Geplaatst 
Hij loopt al vanaf juni ziekenhuis in, ziekenhuis uit en er zijn genoeg dingen waarover ik me verbaas en waarvan ik denk: moet dat nou echt zo?
Maar...er zijn natuurlijk ook leuke/lieve/hartverwarmende dingen. Dingen die soms heel klein zijn maar een groot effect hebben.
In het geval van mijn vader denk ik dan natuurlijk aan het verplegend personeel van het ziekenhuis, die als ze tijd hadden ook gewoon even bij hem gingen zitten praten (hij kreeg na een zware operatie ook nog een flinke depressie), aan de chirurg die bij een controle afspraak doorvroeg: 'het gaat niet goed met u he', hij besloot dat mijn vader weer opgenomen moest worden (door de depressie kon hij niet meer eten en drinken, dit alles nog bovenop zijn lichamelijke problemen). Toen ik aangaf dat de huisarts het eindelijk voor elkaar had gekregen dat mijn vader met een psycholoog wilde praten maar dat dit nog minstens 6 weken zou duren zorgde hij ervoor dat er diezelfde middag nog een psycholoog aan het bed stond. Die psycholoog, hij heeft enorm zijn best gedaan om mijn vader aan het praten te krijgen en hem te helpen. Dit was eigenlijk trekken aan een dood paard, mijn vader kan zijn emoties heel slecht uiten en wil maar heel beperkt praten over wat er in zijn hoofd omgaat. Deze man heeft mijn vader zelfs bezocht in de revalidatie kliniek. Het personeel van de revalidatie kliniek, die hem zo goed in de gaten probeerden te houden, de diëtiste, de arts van de kliniek en zelfs een logopediste om te kijken of het eetprobleem misschien te maken had met een slikprobleem of een foute manier van eten. De huisarts, die ontelbare keren op bezoek is geweest, waarmee ik dingen heb besproken en overlegd, de assistente die in eerste instantie mijn verhalen weer aan moest horen en een engelengeduld heeft
Alle thuiszorg hulpen, zodra er iets urgents was, was 1 telefoontje genoeg om ervoor te zorgen dat er zsm iemand naar hem toeging, net als afgelopen vrijdagavond. Mijn vader belde op dat hij de pijn niet meer volhield en we moesten komen en hij moest opgenomen worden (hij weet zelf altijd precies hoe dingen geregeld moeten worden 
). Nou woon ik op ruim 1 uur en een kwartier rijden en dat was dus een probleem. Thuiszorg gebeld en die hebben direct iemand gestuurd ter controle, normaal gesproken zou mijn vader pas om 10 uur 's avonds met hulp van hun naar bed gaan, nu was het net 8 uur. De arts van de HAP, die toen langs is geweest om extra morfine te geven, waardoor het gelukkig allemaal weer kalmeerde. De assistente van de afdeling urologie, die maandagochtend na een telefoontje van mij direct ging overleggen met de uroloog of mijn vader echt gisteren die scan van zijn nieren moest hebben (ander ziekenhuis, ruim een half uur rijden) en mij na een uurtje al terugbelde. De dames van de zorg ambulance, die gisteren zo lief rekening hielden met zijn pijn toen hij op en van de brancard moest en op het scan apparaat. Zij hebben ook ongetwijfeld zijn hele ziekte historie aangehoord onderweg 
Maar wat was nou de trigger, het extra leuke wat er gebeurde..
Op de terugweg met de ambu naar huis reden ze langs een afslag waar een Mac is, waar een opmerking over gemaakt werd. Nou is mijn vader wel van de ongezonde hap dus hij reageerde daarop, waarop 1 van de ambulance verpleegkundigen vroeg: 'wil je bij de Mac langs dan?' Waarop mijn vader zei: 'wel lekker maar dan kunnen we beter iets doorrijden naar de Subway, dat is denk ik iets beter voor me'. En hop, ze zijn gekeerd en hebben een broodje voor mijn vader gehaald
Niet perse lichamelijk goed voor hem, maar wel een enorme opkikker tussen zijn oren. Het feit dat ze zoiets mafs deden, dat vond hij geweldig!! Donderdag moet hij weer met de ambulance naar een ander ziekenhuis, zou wel heel leuk zijn als het dezelfde dames zijn. Kortom.....kom maar op met die hartverwarmende verhalen, er zijn er vast veel meer!
Kreeg na afloop nog een grote knuffel van hem en een 'het komt allemaal goed meid, je pap is snel weer stoer', wat ik ook heel lief vond. Ook hadden ze een arts geregeld die constant met mij mee ging om te helpen met alles, super lieve jonge meid was dat ook 