Mijn moeder is nu al meer dan 3 jaar geleden naar de VS vertrokken voor de liefde en heeft mij dus 'achtergelaten' op mijn 17de wanneer ik nog 1,5 jaar op de middelbare school moest zitten. Daarna zou ik ook emigreren maar helaas, welja helaas.. ben ik toen verliefd geworden en heb ik beslist hier te blijven en fotografie te studeren. Intussen woonde ik bij oma en opa (geen goed contact meer met vader & ex stiefvader) en dit ging niet altijd goed dus moest ik het huis uit van mijn moeder. Na 5 maand in een relatie met die jongend us besloten om alleen te gaan wonen
Dit is dus goed fout gelopen heb een half jaar tegen mijn zin in die relatie gezeten, ik zat vast en zou me er niet aan verwonderen dat ik toen een depressie heb gehad. Dit alles ten koste van mijn eerste jaar bachelor fotografie. Heb op het einde mijn studies stopgezet ( rond pasen vorig jaar) en dan ook meteen de knoop doorgehakt om mijn visum aan te vragen en de relatie stop te zetten. Ook terug thuis ingetrokken bij oma en opa. Ik heb er nog even aan gedacht te werken tot mijn visum in orde is maar ben dan toch weer begonnen aan de opleiding fotografie, eerste bachelor opnieuw. Vol goede moed en het jaar is dan ook veel vlotter verlopen dan vorig jaar 
Maar toch zit ik nu met enorme twijfels of ik mijn studies wil doorzetten.. het gaat soms echt helemaal niet goed tussen mij en mijn oma. Er heersen enorm veel spanningen. We kunnen beiden heel emotioneel lopen, ik mis mijn moeder, zij mist haar dochter en dan gaat het nog eens niet goed met opa (komt zijn zetel haast niet meer uit) waardoor het met momenten allemaal te veel is. Ik weet niet of ik het op die manier nog makkelijk 2 jaar kan volhouden. Op kot gaan is te zot voor woorden en zou ik geldverspilling vinden aangezien ik op nog geen 20km van het stad woon en ik er ook niet gelukkiger van word als ik mijn hond niet bij mij zou hebben. Ik heb het er niet zo voor.. Want een ander groot probleem is uiteraard het gemis van mijn moeder en dat zal nooit weggaan.
Langs de ene kant ben ik er dus zo klaar mee en zou ik niets liever willen dan nu meteen te emigreren naar de VS. Maar langs de andere kant liggen die studies mij echt en is fotografie 1 van mijn grootste passies! Ook het feit dat ik geen diploma zou hebben doet mij erg twijfelen (studeren in de VS is een no go voor mij), maar langs de andere kant denk ik.. tja wat ben ik nu met een diploma fotografie??
Dan gaat het om mijn prioriteiten, nee, voor mij hoef ik geen fulltime fotograaf te zijn om rond te komen en zo mijn centjes te verdienen. Ik zou het liever on the side doen.. maar dan heb ik alsnog geen enkel diploma. Langs de andere kant kan ik daar meteen aan werk komen als ik wil (zelfs voor het stad werken). Maar is dat dan een reden om mijn studies te laten vallen?
Dat ik intussen mijn visum al meer dan een jaar geleden heb aangevraagd en nog steeds niets gehoord heb van USCIS maakt het er ook niet makkelijk op. Ik zit vast tussen twee landen, en ik word er gek van.. ik kan nergens heen dus kan ook geen concrete beslissingen maken. Als ik tegen september nog steeds niets gehoord heb van mijn visum is het simpel, dan kan ik niet anders dan mijn 2de bachelor erbij te nemen. Kwestie van flexibel zijn.. pff
Elke avond heb ik dus genoeg om over te piekeren en ben het stilaan een beetje beu

Ik vraag mij af wat jullie in mijn plaats zouden doen, wat slim lijkt?
Misschien hebben jullie een iets heldere kijk hierop

Moest het ook even van mij afschrijven.. sorry als het een beetje warrig overkomt. Dit is uiteraard een hele beknopte versie van mijn situatie


investeer ik daar nog liever in
.