je hulp hebt gezocht! Ik hoop voor je dat je over een jaar je bericht terug leest en ziet/voelt dat je veel over jezelf hebt geleerd
Ik hoop dat ik dit alles kan onderzoeken met mijn psycholoog.
MarryAnneR: Idd als kind heb ik het mij nooit beseft eigenlijk ik wist niet beter en dacht dat het normaal was. Pas sinds ik naar een psycholoog ging kreeg ik besef. Ik merk in de therapie dat er ook best wat boosheid en eenzaamheid in me zit. Ja mijn moeder liep de deur ook plat bij artsen en psychiaters en niemand heeft ooit aan de kinderen gedacht. Dat vroeg mijn eigen psycholoog of haar hulpverleners ooit wel eens aan ons hadden gedacht. Toen ik zei van niet vond hij dat eigenlijk echt heel erg om te horen. Hij vond het niet kunnen. Tot nu toe ben ik nog niet concrete stappen aan het maken in de therapie maar ben ik bezig om mezelf te leren kennen. Ik had gewoon heel veel vragen over mezelf die we nu gewoon allemaal aan het bespreken zijn.
- MarryAnneR
- Berichten: 695
- Geregistreerd: 14-11-06
- Woonplaats: Brabant
Re: Parentificatie. Ervaring?
Geplaatst: 20-03-19 15:00
Ik overcompenseer dus ook in me niet aanstellen, geef mezelf een schop onder mijn kont. Noem iedereen die ik in mijn ogen kinderachtig vind, overspannen zakjesblazers. En stop elke emotie diep weg.
En ja dit heb ik mijn kinderen dus ook verkeerd bijgebracht. Die mochten zeker niet kinderachtig zijn, zonder reden huilen.
Veel te hard soms.
Ik moet zeggen dat ik mezelf ook wel tegenkom nu hoor met mijn stiefdochter. Die krijgt wel de juiste begeleiding gelukkig. Ik moet dan alleen weer oppassen dat ik niet alles weer op haar projecteer.
Het valt niet altijd mee, maar ik doe wel hard mijn best hoor.
.Er zijn eigenlijk maar een paar mensen die weten dat ik helemaal niet zo stoer ben. En die me dan ook vertellen dat dan weer niet zwak is.
Herken je dit?
- pinto_1
-
- Berichten: 2746
- Geregistreerd: 18-05-09
- Woonplaats: Nordhorn
Geplaatst: 20-03-19 15:48
Ik ben dus ook iemand die bijna nooit naar een dokter gaat (gaat vanzelf weer over), en mezelf dan ook gelijk heel zwak vind als ik wel iets heb. Dus gewoon door gaat. En ben erg kritisch als mensen "klagen", wat ze in mijn ogen al vrij snel doen...
Ben opgevoed door mijn moeder, die ontzettend dominant en manipulatief was. Tegen haar in gaan was absoluut geen optie, dat werd gelijk bestraft.
Ik ging uit huis, kreeg een baan, en toen merkte ik dat ik nergens zeker over was. Was ik boos op bv een collega, dan moest ik gelijk bevestiging hebben van anderen. Is het normaal dat ik boos ben? Hoor ik boos te zijn? Of verdrietig, teleurgesteld, noem maar op. Ik had nooit geleerd emoties te hebben, dus dat was echt een leerweg voor mij.
Heb gelukkig nu mijn man als klankbord, want ik zal denk ik altijd die bevestiging nodig hebben.
Overigens al 25 jaar geen contact meer met mijn moeder.
- luuntje
-
- Berichten: 15683
- Geregistreerd: 18-08-04
- Woonplaats: Nieuw-Vennep
Geplaatst: 20-03-19 15:53
Ik het oudste kind en overal verantwoordelijk voor.
En zij de jongste die klein moest blijven.
Veel eerder dan mijn zusje heb ik het contact met mijn moeder beperkt.
Ik moest voor mezelf en mijn gezin kiezen.
Sinds een jaar of 2 zit mijn zusje in die situatie. Zij is naar een psycholoog gegaan.
En daar heeft ze veel aan gehad.
Ik durf niet naar een psycholoog te gaan.
Bang dat de beerput opengaat en dat ik die nooitmeer dicht kan doen.
Moeder heeft Borderline. Ouders zijn in 1983 gescheiden, met vader geen contact.
Tig zelfmoordpogingen gedaan.
Altijd de vraag op weg naar huis hoe je haar aan zal treffen.
Nog steeds hoor ik aan haar stem datze boos is, maar aardig doet.
Jaar of 3 terug was er weer een zelfmoordpoging.
Ik was met gezin op vakantie in Toscane.
Zusje belde in paniek naar mij.
En ik had van, gaat ze dood is het prima, ik blijf in Toscane.
Ze heeft al genoeg verziekt.
Laatst bijgewerkt door luuntje op 20-03-19 15:57, in het totaal 1 keer bewerkt
- mamamier
-
- Berichten: 987
- Geregistreerd: 14-05-11
- Woonplaats: Alphen aan den Rijn
Geplaatst: 20-03-19 15:58
- Janneke2
-
- Berichten: 23646
- Geregistreerd: 28-02-13
- Woonplaats: Ergens in Drenthe
Geplaatst: 20-03-19 16:05
Bambi1995 schreef:Idd als kind heb ik het mij nooit beseft eigenlijk ik wist niet beter en dacht dat het normaal was. Pas sinds ik naar een psycholoog ging kreeg ik besef.
Ja, daarom is dit voor ouders relatief makkelijk - een kind weet niet beter én past zich aan "aan de gekste dingen".
Citaat:Ik merk in de therapie dat er ook best wat boosheid en eenzaamheid in me zit.
Dat is (onderdeel van) jezelf worden.
Onderkennen dat die emoties er zijn, snappen dat ze ee zijn en 'kijken wat ze je willen leren'.
Citaat:Tot nu toe ben ik nog niet concrete stappen aan het maken in de therapie maar ben ik bezig om mezelf te leren kennen. Ik had gewoon heel veel vragen over mezelf die we nu gewoon allemaal aan het bespreken zijn.
eh..., wat.is dit nu weer voor een pig parent /boe-ouder???? (De term komt uit transactionele analyse en gaat over stemmetjes die constant zeggen 'dat het nooit goed is'. De moeite waard om eens naar te kijken, over te lezen!)
Volgens mij zet je grote, belangrijke stappen.
Als jij aan de hand van wat je beleeft on therapie vroeger of later dingen wil veranderen is dat natuurlijk prima, maar het is wen 2e stap.
- MarryAnneR
- Berichten: 695
- Geregistreerd: 14-11-06
- Woonplaats: Brabant
Geplaatst: 20-03-19 16:16
Bang dat de beerput opengaat en dat ik die nooitmeer dicht kan doen.
Jaar of 3 terug was er weer een zelfmoordpoging.
Ik was met gezin op vakantie in Toscane.
Zusje belde in paniek naar mij.
En ik had van, gaat ze dood is het prima, ik blijf in Toscane.
Ze heeft al genoeg verziekt.[/quote]
Zo herkenbaar.... mijn moeder wist ieder belangrijk moment naar zichzelf toe te trekken. Tot aan doen of ze het aan haar hart had tijdens mijn bevalling omdat ze even geen aandacht kreeg. Toen ik vervolgens riep: laat haar maar even want er is niets werden de aanwezigen natuurlijk weer boos op mij omdat ik niet zo hard moest zijn. Ze kon zo een oscar winnen voor haar perfecte acteerprestaties.
- luuntje
-
- Berichten: 15683
- Geregistreerd: 18-08-04
- Woonplaats: Nieuw-Vennep
Re: Parentificatie. Ervaring?
Geplaatst: 20-03-19 16:33
Mijn nichtje was nog een baby en lag in het ziekenhuis.
Of ze de volgende dag zou halen was niet zeker.
Mijn zusje wilde graag dat ik er was, dus ik was er. Kon zij even slapen.
Mijn moeder was kwaad. Waarom zij niet mocht blijven.
En dat ik er bij mijn zusje tot de ellebogen wel inzat.
Maar goed zij was zielig want haar kleindochter lag in het ziekenhuis.
- BarbaLala
-
- Berichten: 9962
- Geregistreerd: 13-11-04
Geplaatst: 20-03-19 16:46
Heb het me heel lang niet gerealiseerd, fenomeen was me ook totaal onbekend tot een paar jaar geleden ondanks dat ik al erg jong tegen problemen aan liep en daar ook hulp voor heb gezocht toen ik dat zelfstandig kon, toch kwam dit nooit naar voren in behandelingen. (Geeft tevens aan hoe slecht veel van de geboden ggz in Nederland is, maar dat is een ander verhaal.) Dat je hulp hebt gezocht en nu een goede psycholoog hebt is een hele goede zet van je! Én dat is toch echt wel je eigen kracht hoor
In het begin zal het een hele kluif zijn, maar gaandeweg wordt het beter, met vallen en opstaan.
Hoe meer inzicht je krijgt in processen, hoe meer inzicht je gaat krijgen in je eigen gedragspatronen en ruimte er komt om te gaan worden wie je écht bent.
Daaruit voortvloeiend ontdek je ook gaandeweg wat wel en niet werkt voor jou en wat je wil veranderen aan bepaalde copingmechanismen (die iedereen heeft), in de omgang met anderen (ook je familie) en in de omgang met jezelf.
Zelf heb ik vrij intensieve therapie gehad (denk dan aan 1 tot 2x per week een consult, daarbij tussentijds ook nog mailcontact en EMDR-therapie) om mezelf op die manier volledig te "resetten" en vervolgens op te bouwen tot wie ik ben (daarna heel langzaam afgebouwd en nu sinds een 3 kwart jaar geen behandeling meer).
Vooraf wist ik niet waar ik aan begon en was ik doodsbang voor wat zou komen gaan, want je weet dat het veel pijn gaat doen maar je kunt er geen goede inschatting van maken.
Nu, achteraf, kan ik alleen maar zeggen dat het hele proces het ongelooflijk waard is geweest.
Ik voel me voor het eerst in heel mijn leven vrij, ontspannen, gelukkig en IK LEEF in plaats van dat ik word geleefd.
Het heeft 31 jaar geduurd voor ik dat alles kon ervaren.
Ik ken jouw situatie natuurlijk niet TS, en over mijn situatie wil ik online niet teveel inhoudelijk kwijt, maar je mag me altijd een pb sturen als je meer wil weten of iets wil delen/ kwijt wil.
Voor mij ben je in ieder geval een ontzettend dapper mens en ik wens je heel veel kracht en succes toe op de weg naar jezelf!
- Asciugamano
- Berichten: 5856
- Geregistreerd: 19-12-03
- Bambi1995
-
- Berichten: 3156
- Geregistreerd: 16-10-11
Geplaatst door de TopicStarter : 20-03-19 18:55
MarryAnneR schreef:Mijn grootste angst is eigenlijk, dat ik haar genen heb. Als iemand weleens zegt... goh je bent net je moeder!
Ik overcompenseer dus ook in me niet aanstellen, geef mezelf een schop onder mijn kont. Noem iedereen die ik in mijn ogen kinderachtig vind, overspannen zakjesblazers. En stop elke emotie diep weg.
En ja dit heb ik mijn kinderen dus ook verkeerd bijgebracht. Die mochten zeker niet kinderachtig zijn, zonder reden huilen.
Veel te hard soms.
Ik moet zeggen dat ik mezelf ook wel tegenkom nu hoor met mijn stiefdochter. Die krijgt wel de juiste begeleiding gelukkig. Ik moet dan alleen weer oppassen dat ik niet alles weer op haar projecteer.
Het valt niet altijd mee, maar ik doe wel hard mijn best hoor.
Er zijn eigenlijk maar een paar mensen die weten dat ik helemaal niet zo stoer ben. En die me dan ook vertellen dat dan weer niet zwak is.
Herken je dit?
Ik heb me ook altijd sterk gehouden. Ik mocht niet zwak zijn want dat kon mijn moeder er niet bij hebben. Dus ja ik heb mijn gevoelens en emoties heel erg weg gedrukt. Sinds dat ik bij de psycholoog kom vind ik dat stukje weer terug en gaat het soms iets minder goed met me omdat de korsten worden open gekrabd die ik vroeger heb weg gestopt. Je word heel erg geconfronteerd met wat je eigen gevoelens zijn. Er komt veel boosheid, teleurstelling, verdriet en eenzaamheid naar boven. Dus zo sterk ben ik niet meer omdat je even met de neus op de feiten word gedrukt. Ik vind het ook heel moeilijk als mensen mij zien huilen en als mensen me dan troosten dan kan ik daar heel ongemakkelijk van worden.
- Bambi1995
-
- Berichten: 3156
- Geregistreerd: 16-10-11
Geplaatst door de TopicStarter : 20-03-19 19:08
Matheno schreef:Goed van je, TS, dat je nu eindelijk voor jezelf kiest.
Toch vraag ik me af: Iedereen is toch min of meer altijd 'op zoek naar zichzelf'. Dacht dat dat niet meer dan normaal was.
Dat klopt iedereen is op zoek naar zich zelf. Maar er zit een verschil in of je ouders je aanmoedigen of dat ze je misschien zelfs tegen houden (soms niet bewust). Als je zo'n grote last op je schouders hebt dan word je geleefd en is er nooit tijd en aandacht om jezelf te ontwikkelen. Zo ben je jezelf helemaal kwijt geraakt en staat jouw leven stil.
- daydream
-
- Berichten: 720
- Geregistreerd: 18-10-04
Re: Parentificatie. Ervaring?
Geplaatst: 20-03-19 19:09
- hagelslag
- Berichten: 11845
- Geregistreerd: 18-09-10
Re: Parentificatie. Ervaring?
Geplaatst: 20-03-19 20:52
Het is grotendeels herkenbaar.
Onze moeder heeft de officiele diagnose borderline, pseudodementie en weet ik wat alles nog meer gekregen.
Dus ehm ja qua jeugd niet best.
En het is moeilijk om jezelf te vinden, wat jij leuk vind, hoe jij op bepaalde dingen reageerd.
Vroeger werd ik erg gepest, nu later weet ik dat het ook erdoor kwam dat ik situaties van mijn moeder moest oplossen op een apparte manier.
Ook met apparte kinderachtige woorden etc.
Ik zeg niet dat alles daardoor komt maar zeker 60%.
Ze hoorde mij compleet uit over alles en ze printe mij dan in wat ik moest doen of zeggen.
Deed ik dit niet werd er wel eens wat blau
- Janneke2
-
- Berichten: 23646
- Geregistreerd: 28-02-13
- Woonplaats: Ergens in Drenthe
Geplaatst: 21-03-19 09:45
Bambi1995 schreef:Ik heb me ook altijd sterk gehouden. Ik mocht niet zwak zijn want dat kon mijn moeder er niet bij hebben. Dus ja ik heb mijn gevoelens en emoties heel erg weg gedrukt. Sinds dat ik bij de psycholoog kom vind ik dat stukje weer terug en gaat het soms iets minder goed met me omdat de korsten worden open gekrabd die ik vroeger heb weg gestopt. Je word heel erg geconfronteerd met wat je eigen gevoelens zijn. Er komt veel boosheid, teleurstelling, verdriet en eenzaamheid naar boven. Dus zo sterk ben ik niet meer omdat je even met de neus op de feiten word gedrukt. Ik vind het ook heel moeilijk als mensen mij zien huilen en als mensen me dan troosten dan kan ik daar heel ongemakkelijk van worden.
... dat hoort erbij: dat je niet alleen je verdriet en eenzaamheid ontdekt, maar dat je er ook troost voor krijgt. ...!
Bakken tegelijk liefst...!
En dat dan binnen laten, omdat het je gegund is.
En omdat je (contra pig parent/boeouder) geen egoist of slecht mens bent en dat je je daar niet schuldig om hoeft te voelen.
Sommige boe ouders weten heel veel angst aan te jagen, maar in principe is troost krijgen erg fijn.
En mbt boosheid en teleurstelling : het is de trieste, nuchtere waarheid.
Voor mij waren ze de leermeesters 'zo wil ik het dus niet meer'.
En dan zoeken : wat en hoe dan wel...?
Wat mij ook enorm hielp: in transactionele analyse heb je de reddingsdriehoek. (Officieel de carpman drama driehoek.) En de 'spelletjes'. (Kijk eens in de bibliotheek naar het boek 'mens, erger je niet'.)
Dat gaat over macht en manipulatie en ook over bijvoorbeeld sterk zijn, huilen en troost vragen of ontvangen.
1 valkuil : ik spreek graag over de zielepieten rol. Mijn moeder was slachtoffer in de zin dat ze niet vroeg om een concentratiekamp, ze ging er tov mij als een zielepiet mee om, waardoor ik op mijn beurt slachtoffer werd (ik wenste mijn geen getraumatiseerde moeder).
Je kunt 'buiten de reddingsdriehoek en de spelletjes' je emoties uiten, huilen en troost ontvangen - maar dat voorbeeld heb je niet gehad.
- Bambi1995
-
- Berichten: 3156
- Geregistreerd: 16-10-11
Geplaatst door de TopicStarter : 21-03-19 10:03
Janneke2 schreef:Bambi1995 schreef:Ik heb me ook altijd sterk gehouden. Ik mocht niet zwak zijn want dat kon mijn moeder er niet bij hebben. Dus ja ik heb mijn gevoelens en emoties heel erg weg gedrukt. Sinds dat ik bij de psycholoog kom vind ik dat stukje weer terug en gaat het soms iets minder goed met me omdat de korsten worden open gekrabd die ik vroeger heb weg gestopt. Je word heel erg geconfronteerd met wat je eigen gevoelens zijn. Er komt veel boosheid, teleurstelling, verdriet en eenzaamheid naar boven. Dus zo sterk ben ik niet meer omdat je even met de neus op de feiten word gedrukt. Ik vind het ook heel moeilijk als mensen mij zien huilen en als mensen me dan troosten dan kan ik daar heel ongemakkelijk van worden.
... dat hoort erbij: dat je niet alleen je verdriet en eenzaamheid ontdekt, maar dat je er ook troost voor krijgt. ...!
Bakken tegelijk liefst...!
En dat dan binnen laten, omdat het je gegund is.
En omdat je (contra pig parent/boeouder) geen egoist of slecht mens bent en dat je je daar niet schuldig om hoeft te voelen.
Sommige boe ouders weten heel veel angst aan te jagen, maar in principe is troost krijgen erg fijn.
En mbt boosheid en teleurstelling : het is de trieste, nuchtere waarheid.
Voor mij waren ze de leermeesters 'zo wil ik het dus niet meer'.
En dan zoeken : wat en hoe dan wel...?
Wat mij ook enorm hielp: in transactionele analyse heb je de reddingsdriehoek. (Officieel de carpman drama driehoek.) En de 'spelletjes'. (Kijk eens in de bibliotheek naar het boek 'mens, erger je niet'.)
Dat gaat over macht en manipulatie en ook over bijvoorbeeld sterk zijn, huilen en troost vragen of ontvangen.
1 valkuil : ik spreek graag over de zielepieten rol. Mijn moeder was slachtoffer in de zin dat ze niet vroeg om een concentratiekamp, ze ging er tov mij als een zielepiet mee om, waardoor ik op mijn beurt slachtoffer werd (ik wenste mijn geen getraumatiseerde moeder).
Je kunt 'buiten de reddingsdriehoek en de spelletjes' je emoties uiten, huilen en troost ontvangen - maar dat voorbeeld heb je niet gehad.
Wat bedoel je met bakken tegelijk liefst? Als ik denk wat je bedoelt sluit dat heel goed bij mij aan.
Bedankt voor de tip van het boek.
Ik voel me zo nu en dan echt super schuldig. Het gaat nog een hele grote kluif worden om van dat schuld gevoel af te komen. Ook als ik eens een hele dag weg ben om iets leuks te doen voel ik me daar schuldig over.
- MarryAnneR
- Berichten: 695
- Geregistreerd: 14-11-06
- Woonplaats: Brabant
Re: Parentificatie. Ervaring?
Geplaatst: 21-03-19 11:01
Ik vind het nu al lastig om het er over te hebben hier, want dan vind ik mezelf in mijn hoofd ook al een zielepiet. Want een stemmetje in mijn achterhoofd zegt: wat gebeurd is, is gebeurd, je moeder kon er ook niet zoveel aan doen en je verleden kan je toch niet meer veranderen.
Nog even en dan ben je net zo'n zielepiet die alles aan een niet zo''n leuke jeugd afschuift.
Soms vraag ik me af als ik iemand extra zielig vind doen, met in mijn ogen geen reden (terwijl ik heus wel weet dat dat voor iedereen net anders is) of ik er soms niet zelfs een beetje jaloers op ben.
Leg ik dit nu een beetje begrijpelijk voor jullie uit?
Ik zou heus weleens gewoon een weekje met pijn in mijn linkerteen op de bank willen liggen zonder dat ik me druk maak wat een ander daar dan van denkt. Maar vooral dat het gewoon van mezelf niet mag.
Ik ben er zo eentje die van iedereen verwacht dat hij of zij doorgaat totdat hij er bij neervalt. En als ik iemand dus weer eens niet snap om zielepietengedrag niet het liefst een schop onder zn kont zou willen geven. Medeleven met zo iemand? Ik mis het!
Maarrr, is het harig en heeft het 4 pootjes (of paardenbeentjes) dan ben ik overdreven zorgzaam. Voor een zielig dier ga ik door het vuur en verder. (mijn kennissen zeggen dit dus ook regelmatig, als ik nu een hond was geweest dan leefde je meer mee)
- luuntje
-
- Berichten: 15683
- Geregistreerd: 18-08-04
- Woonplaats: Nieuw-Vennep
Re: Parentificatie. Ervaring?
Geplaatst: 21-03-19 11:46
Maar waarom zou je niet een dag weg mogen en genieten?
Het is moeilijk en kost tijd om jezelf oke te vinden.