Vriendin met eetstoornis
Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
- Skyggehest
- Berichten: 3
- Geregistreerd: 10-04-18
Vriendin met eetstoornis
Geplaatst door de TopicStarter : 10-04-18 21:07
Ten eerste is dit een goedgekeurd schaduwaccount. Als je mij denkt te herkennen hoop ik dat je dat voor je kunt houden
Met dit topic hoop ik vooral mijn verhaal kwijt te kunnen en misschien enkele tips te krijgen.
Mijn vriendin heeft een eetstoornis... Een hele tijd terug begon dit. Haar ouders zijn hier een grote oorzaak van, maar ook andere factoren spelen een rol. Ik wist dat dit in het verleden een grote rol speelde maar het leek in de tussentijd nooit effectief weer op te spelen. Ik merkte de laatste weken dat het bergafwaarts ging met haar, maar zij is van het type hoe harder je ernaar vraagt hoe minder ze je vertelt. Ik besloot dus om niks te vragen, maar er gewoon te zijn als ze me nodig had. Ook misschien wel een klein beetje uit zelfbescherming; ik ga zelf momenteel ook door een k*tperiode en heb het al behoorlijk moeilijk om mezelf op de rails te houden.
Tot ze onlangs naar me toe kwam en alles uitlegde. Haar eetstoornis is terug en deze keer nog erger. Dagelijks krijg ik appjes met hoe lang ze al niet gegeten heeft en dat ze haar eten heeft uitgekotst. Ik voel me hier vreselijk door. Ik kan niks doen en dit breekt me op. Ze zegt dat ik de enige ben bij wie ze haar ei kwijt kan, en ik ben al lang blij dat ze iemand heeft bij wie ze dat kan, dus ik wil niet dat ze mij uitsluit.
Ik durf er bijna geld op te zetten dat ze dat wel doet als ik me er mee ga bemoeien door te zeggen dat ze moet eten of hulp moet zoeken. Dat is precies het probleem; ze wil niet beter worden. Ik weet niet precies waarom ze het niet wil. Ik denk voornamelijk angst en geen/weinig eigenwaarde. Ik wil haar zo graag helpen, maar tegelijk moet ik aan mezelf denken zodat ik er niet aan onderdoor ga...
Maar hoe ga ik hiermee om? Het laatste wat ik wil is haar vertrouwen verliezen.
- Supervixen
-
- Berichten: 15098
- Geregistreerd: 28-04-11
Re: Vriendin met eetstoornis
Geplaatst: 10-04-18 21:14
- karuna
- Drukke kabouter
-
- Berichten: 42737
- Geregistreerd: 14-05-03
- Woonplaats: Ergens waar het rustig is FrNl
Geplaatst: 10-04-18 21:16
Nummer twee heb ik meer afstand gehouden en het slechte eetgedrag genegeerd, iedere keer als ze begon over afvallen spugen enz gezegd wil er niet over hebben ging ze door weggelopen. Maar dat was ook niet de aanpak dus. Ook deze vriendschap is daardoor kapot gegaan
- Sunflower0
- Berichten: 179
- Geregistreerd: 05-11-15
Geplaatst: 10-04-18 21:26
Ik heb ooit een boek gelezen van een 15 jarig meisje met een eetstoornis. Wat ik hiervan geleerd heb is dat een eetstoornis een stemmetje is in iemands hoofd. Je kan er zeker zelf tegen vechten indien er motivatie en realisatie is. Helaas is het zo dat mensen met een eetstoornis een ander beeld hebben van zichzelf dan hoe het werkelijk is. Hierdoor zijn de motivatie en realisatie vaak moeilijk te voelen voor iemand met een eetstoornis. Om meer realistisch naar jezelf te kunnen kijken denk ik dat je beter toch kan zorgen dat ze met iemand gaat praten. Zeker ook omdat je ook aan jezelf moet denken!
Je zal zelf zowieso kunnen vragen waarom ze niet beter wil worden. Wellicht kan je haar helpen om redenen te bedenken waarom ze wel beter zal willen worden.
Uit je verhaal begrijp ik dat ze er al eerder last van gehad heeft? Hoe heeft ze het toen een beetje in toom kunnen houden?
Verder zal je op internet een beetje rond kunnen zoeken naar tips of contact opzoeken met je huisarts.
Erg lastige situatie, hopelijk heb je iets aan mijn tips
vergeet vooral jezelf niet. En vraag hoe je haar kan helpen. En kijk dan samen of je dat wil/kan bieden. - Cowgirl
-
- Berichten: 23973
- Geregistreerd: 04-03-01
- Woonplaats: Drenthe
Geplaatst: 10-04-18 21:40
Ook had ik het er ontzettend moeilijk mee om het te begrijpen, ik kon en kan zoiets nog steeds niet begrijpen. Het was ook erg lastig er iets uit te krijgen waarom ze niet at.
Motiveren met alles en nog wat hielp ook niet. Ik heb wel gezegd dat ik graag wilde helpen maar dat dit gewoon boven mijn pet ging maar dat ik bv wel mee wilde naar een afspraak met de HA oid. Uiteindelijk is er iets gebeurd waarna er toch een knop omging en ze hulp zocht.
Misschien moet je gewoon de waarheid zeggen hoe jij je voelt wanneer je elke keer die appjes leest.
Zeggen dat je haar wilt helpen maar gewoon niet kan omdat haar situatie gewoon te erg is.
Je zou kunnen voorstellen om samen naar een hulpverlener te gaan, desnoods start je bij de huisarts.
Met mijn vriendin is alles gelukkig weer goedgekomen.
Maar ze moeten wel zelf willen om het probleem aan te pakken.
- Skyggehest
- Berichten: 3
- Geregistreerd: 10-04-18
Geplaatst door de TopicStarter : 10-04-18 22:01
@supervixen: Haar ouders zijn niet de oplossing hier. Ik kan hier niet te diep op in gaan (privé) maar als je er oprecht wat mee zou kunnen wil ik je wel een pb doen.
@karuna: Wat naar om te horen... Ze heeft me gezegd dat ze echt niet wil dat ik haar eten aanbied. Dit omdat ze bang is het aan te nemen en dan te "moeten" kotsen. Ik wil haar niet dwingen om iets te doen gezien ik bang ben dat ik dan nog verder van huis ben.
@gebruiker201: Ze wil helaas met niemand praten. In het verleden heeft ze meerdere psychologen en psychiaters gehad maar ze voelde zich alleen maar meer onbegrepen. Het vragen waarom ze niet beter wil worden zal ik binnenkort gaan doen als de situatie zich voordoet.
Ze heeft hier inderdaad al eerder last van gehad. Zoals ik al zei, zijn haar ouders hier de medeoorzaak van. Toen zij tijdelijk niet in beeld waren is ze heel erg opgeknapt en kwam ze in een betere situatie waardoor ze genoeg "buffer" had om niet terug te vallen. Helaas is die "buffer" nu dus op...
@Cowgirl: Ik hoop dat er in deze situatie ook een knop omgaat, maar ik vrees dat dat nog wel even kan duren. Ik zit er aan te denken om haar te vertellen hoe ik me voel, maar ze is al zo iemand die het liefst geen anderen lastig valt... Ik ben bang dat ze dan helemaal niet meer naar me toe komt als er iets is.
- Cowgirl
-
- Berichten: 23973
- Geregistreerd: 04-03-01
- Woonplaats: Drenthe
Geplaatst: 10-04-18 22:54
Ipv elke dag 10 apps zou je kunnen afspreken dat je haar eind van de dag even belt of bv 1 of 2x per week met elkaar afspreekt (ga dan iets leuks doen)
Het is juist belangrijk dat jezelf ook een beetje op de been blijft om er voor haar te zijn als dat nodig is. Ik weet dat de situatie behoorlijk aan je kan vreten en je gewoon af en toe wat afstand nodig hebt. En dan was ik nog geen eens familie of aanhang.
Misschien is juist het aangeven van je grenzen een opening voor haar om hulp te gaan zoeken.
Is ze al op een leeftijd dat ze alleen zou kunnen wonen.
Want als haar ouders een probleem zijn dan is dat wellicht een van de stappen naar herstel.
Is ze in het verleden opgenomen geweest ?
Eten aanbieden werkt idd niet.
- b0hemian
-
- Berichten: 311
- Geregistreerd: 05-11-15
- Woonplaats: Veluwe
Geplaatst: 10-04-18 22:58
Een vriendin zijn, op deze manier, kan je heel erg veel energie gaan kosten. Je staat enigszins machteloos. Ik wil je veel sterkte toewensen in deze situatie
- lucifertje
-
- Berichten: 5709
- Geregistreerd: 08-03-06
- Woonplaats: in ut stedje van lol en plezeer
- Anoniem
Geplaatst: 10-04-18 23:02
Zoals cowgirl al zegt, vertel haar eerlijk dat je het er moeilijk mee hebt dat ze je altijd appt en dat je het lastig vind hoe ze zichzelf sloopt. Je kan best uitleggen dat je er heel graag voor haar wil zijn maar dat je dit momenteel heel moeilijk vind. Een goede vriendin vat dit waarschijnlijk ook goed op, en dan kunnen jullie er samen uit komen.
- Sassol
-
- Berichten: 5254
- Geregistreerd: 16-01-09
- Woonplaats: Omg. Nijmegen
Geplaatst: 11-04-18 16:05
Geen hulp willen zie je daarom heel vaak. Want dan moeten ze de controle uit handen geven en ze weten dat het doel is dat ze weer gewoon gaan eten (en dus vies/dik/walgelijk/zwak worden).
Hoe ondersteunend je als vriendin ook bent, deze kromme redenering krijg je er daarmee niet uit. Het enige wat kan werken is echt laten inzien/voelen dat het alternatief op hulp (met al deze beangstigende en slechte eigenschappen) angstaanjagender is dan de hulp zelf. En daarvoor moet die realisatie wel heel dichtbij komen en zijn velen dus ook echt dichtbij de dood (of te laat) voordat ze die stap durven te nemen.
Hoe je iemand tot die realisatie krijgt? Dat weet ik helaas ook niet.
Ze doen wel eens van die touwtjesoefeningen, waarmee ze hun eigenlijke taille te zien krijgen ipv wat ze zelf dachten aan omtrek te hebben VS hun ideale omtrek. Dat kan helpen met laten inzien hoe ver ze al zijn. Want ook dat zien ze dus niet. (Waar het voor jou duidelijk is dat ze slechts botjes met huid eromheen is) Maar zie dat maar eens voor elkaar te krijgen.
Ik zou ook gewoon eens wat docu's kijken/boeken lezen zodat je haar misschien iets beter begrijpt.
- lies_sparkle
- Berichten: 6397
- Geregistreerd: 19-06-11
Geplaatst: 11-04-18 16:14
Bij mij is het een trauma geweest, verlies aan controle en daarna controle zoeken in een eetstoornis. Zoals je het vertelt, is het bij haar echt aandacht vragen. Ik weet ook niet goed hoe je hier mee om moet gaan maar blijkbaar heeft ze aandacht nodig
Je zou eens kunnen proberen om haar andere extra aandacht te geven, dus niet om het eten waar ze om vraagt maar bij andere dingen.
Ik heb uiteindelijk 12 psychologen/psychiaters/therapeuten gezien, ben opgenomen geweest en die hebben niet geholpen. Ik heb contact verbroken met mensen die stress gaven, ben alleen gaan wonen en ben opzoek gegaan naar wat ik belangrijk vind. Zo is het bij mij goed gekomen
- marinke182
-
- Berichten: 305
- Geregistreerd: 03-05-12
- Woonplaats: Breda
Re: Vriendin met eetstoornis
Geplaatst: 11-04-18 19:19
Het allerbelangrijkste is dat ze hierbij deskundige hulp krijgt. Ik weet niet ze er op dit moment lichamelijk aan toe is, maar het kan erg snel bergafwaarts gaan. Laat haar een afspraak maken bij de huisarts, die kan haar het beste doorverwijzen en haar eventueel lichamelijk in de gaten houden.
Jijzelf kan misschien eens een kijkje nemen op het forum proud2beme. Daar staat heel veel info op over eetstoornissen. Zo kan jij lezen waar je goed aan doet. Heeft ze zelf al door dat het niet goed gaat met haar? Misschien kun je haar daar ook wat laten lezen.
Heel veel sterkte in iedergeval!
- senna21
-
- Berichten: 13947
- Geregistreerd: 17-03-09
Re: Vriendin met eetstoornis
Geplaatst: 11-04-18 19:23
Het is een 'geheim' dat niet wordt opgelost als het tussen jullie blijft.
Hoe oud zijn jullie?
- Destination
- Berichten: 12748
- Geregistreerd: 17-10-07
- Woonplaats: Duitsland
Re: Vriendin met eetstoornis
Geplaatst: 11-04-18 19:25
- lies_sparkle
- Berichten: 6397
- Geregistreerd: 19-06-11
Geplaatst: 11-04-18 20:19
marinke182 schreef:Wat lief dat je haar wil helpen, maar dat is retelastig. Het probleem is dat ze waarschijnlijk niet geholpen wil worden, omdat ze dan haar schijncontrole en zelfvertrouwen moet opgeven.
Het allerbelangrijkste is dat ze hierbij deskundige hulp krijgt. Ik weet niet ze er op dit moment lichamelijk aan toe is, maar het kan erg snel bergafwaarts gaan. Laat haar een afspraak maken bij de huisarts, die kan haar het beste doorverwijzen en haar eventueel lichamelijk in de gaten houden.
Jijzelf kan misschien eens een kijkje nemen op het forum proud2beme. Daar staat heel veel info op over eetstoornissen. Zo kan jij lezen waar je goed aan doet. Heeft ze zelf al door dat het niet goed gaat met haar? Misschien kun je haar daar ook wat laten lezen.
Heel veel sterkte in iedergeval!
Even hierop in hakend, ik heb een blog geschreven hierover
Dit onderwerp en op proud2beme, wellicht heb je er iets aan.
https://www.proud2bme.nl/Artikelen_voor ... om_je_heen
- Skyggehest
- Berichten: 3
- Geregistreerd: 10-04-18
Geplaatst door de TopicStarter : 11-04-18 21:10
Ik dacht er zelf ook aan om te proberen dat ze hulp krijgt, maar ze wil het niet. Ze is ook niet meer minderjarig. Dit betekent gelukkig wel dat ze uit huis kan. Ik denk dat dit wel goed voor haar is. Op het moment is dat alleen nog niet mogelijk, over ongeveer een jaartje wel. Ik maak me alleen wel bezorgd dat ze dan niet helemaal "doorslaat". Ze is gelukkig niet gevaarlijk dun. Om het maar even banketstaaf te zeggen: ze is van zichzelf niet de slankste dus ze heeft nog aardig wat reserves. Maar als ze zo door gaat zijn die wel weg op den duur..
@Cowgirl: Zover ik weet is ze nooit opgenomen geweest. Ik vind je tip van bellen en afspreken wel een goede. Die ga ik meenemen!
@b0hemian: Dankjewel. Ik kan haar natuurlijk niet dwingen om hulp te zoeken. De site die je noemt ga ik zeker naar kijken.
@lucifertje: Dat heb ik dus geprobeerd maar ze zegt alleen maar dat ze dat niet wil. Die site ga ik naar kijken, bedankt!
@prugelpiet: Wat heftig van je zus! Ik ga proberen haar het duidelijk te maken. Ik vind het erg lastig. Ik ben namelijk heel bang dat ze zich dan niet meer welkom voelt oid.
@Sassol: Ze is (godzijdank) nog niet dusdanig dun dat die touwtjesoefening zou helpen. Je opmerking over controle klinkt heel logisch. Weet je toevallig nog goede docu's over eetstoornissen?
@Liespower94: Zou dit aandacht vragen wat je noemt dan negatief zijn? Of meer als een schreeuw voor help? Ik ga ook naar je artikel kijken!
@marinke182: Ze wil ook niet naar de huisarts helaas... Ze weet donders goed dat het niet goed met haar gaat, maar ze zegt dat ze liever dit heeft dan dik zijn... Op dat forum ga ik een kijkje nemen! Dankjewel.
@Senna21: Zoals ik al zei ze wil echt geen hulp. Ze is zelf meerderjarig(19) en ik ben nog minderjarig.
- FelineNanet
-
- Berichten: 1643
- Geregistreerd: 03-09-11
Re: Vriendin met eetstoornis
Geplaatst: 11-04-18 21:19
Ik wens je heel veel sterkte en mijn pb-box staat open voor je. Als je over jou of je vriendin wilt praten, maar ook over de situatie geen hulp van ouders/eetstoornis. Helaas zelf ervaringsdeskundige..
- Janneke2
-
- Berichten: 23646
- Geregistreerd: 28-02-13
- Woonplaats: Ergens in Drenthe
Geplaatst: 11-04-18 21:30
1) Ik ken iemand die ooit in "behandeling" voor een eetstoornis geweest is - bagger!!
Je moest maat leren om gezond na te denken (daar zit het probleem niet, in het nadenken - het is dus een verwijt)
en de hele sfeer was van een niveau waar je niet blij van wordt. Alles draaide om eten en je gewicht en je was vooral dom omdat je niet gezond at.
Not to mention dat je op woensdag ""een weegmoment"" kreeg - sommigen kregen puur van de zenuwen voor dit ""moment"" dinsdag, woensdag en donderdag geen hap door hun keel (je kunt mensen makkelijk zo'n ordeal besparen, we leven in 2018, he). Nul inzicht van de hulpverlening dat dit een redelijk normale stressreactie is (acoord, in heftige vorm)
en nul inzicht van de hulpverlening dat ze zelf de stress en het ongewenste gedrag opriepen.
Grrr...!!!
In deze context tegen iemand zeggen 'je kunt dit niet zelf oplossen, je moet hulp zoeken' geeft alleen maar bakken extra stress - en extra vasten.
2) Als incestvrouw gesproken kan ik mij veel voorstellen dat haar ouders het probleem veroorzaakt hebben of groter maken.
Sexueel geweld of iets anders - de meeste mensen met een eetstoornis hebben doorgaans fikse trauma's.
For some reason or the other worden de trauma's zelden behandeld (en zoals gezegd regelmatig groter gemaakt).
...hier wil ik niet mee zeggen dat ze geen hulp 'moet zoeken'. Zeker wel.
Maar het is echt zoeken naar waar echt hulp gegeven wordt.
Ik ben wel fan van de aanpak van Peggy Claude-Pierre - google is your friend.
PS: als mens controle willen hebben is normaal.
De vorm 'eetstoornis' is teveel van het goede - de aanpak "dat een getraumatiseerd mens de controle los moet laten" grenst aan mishandeling. (En als het de bedoeling is, moet er eerst maanden gewerkt worden aan een vertrouwensband waar je u tegen zegt.)
TS: als het jou lukt (ook jij hebt het zwaar!) kun je haar aanbieden om samen op zoek te gaan naar een plek waar ze fatsoenlijk omgaan met haar eetproblemen en waar respectvol gewerkt wordt aan haar gebrek aan zelfvertrouwen, eventuele trauma's, etc.
En toon jouw emoties 'je bent mijn vriendin, in mijn ogen ben je waardevol - ik vind het pijnlijk dat jij dat anders voelt!!'
- coldsummers
-
- Berichten: 2060
- Geregistreerd: 19-06-12
- Woonplaats: Zuid-Holland
Re: Vriendin met eetstoornis
Geplaatst: 11-04-18 21:40
Ik heb zelf een groot probleem met eten, geen eetstoornis want ik heb geen ondergewicht. Ik loop wel bij een psycholoog hiervoor en we merken allebei dat het lastig is om te behandelen. Wanneer wij samen doelen stellen, stem ik met deze doelen in, maar in mijn hoofd is het "Nee, we gaan dit niet doen. Ik moet afvallen want ik ben te dik," en dan probeer ik al—tijdens het stellen van de doelen, en tijdens de sessie—manieren te vinden om deze doelen niet te behalen en er voor te zorgen dat deze cyclus blijft, gewoon weg omdat ik niet beter wil worden.
Ik snap je ook heel erg, als je vriendin zegt wanneer ze niet heeft gegeten etc. Maar ik denk dat zij niet voor niets jou in vertrouwen heeft genomen en dit heeft verteld aan je (dat ze een eetstoornis heeft). Ze wilt steun, althans dat wil ik heel graag. Iemand die begrijpt dat ik niet zo wil zijn, maar geen andere weg zie om te leven.
Je vriendin moet het op eigen kracht doen, en zelf beter willen worden. Ik eet nu drie keer zoveel dan dat ik normaal at (wat echt te weinig was), en hier ben ik enkele dagen geleden mee begonnen. Ik heb kleine stapjes gezet (althans in een keer mn dinner verdriedubbelen en ook alles op eten). Ik heb gekozen om veganistisch te eten (dus geen dierlijke producten meer te eten) en dit blijkt mij tot nu toe erg te helpen. Heel raar.
Ik heb niet echt heel veel tips voor je. Misschien kan je eens met je vriendin eens een goed gesprek voeren, dat jij vind dat het misschien handig is als zij met een gespecialiseerd iemand gaat praten over haar eetstoornis.
- Veraaaaah
-
- Berichten: 2366
- Geregistreerd: 05-07-15
- Woonplaats: Breda
Geplaatst: 11-04-18 21:46
Ik denk stiekem dat iedereen geholpen en weer (enigszins) gelukkig wil worden. Je vriendin moet haar hele gedachteproces aanpakken, het gevoel hebben controle over zichzelf te hebben (en niet alleen controle over voedsel inname). Probeer een luisterend oor te bieden, maar als ze appjes stuurt van “oh ik heb vandaag al wel 6 keer overgegeven” zou ik daar niet op in gaan.
Eetstoornissen zijn ontzettend lastig, met een grote kans op recidive. Helaas moet je vriendin eerst zelf in zien dat het zo echt niet verder kan. Kun je haar niet overtuigen dat jij haar het hele proces kan steunen? Eventueel meegaan naar therapie etc. Dan kan de psycholoog of psychiater jou ook handvaten geven.
En probeer zelf ook aan jezelf te denken. Je moet echt grenzen stellen want anders wordt haar probleem ook jouw probleem (en jij zit er waarschijnlijk meer mee dan zij zelf).
- Anoniem
Re: Vriendin met eetstoornis
Geplaatst: 11-04-18 22:29
Ik kan de angst van je vriendin voor (weer) een psychiatrische behandeling goed begrijpen. Mensen die er nog niet aan toe zijn ten tijde van een behandeling of die zich niet gehoord voelden (gaat vaak samen) zien er alleen het slechtste van in, en dat wordt dan natuurlijk ook nog eens gigantisch gevoed door het internet, want daar wordt met veel verve de ergste verhalen gedeeld over sadistische weegmeesters, akelige klinieken en dat het zo militaristisch is dat zelfs voor een gezond mens eten een hel zou worden... Helaas hoor je de verhalen van mensen die wél op een prettige plek terecht zijn gekomen en wél zijn genezen/met hun eetprobleem om leerden gaan veel minder, omdat die daadwerkelijk genezen zijn, uit het hele patientzijn zijn gestapt en weer de blik vooruit hebben gericht, en dus veel minder geneigd zullen zijn om hele fora met hun belevenissen als patient in een eetkliniek te vullen. Ze zien zich namelijk niet meer als patient, maar zijn verder gegaan.
Het is misschien nog te lastig voor je vriendin om dat te begrijpen, maar misschien helpt dat jou als bijstander om alle negativiteit die zij jouw kant op slingert (en alle nare ervaringen van anderen die ze waarschijnlijk citeert van het internet, fora, facebookgroepen enz ) te relativeren.
Als het om de appjes gaat is het denk ik vooral de vraag wat het beste is voor jouzelf. Ik denk dat zelfs de best in zijn vel zittendste mens helemaal depressief wordt als je tig keer per dag het niet-eet-lijstje van een eetstoornispatient geappt krijgt. En die informatie is ook compleet zinloos voor jou. Jij kunt er niets mee als ze appt dat ze net twee negende van een aardbei heeft gegeten en drie pitjes van een druif. Als vriendin ben je waarschijnlijk veel meer betrokken met haar emoties dan met haar eetgedrag. Met haar emoties kun je haar helpen (steunen, laten praten, misschien zelfs nieuwe inzichten geven), met het verstoorde eetgedrag niet. Als je er echt last van hebt, dan zou ik dat eens proberen aan te kaarten: vertel haar dat jij niet weet hoe je om moet gaan met de eet-apps, en dat die voor jou ook niet echt zijn waar jullie vriendschap om draait. Je hebt waarschijnlijk liever een appje met haar emotionele toestand ('net weer een moeilijk gesprek gehad met X en nu voel ik me rot') dan dat je alleen maar het gevolg hoort ('vanavond weer niets gegeten'). In feite komt dat erop neer dat je haar voor zou kunnen leggen dat je niet geinteresseerd bent in haar gedrag, maar in haar zelf en dat jouw deur wagenwijd openstaat als ze wil vertellen hoe ze zich voelt - maar dat je dat dan ook wel echt als gevoelens wilt horen, niet als eetmomenten, want daar kun je helaas niets mee.
Het klinkt misschien vreemd, maar je zou zelfs een deal kunnen sluiten: als zij niet meer praat over haar eetgedrag, dan dwing jij haar niet meer om te eten. Het zou zomaar kunnen dat dat jullie allebei een hoop lucht geeft omdat je dan 100% zeker weet wat je aan elkaar hebt, en ook 100% zeker weet hoe je de ander het beste kunt helpen (zij jou net zo goed!), want dat is toch waar je vrienden voor bent.
Het lastige is natuurlijk dat je haar vriendin bent en niet haar therapeut, en dat laatste zou je ook niet moeten willen zijn. Wel kan het helpen om te weten hoe goede hulpverleners omgaan met mensen die geobsedeerd zijn in het melden van hun 'zieke gedrag', en dat gedrag zelf als communicatiemiddel gaan gebruiken in plaats van te communiceren over wat in ze omgaat (en wat de oorzaak van dat gedrag was). Als een patient een behandelgesprek voor de zoveelste keer opent met alles wat hij/zij niet heeft gegeven, hoe vaak hij/zij heeft overgegeven, hoe vaak hij/zij zichzelf heeft gesneden, hoe diep het was enz. dan vraagt de therapeut niet door naar het gedrag en veroordeelt het gedrag ook niet, maar verlegt het gesprek eigenlijk naar de gevoelens erachter.
Dus stel een patient vertelt: 'Ik heb gisteren alweer de hele avond niet gegeten, vanochten wel een cracker maar die heb ik overgegeven, toen had ik ontzettend veel keelpijn en dus heb ik in een keer een heel pak melk gedronken maar toen werd ik zo misselijk van het idee aan al die calorieen dat ik het weer allemaal uitgespuugd heb, enz enz enz'
Dan zou een reactie van zo'n therapeut bijvoorbeeld zijn:
Wat had jou op dat moment kunnen helpen?
Is er iemand die je op dat moment om hulp kunt vragen?
Is er iets wat je zelf kunt doen om je op zo'n moment te steunen/troosten?
Wat voor advies zou je aan iemand geven die jou datzelfde net verteld had?
Een therapeut verplaatst daarmee de aandacht van de ziekte naar de persoon. Helaas hebben sommige psychische problemen als 'bijwerking' dat de eigenaar van dat probleem het probleem een soort eigen identiteit gaat geven. De symptomen van hun ziekte worden een obsessie op zich. Anorexiapatienten praten dan bijvoorbeeld alleen nog maar over eten, mensen met autisme praten alleen nog maar over wat ze volgens autisme niet kunnen, hoe ze 'fiepen' en wat hun copingmechanismes zijn, en borderliners kunnen dan bijvoorbeeld bijna alleen nog maar praten over hun automutilatieprojecten. De kunst voor therapeuten is om ze langzaam maar zeker weet te laten inzien/voelen dat ze geen probleem zijn, maar dat ze een mens zijn met een probleem, en uiteindelijk dat ze zelfs zonder dat probleem ook nog steeds een mens zijn (want je problemen als obsessie loslaten is helemaal eng; dan heb je ineens echt geen houvast meer en moet je het helemaal zelf doen...)
Het is absoluut niet mijn bedoeling om jou in de hulpverlenersrol te duwen, maar als je met je vriendin af kunt spreken dat jullie het niet meer over het gedrag (eten/niet eten hebben) maar alleen nog over jullie vriendschap en wat jullie voor elkaar op persoonlijk gedrag betekenen en ze valt toch weer eens terug in 'ik heb nu al drie dagen niet gegeten...', dan zou je haar misschien op deze manier weer terug kunnen sturen naar het gesprek zoals dat voor jullie allebei het gezondst is en waarbij jullie niet focussen op haar obsessie, maar op elkaar.
- Anoniem
Re: Vriendin met eetstoornis
Geplaatst: 12-04-18 07:40
Ik zou allersinds al beginnen met aan te geven dat het te veel is voor jou. Dat je er gerust voor haar wilt zijn, maar dat je momenteel ook door een zware periode gaat. Vragen of de appjes minder kunnen, of ze geen volledig niet eten dagboek wil dagelijks doorstuurt etc.
Ook zou ik zeker vragen wat ze nou verwacht van jou. Wil ze toch hulp, of wil ze gewoon haar zorgen afschuiven op een ander, of doet ze het enkel voor de aandacht etc.
- Janneke2
-
- Berichten: 23646
- Geregistreerd: 28-02-13
- Woonplaats: Ergens in Drenthe
Geplaatst: 12-04-18 08:36
Heel veel spijkers op de kop geslagen...!!!
coldsummers schreef:Wat m rot zeg.
Ik heb zelf een groot probleem met eten, geen eetstoornis want ik heb geen ondergewicht. Ik loop wel bij een psycholoog hiervoor en we merken allebei dat het lastig is om te behandelen. Wanneer wij samen doelen stellen, stem ik met deze doelen in, maar in mijn hoofd is het "Nee, we gaan dit niet doen. Ik moet afvallen want ik ben te dik," en dan probeer ik al—tijdens het stellen van de doelen, en tijdens de sessie—manieren te vinden om deze doelen niet te behalen en er voor te zorgen dat deze cyclus blijft, gewoon weg omdat ik niet beter wil worden.
Please - houd op met deze benadering...!
Ergens in dit topic stelde iemand 'dat deep down ieder mens geholpen wil worden en gezond wil zijn'.
Bij de Boeddhisten heet dit geloof ik de eerste edelde waarheid.
Maar helaas - niet iedere psycholoog biedt echt hulp.
Op zich is het prima dat jij weet, beseft dat dit de aanpak niet is.
Eetstoornissen zijn niet cognitief en zoals xyzu2u zo helder stelde: dat gefocus op jouw gedrag ipv jouw emoties leidt maar af.
Vaak zit er 'onder' een eetstoornis een berg andere problemen en "het (niet) eten" is een manier om die andere rotzooi te handelen.
Aandacht voor jouw emoties, goede copingmechanismen aanleren en inoefenen, erkenning krijgen voor de ellende waar je in zit, oplossingen zoeken voor concrete problemen, in het hier en nu een min of meer happy en stabiel leven opbouwen - dat zet meer zoden aan de dijk dan spelletjes spelen 'we spreken af dat je x eet - en jij zegt ja en doet nee'.
Coldsummers schreef:Ze wilt steun, althans dat wil ik heel graag. Iemand die begrijpt dat ik niet zo wil zijn, maar geen andere weg zie om te leven.
Dat je TS dit advies geeft:
Dat je steun wil:
Dat je 'zo niet wil zijn' is een prima inzicht - nu de rest nog!
En dat je geen andere weg ziet:
Coldsummers schreef:Ik heb gekozen om veganistisch te eten (dus geen dierlijke producten meer te eten) en dit blijkt mij tot nu toe erg te helpen. Heel raar.
Ik heb niet echt heel veel tips voor je. Misschien kan je eens met je vriendin eens een goed gesprek voeren, dat jij vind dat het misschien handig is als zij met een gespecialiseerd iemand gaat praten over haar eetstoornis.
(...ik ben het alleen niet zo eens met weinig tips
) - Diddykong
-
- Berichten: 1930
- Geregistreerd: 09-05-12
Re: Vriendin met eetstoornis
Geplaatst: 12-04-18 09:47
Wat een nare situatie en wat ontzettend lief dat je zoveel moeite wilt doen om haar te steunen ipv dat je afstand neemt en denkt ik weet ook niet hoe ik ermee om moet gaan laat maar!
Ik heb zelf geen ervaring met eetstoornissen, maar eventueel wel wat algemene tips.
Ik zou toch proberen een goed gesprek met je vriendin aan te gaan. Waarin je haar uitlegt dat je je zorgen maakt en dat je van haar houdt en haar zo graag gelukkig zou willen zien. Binnen een vriendschap werkt het mijn inziens van 2 kanten. Zij mag op jouw steun rekenen, maar jij mag ook aangeven wat je wel en niet aankunt. Als je dit zo door laat gaan, ga jij je haar gedrag erg aantrekken en uiteindelijk kan dit jullie vriendschap kosten. Jij kunt het ook niet veranderen. Ik zou als vriendin geen nadruk op haar (niet) eten leggen. Laat dit zoveel mogelijk los en kijk of je het over dingen kunt hebben die los van de eetstoornis staan. Want je vriendin is uiteindelijk meer dan een eetstoornis en voordat ze slechter begon te eten hadden jullie ook gesprekken over andere dingen neem ik aan
. Ik zou vragen of je vriendin geen berichten meer wilt sturen van dit heb ik wel gegeten of niet of gekotst. Laat dit een eigen keuze zijn van je vriendin, maar jij kunt zo weinig met deze informatie. Leg uit dat jij je dan alleen maar zorgen gaat maken, terwijl je juist ook vriendin wilt zijn. Probeer je vriendin en haar eetstoornis wat los te koppelen voor zover het gaat. Je hoeft het niet te negeren, maar het hoeft ook niet volledig jouw probleem te worden. Bescherm jezelf hierin wat, juist omdat jij ook met jouw dingen zit en je helaas niet de last van iedereen zomaar op kunt lossen. En vraag haar ook hoe je haar kunt helpen, wat ze graag zou willen van jou. Probeer afspraken te maken die voor jullie beide haalbaar zijn. Juist zo kan jullie vriendschap en jouw steun nog lang blijven bestaan. Ook in dit soort moeilijke situaties moet het uiteindelijk van 2 kanten komen .