Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-01-18 23:56

Familiegedoe en gemis

Geplaatst door de TopicStarter : 23-01-18 23:56

dit is een goedgekeurd SA

Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen…. Allereerst als je me zou herkennen wil je dat dan niet openbaar maken in het topic? Wat wil ik hiermee bereiken? Geen idee, opluchting zoeken misschien of herkenning of een eerlijke mening van buitenaf ik heb werkelijk geen idee maar weet wel dat ik er iets mee moet.
Ik ben een meid van 31 jaar en woon samen met mijn vriend, heb toppers van paarden een drukke baan en mijn eigen bedrijfje. Maar toch ga ik kapot van eenzaamheid en een gemis van thuis. Hoe dat komt?
Ik heb een hele zware jeugd gehad en nu nog steeds omtrent familie. En ik merk nu ik ouder wordt dat ik die last van die rugzak niet meer goed kan dragen.

Waar moet ik beginnen vraag ik me af…… meteen maar bij de kern van het probleem denk ik. Mijn moeder….. Mijn moeder is een vrouw die me kapot maakt, intens verdrietig maar toch klamp ik me aan haar vast omdat ze het enige is wat ik nog heb op mijn zusje na. Mijn moeder is een hele complexe vrouw, die chronisch liegt mij als kind heeft aangezet tot het vervalsen van handtekeningen om via haar (nu ex) een lening te krijgen. Mijn zusje en mij bij familie heeft weggehouden waardoor ik nu geen idee heb hoe het met tantes ooms nichten oma enz gaat.
Op mijn 15de kreeg ze kanker en dat is een beetje het begin van het manipuleren, erge liegen en nog meer bedriegen. En niet te vergeten mij tot een wrak om te toveren. Ze was erg ziek en is er bijna aan onderdoor gegaan . Ik regelde alles in huis zorgde voor mijn zusje enz.

We springen een paar jaar verder toen ik er mentaal aan onderdoor ging en mijn moeder “genezen”was, en ik in een kliniek terecht kwam. Dit omdat ik niet meer hoefde te zorgen en besefte wat ik allemaal heb gedaan. Een 15 jarige die drie jaar lang alles in en om het huis regelde. Deurwaarders, rekeningen, opvoeding en mijn zusje. Ik viel in een gat. Daar heeft ze me laten vallen. Ik was toen 18 jaar. Juist op die momenten had ik mijn moeder nodig maar ik kreeg alleen afwijzing omdat ik een schande was voor de familie met mijn psychische problemen. Ik ben er sterker dan ooit uitgekomen (dacht ik toen). Mijn zusje heeft ze uit huis gezet in die tijd omdat ze zwanger was geworden, dus die was ook een schande voor de familie. Ik moest ook weg uit huis. Kwam uit de kliniek en mijn spullen stonden allemaal buiten. Ik ben bij mijn toenmalige vriend en zijn ouders in gaan wonen mijn zusje is naar een opvang gegaan en was van vrijdag tot maandag ochtend bij ons.
Nooit heeft mijn moeder erkend wat ze gedaan heeft en heeft ons de schuld gegeven van wat er toen speelde.

We springen weer even verder naar een paar jaar terug van nu. Ik had het contact gebroken met mijn moeder omdat er meer en meer gelogen werd door haar en ik schulden had omdat ze op mijn naam verschrikkelijk veel spullen had besteld bij bekende online warenhuizen. Dit is via een rechtszaak opgelost na een paar jaar.
Ik had alles op de rit en mijn zusje ook huisje boompje beestje zeg maar. Toen we werden gebeld dat mijn moeder op sterven lag dus ik in alle staten naar het ziekenhuis. Was er niks van waar. Ze was ziek maar niet op sterven. Dus is het contact weer hersteld. Tot ze mijn zusje en mij tegen elkaar probeerde op te zetten wat gelukkig niet is gelukt. Toen is ze zo intens kwaad geworden dat ze een rechtszaak tegen mijn zusje heeft aangespannen dat ze niet goed voor haar kinderen zou zorgen, wat gelukkig niet is gelukt. Want ze is de beste moeder ever!!

En nu, nu zegt ze dat ze weer kanker heeft maar ik geloof haar niet meer omdat ze meerdere malen heeft gelogen over haar ziekte en wij er toen achter zijn gekomen dat dat niet waar was. Het is toch te erg voor woorden dat je je eigen moeder niet meer gelooft. Ze manipuleerde nu alleen maar meer, scheld mijn zusje uit tegen mij doet loef in haar gezicht en andersom precies zo. De Whatsapp screenshots liegen er niet om en als we haar daarmee confronteren is ze boos en wordt het liegen en manipuleren alleen maar erger. Want hoe durven we onze zieke moeder in twijfel te trekken en haar de waarheid te zeggen. Ze wordt woedend als mijn zusje en ik elkaar zien, dan gaatbbze ineens weer dood. Alles moet wijken voor haar en haar aandacht geven. Die woede van haar gaat gepaard met het uitmaken voor van alles (de meeste scheldwoorden zijn al gepasseerd) en dat doet zeer

Ik voel me alleen heb niemand op mijn vriend en zusje na waar ik op terug kan vallen, mijn schoonouders accepteren me niet omdat ik uit een ander milieu kom, mijn familie tja geen contact mee. Ik heb wel een hele goede vriendin maar dat is anders als je ouders. Ik ben jaloers op mensen die wel gezellig een bakkie gaan doen met mama. Ik wil waardering, me thuis voelen. Kortom de tijd terugdraaien en ergens anders geboren worden. Ik voel me eenzaam als ik trots op iets ben en naar mijn telefoon kijk en niet weet tegen wie ik het kan zeggen. Kortom ik ben moe, moe van alle ellende, want dit is maar een glimp van alles. Maar toch klamp ik me aan haar vast, aan iemand die me uitscheldt zegt dat ik niks waard ben en beter nooit geboren had mogen worden. Waarom? Omdat ik me zo vreselijk alleen voel. Ik wil ook een familie, ook met kerst gezellig samenzijn, mijn hoogtepunten vertellen, een moeder die trots is op haar dochters.

Het verhaal is langer geworden dan de bedoeling was maar anders is er helemaal geen overzicht. Excuses daarvoor.
Mijn vader is niet in zicht en dat wil ik ook niet, teveel gebeurd en teveel ellende als kind met hem meegemaakt.

**Geplaatst**: 24-01-18 00:05

Re: Familiegedoe en gemis

Geplaatst: 24-01-18 00:05

Wat een ellende heb je al gehad met je moeder? Heeft ze geen psychische stoornis? Ik kan je geen advies geven wat je moet doen. Het blijft toch familie. Het zou fijn zijn als je contact kan hebben zonder dat het je teveel raakt. Maar of dat mogelijk is? Een andere optie is geen contact meer maar ook dat is een zware opgave. Ik wil je een virtuele knuffel geven omdat ik mij ksn voorstellen hoe zwaar het is.

**Geplaatst**: 24-01-18 00:07

Geplaatst: 24-01-18 00:07

Jeetje, wat heftig zeg!
Ik heb geen ervaring met jouw situatie, kan je met vrienden hier over praten?

Misschien kan je huisarts iets voor je betekenen, die kan je bijvoorbeeld doorverwijzen naar een vertrouwenspersoon, GGZ medewerker of een therapie voor je aanbevelen.

TS, ik wens je heel veel sterkte !

**Geplaatst**: 24-01-18 00:22

Re: Familiegedoe en gemis

Geplaatst: 24-01-18 00:22

TS, je mag mij pb’en als je wilt! Ik wil er hier niet teveel op ingaan namelijk

**Geplaatst**: 24-01-18 00:27

Geplaatst: 24-01-18 00:27

Jeetje wat een heftig verhaal, ik kan me voorstellen dat je je eenzaam voelt.

Mijn tip zou zijn om jezelf te beschermen tegen het verdriet en ellende die je moeder je brengt. Als dat alleen gaat door het contact te verbreken, dan zou ik dat doen.
Dit is echt geen normale moeder-dochter situatie en al het gescheld en gemanipuleer hoef je niet te pikken omdat het je moeder is.

Familie, bijvoorbeeld nichten en neven zou je via facebook kunnen benaderen met een korte uitleg en vragen om een keer een bakkie te doen.

**Geplaatst**: 24-01-18 00:33

Geplaatst: 24-01-18 00:33

Familiegedoe schreef:
Waarom? Omdat ik me zo vreselijk alleen voel. Ik wil ook een familie, ook met kerst gezellig samenzijn, mijn hoogtepunten vertellen, een moeder die trots is op haar dochters.

Je geeft aan dat dit graag is wat je wil. Is het realistisch om dit ooit nog van jouw eigen moeder te verwachten? Is het eerlijk tegenover jezelf om je zo verdrietig en waardeloos te voelen door toedoen van je moeder?
Heb je het effect van je moeders gedrag op jou wel eens duidelijk gemaakt? Heb je wel eens uitgesproken wat je graag van haar zou willen? En dan nog, zou ze daar toe in staat zijn?

Ik zou je ook bijna willen adviseren om voor jezelf te kiezen. Je leeft maar 1x, als zij je niet gelukkig maakt maak dan op zijn minst jezelf gelukkig zonder haar.

**Geplaatst**: 24-01-18 01:04

Re: Familiegedoe en gemis

Geplaatst: 24-01-18 01:04

Ten eerste sterkte.

Ik heb eerst 1 vraag..
Je hebt geen contact met je oma en ooms en tantes...
Maar waar waarom probeer je dat niet te herstellen?

**Geplaatst**: 24-01-18 01:34

Re: Familiegedoe en gemis

Geplaatst: 24-01-18 01:34

Wat een afschuwelijke vrouw is je moeder en wat lijkt het me heftig om zo geestelijk mishandeld te worden.

Ik zou stappen ondernemen om met therapie te beginnen om deze dingen te verwerken en je zusje dichtbij je houden. Jullie hebben hetzelfde meegemaakt, probeer jullie niet uit elkaar te laten drijven en jullie band zo sterk mogelijk te houden.
Daarnaast zou ik door middel van een brief contact opnemen met je familie, waarin je jouw gevoelens beschrijft, het betreurt dat er geen contact meer is en dit graag wilt herstellen.

**Geplaatst**: 24-01-18 02:01

Geplaatst: 24-01-18 02:01

daantjuhhh schreef:
Ten eerste sterkte.

Ik heb eerst 1 vraag..
Je hebt geen contact met je oma en ooms en tantes...
Maar waar waarom probeer je dat niet te herstellen?

Goof schreef:
Je geeft aan dat dit graag is wat je wil. Is het realistisch om dit ooit nog van jouw eigen moeder te verwachten? Is het eerlijk tegenover jezelf om je zo verdrietig en waardeloos te voelen door toedoen van je moeder?
Heb je het effect van je moeders gedrag op jou wel eens duidelijk gemaakt? Heb je wel eens uitgesproken wat je graag van haar zou willen? En dan nog, zou ze daar toe in staat zijn?

Ik zou je ook bijna willen adviseren om voor jezelf te kiezen. Je leeft maar 1x, als zij je niet gelukkig maakt maak dan op zijn minst jezelf gelukkig zonder haar.

Met deze quotes ben ik het absoluut mee eens.

Ik heb ook geen band met mijn moeder. We zijn hetzelfde, we botsen enorm, en het liefst verbreek ik het contact. Reden kan je over PBen. Maar ook ik klamp me vast aan mijn moeder. Want ik heb maar 1 moeder. Maar is het wijsheid? Ik weet het niet. Ik hoop dat het in de loop van de tijd mezelf duidelijk word.

**Geplaatst**: 24-01-18 02:06

Geplaatst: 24-01-18 02:06

Lieve ts wat ontzettend naar dit! Je moeder is een heel naar persoon. En daarom zou ik alle banden met je moeder breken. Iemand die zo liegt en bedriegt kan je niet vertrouwen.

Qua familie,
Zoek je nichtjes eens op op Fb en knoop een gesprekje aan. En nodig ze dan eens uit bij je thuis of ergens in het centrum voor een bakkie.

En tja je schoonouders... Die van mij accepteren mij ook niet. En eerlijk, ik mis er ook niet veel aan. We zijn heel verschillend, schoonmoeders vind dat zij maar de baas is. En ik ben meer gelijke monniken gelijke kappen. Ik heb het niet zo op gezag wat dat betreft. Ik heb gewoon een mening terug. En daar loopt het bij ons knel want dat kan zij niet hebben.
Dat zij je niet mag omdat je anders bent is gewoon kul. Kan je er met hun niet eens over praten en een beetje de lucht klaren?

Jij wil kerst met een familie en gezelligheid. Maar de familie die je hebt is het niet. Ik heb altijd gezegd familie krijg je maar kan je ook kiezen. Ik heb 2 hele goede vriendinnen die ik echt als familie beschouw. En zo kan je toch dat gevoel creëeren. Sluit mensen die wel goed voor je zijn in je hart. Je hoeft geen bloedverwant te zijn om familie te zijn.

Ook is het denk ik handig voor jezelf om toch misschien weer contact op te nemen met het ggz. Zodat je toch beter leert omgaan met deze situatie. Je moeder maakt gewoon ontzettend misbruik van je. En jij moet gewoon leren dat je sterker bent en die negativiteit niet nodig hebt in je leven.

**Geplaatst**: 24-01-18 02:15

Re: Familiegedoe en gemis

Geplaatst: 24-01-18 02:15

Waarom mis je iemand die je alleen maar de afgrond in helpt en liegt en bedriegt?
Of mis je je familie (en niet zozeer je moeder?).
Ik zou ervoor kiezen om contact te hebben met de mensen waar je om geeft en waar je op kunt bouwen. Je zusje bijvoorbeeld. En daar je energie naartoe lqten gaan.

Ik zou echt geen pogingen meer doen om de band te herstellen met je moeder.
Mijn vader heeft 'minder gefikt' en daar ga ik niet eens meer energie in steken. Kies voor positiviteit en focus op de juiste dingen. Pick your battles.

**Geplaatst**: 24-01-18 02:16

Geplaatst: 24-01-18 02:16

Wat een heftig verhaal, sterkte.

Ik heb al jarenlang geen contact met mijn ouders en wel een fijne band met mn zusjes. Ik begrijp volledig wat je zegt, de snak naar een ouder die trots op je is, naast je staat op belangrijke momenten. Samen de feestdagen doorbrengen, etc. Maar helaas moet je het doen met wat je hebt, die leuke moeder zal ze nooit worden, zo is ze niet. Ik denk dat jij je vast wilt klampen aan iets wat niet bestaat, hoe hard dat ook klinkt, sorry daarvoor...

Persoonlijk zou ik het loslaten, het kost zoveel energie, hoop die nooit vervuld raakt, frustratie, teleurstelling, twijfel; aan haar, maar ook aan jezelf. Als ik kijk naar hoe sterk ik nu ben (na heel hard knokken hoor, en nog steeds!), de hoeveelheid rust die het geen contact hebben mee brengt, hoeveel mensen er, buiten ouders/moeder om, zijn die wél trots op me zijn en bij wie ik aan kan kloppen. Beter een goede vriend dan een manipulatieve moeder.

Zoals ik je verhaal lees, heb jij die achterbank (nog) niet, voor je gevoel, want wellicht is die er onbewust best wel. En aan zowel die achterbank als aan de bewustwording ervan, valt absoluut te werken. Wat hier eerder al genoemd wordt, de rest van je familie, en natuurlijk je zusje, vriend, en wellicht schoonfamilie? Als je je moeder los laat, heb je des te meer energie en tijd daarvoor.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-01-18 09:02

Geplaatst door de TopicStarter : 24-01-18 09:02

Wat een reacties allemaal, onwijs bedankt het is fijn meningen van buitenstaanders te krijgen. ik zal proberen om iedereen antwoord te geven.

Wesco ik denk idd dat er psychisch iets mis is dat heb ik al eens aangekaart maar ze zegt dat wij degene zijn die iets mankeren.

Rosannee
Dank je wel. Ergens diep van binnen weet ik dat ik het niet hoef te pikken, maar loslaten is zoo moeilijk.

Goof
Je slaat de spijker op zijn kop.... nee het is niet realistisch om dat te verlangen/verwachten van haar. Ik heb het al vaker uitgesproken en dan gaat het weer twee weken goed waardoor ik nog meer begin te hopen dat het “normaal” wordt tussen ons. On dan vervolgens weer heel hard te vallen.

Liesje1611
De band die ik heb met mijn zusje wordt door dit gedoe alleen maar sterker omdat we nu weten wat ze doet dmv sceeenshots e.d. Maar een aantal jaar terug is het contact over geweest omdat mijn moeder er zo tussen zat. Dit zal nooit maar dan ook nooit meer gebeuren.

Vealoz
Precies je hebt maar 1 moeder en dat maakt het zo moeilijk.

Lau
Bedankt voor je bericht. Ook jij slaat de spijker net als goof precies op zijn kop.

Roycemack
Ik mis gewoon het “thuiskomen” en iemand die onvooorwaardelijk achter je staat en trots op je is.

Caily
Jeetje weet niet wat te zeggen op je reactie. Dit is precies het gevoel wat ik heb.

Iedereen onwijs bedankt voor alle feedback. Ergens diep van binnen weet ik dat dit niet normaal is hoe het gaat tussen mijn moeder en mij. Denk dat ik het alleen voor de volle 100% moet inzien. Ben nog niet sterk genoeg om het helemaal los te laten. Maar het begin is er denk ik wel omdat ik er nu over praat. Dat was tot een half jaar terug helemaal niet. Ik prees haar zelfs de hemel in. Ook omdat je je schaamt, tenminste ik schaamde en nu nog steeds over hoe ze doet en heeft gedaan. Gewoonweg omdat het niet “hoort”

**Geplaatst**: 24-01-18 09:08

Geplaatst: 24-01-18 09:08

Als je ouders geen ouders zijn, dat is enorm rot.
Er is niemand die ze kan vervangen. Je wil gewoon een leuke en lieve papa en mama.

Helaas gaat dat voor jou, voor mij en anderen niet op.
Je ouders veranderen gaat ook niet lukken.

Kies voor jezelf. Als je je moeder wil blijven zien, zie haar dan als ziek.
Heb geen verwachtingen en vertel niet alles.
Bel of mail je familie eens. Wie weet wat voor moois er uit kan komen.

Heel goed dat jij en je zusje niet laten stoken in jullie relatie.
Is heel belangrijk dat jullie elkaar geloven en vertrouwen.

**Geplaatst**: 24-01-18 09:15

Geplaatst: 24-01-18 09:15

Ouder kind relatie is zoiets vreemds.... Ouders kunnen zoveel kapot maken maar kinderen blijven in hun hart heel lang (te lang) loyaal.. Natuurlijk wil je die klop op je schouders en een "wat ben je toch een lief mens geworden" knuffel/begrip van je ouders, dat is normaal, dat is natuur

Maar dat ga jij van je moeder niet krijgen, hoeveel en hoe lang je ook alles slikt... En dat is iets waar je best verdrietig om mag zijn. Ik denk dat zoiets best te vergelijken is met een rouw periode. Je rouwt om iets wat er niet is en wat ook nooit zal komen.

Zo heb ik geen vader en nooit gehad ook, daar heb ik een lange tijd om "gerouwt" Uiteindelijk heb ik me er bij neer kunnen leggen maar ergens zal er altijd een heel klein stemmetje in mijn hoofd blijven knagen, wie, waar, hoe, en waarom maakte mijn moeder die keuzes destijds (lang verhaal).

**Geplaatst**: 24-01-18 09:18

Geplaatst: 24-01-18 09:18

Probeer het los te laten. Nee dat is niet makkelijk. Maar kijk eens hoeveel stress en gezeik je contact met je moeder je oplevert. Is het niet veeeeel fijner om zonder stress en gezeik te leven? Via pb wil ik je eventueel wel wat meer vertellen. Sterkte

**Geplaatst**: 24-01-18 09:24

Geplaatst: 24-01-18 09:24

Maak eens een lijstje van positieve en negatieve dingen en kijk dan eens eerlijk weegt al het negatieve zwaarder of lichter dan het positieve?
Weegt het negatieve zwaarder dan al het positieve, is het dan het wel waard om contact te houden? Is het jouw waard om nog zoveel jaar zo behandeld te worden door je moeder?

Familie krijg je erbij zeggen wij altijd, die heb je niet voor het uitkiezen. Wel hoe jij je laat behandelen, je heb altijd de keuze om het te stoppen. Ja dat is moeilijk! Dat zou ik ook nooit ontkennen.
Maar echte vrienden zullen er altijd voor je zijn.
Vrienden van ons zijn vanaf de pubertijd opgevoed door hun stiefvader (hun eigen vader was een beetje zoals jouw moeder). Voor hun is dat hun papa. Hun motto, je vader hoeft niet altijd je verwekker te wezen.
Ook voor hun is dit een hele strijd geweest en hebben er psychisch heel veel moeite mee gehad, maar met hulp van buitenaf (oa ggz) zijn ze hier wel uitgekomen. Dit hadden ze zelf alleen niet gered. Ze hebben contact opgenomen met ooms en tante's die ze eerder nooit meer zagen.
Ze hebben nu een familie met mensen die om hun geven.
Maar je moet er zelf klaar voor wezen om die stap te nemen.

Lieve ts ik wil je heel veel sterkte wensen, want begrijp heel goed in wat voor strijd jij nu zit :(:)

**Geplaatst**: 24-01-18 12:58

Geplaatst: 24-01-18 12:58

Familiegedoe schreef:
Wat wil ik hiermee bereiken? Geen idee, opluchting zoeken misschien of herkenning of een eerlijke mening van buitenaf ik heb werkelijk geen idee maar weet wel dat ik er iets mee moet.

...als incestvrouw heb ik enige ervaring met familiegedoe.
En herkenning, en erkenning zijn erg fijn - zeker als je familie je die erkenning niet geeft.
:(:)

Citaat:
Ik ben een meid van 31 jaar en woon samen met mijn vriend, heb toppers van paarden een drukke baan en mijn eigen bedrijfje. Maar toch ga ik kapot van eenzaamheid en een gemis van thuis. Hoe dat komt?
Ik heb een hele zware jeugd gehad en nu nog steeds omtrent familie. En ik merk nu ik ouder wordt dat ik die last van die rugzak niet meer goed kan dragen.

...ik wil nog wel eens roepen 'ga niet om met angst, er is zoveel leuker gezelschap (draai angst de nek om)' - maar voor rugzakken geldt hetzelfde...!
We leven in 2018 en er kan heel erg veel, dus die ellende rond blijven zeulen hoeft niet...!

Citaat:
Mijn moeder is een vrouw die me kapot maakt, intens verdrietig maar toch klamp ik me aan haar vast omdat ze het enige is wat ik nog heb op mijn zusje na.

First things first: :(:)

Heel naar!
...maar met de juiste hulp is die pijnlijke band wel minder pijnlijk te maken.
En er zijn meerdere manieren om jezelf te 'wortelen' dan contact met je familie.

Citaat:
Mijn zusje en mij bij familie heeft weggehouden waardoor ik nu geen idee heb hoe het met tantes ooms nichten oma enz gaat.

...hoe groot denk je dat de kans is, dat werkelijk niemand nattigheid voelt?
Soms zijn mensen grote meesters in de schijn ophouden, of iedereen manipuleren etc.
En soms is zo iemand als je moeder de enige "rare" in een verder gewone familie.

Citaat:
We springen een paar jaar verder toen ik er mentaal aan onderdoor ging en mijn moeder “genezen”was, en ik in een kliniek terecht kwam. Dit omdat ik niet meer hoefde te zorgen en besefte wat ik allemaal heb gedaan. Een 15 jarige die drie jaar lang alles in en om het huis regelde. Deurwaarders, rekeningen, opvoeding en mijn zusje. Ik viel in een gat. Daar heeft ze me laten vallen. Ik was toen 18 jaar. Juist op die momenten had ik mijn moeder nodig maar ik kreeg alleen afwijzing omdat ik een schande was voor de familie met mijn psychische problemen.

Jij was de zondebok.
En haar verantwoordelijkheid - niets, niente, noppes. -:(-

Citaat:
Ik ben er sterker dan ooit uitgekomen (dacht ik toen).

De kracht van de overleefster! Vanaf je 15e hield jij de boel al draaiend, je wist hoe sterk je was - aan de slag!
Je kunt stommere dingen doen!

...maar de vloek van de overleefster is: iedereen, inclusief jijzelf weet van jouw kracht, maar 'overleven' betekent ook je pijn wegstoppen. Druk bezig zijn bijvoorbeeld.

Citaat:
Toen we werden gebeld dat mijn moeder op sterven lag dus ik in alle staten naar het ziekenhuis. Was er niks van waar. Ze was ziek maar niet op sterven. Dus is het contact weer hersteld.

Citaat:
En nu, nu zegt ze dat ze weer kanker heeft maar ik geloof haar niet meer omdat ze meerdere malen heeft gelogen over haar ziekte en wij er toen achter zijn gekomen dat dat niet waar was. Het is toch te erg voor woorden dat je je eigen moeder niet meer gelooft.

Ja - dat is heel erg.
Maar helaas en uiteraard: haar gedrag maakt dat ze niet geloofwaardig is.
Het zegt dus niets over jou.

Citaat:
De Whatsapp screenshots liegen er niet om en als we haar daarmee confronteren is ze boos en wordt het liegen en manipuleren alleen maar erger.

Lang leve de 21ste eeuw.
...maar 'waarheidsvinding' is waarschijnlijk iets dat zij onbelangrijk vindt, dus gaat al het gedoe volop door.

Citaat:
Want hoe durven we onze zieke moeder in twijfel te trekken en haar de waarheid te zeggen. Ze wordt woedend als mijn zusje en ik elkaar zien, dan gaatbbze ineens weer dood. Alles moet wijken voor haar en haar aandacht geven. Die woede van haar gaat gepaard met het uitmaken voor van alles (de meeste scheldwoorden zijn al gepasseerd) en dat doet zeer.

Je doet het goede.
Niet in haar ogen, maar het haar naar de zin maken is lastig en zou waarschijnlijk ook compleet ten koste van jouzelf gaan.
'Een echte moeder doet niet zo.'
...let wel: ik heb dagenlang gehuild toen ik begon in te zien dat mijn moeder 'geen echte moeder' was.
Maar nadat die wond genezen was, voelde ik mij beter. Minder afgewezen. Minder schuldig (...je kunt het per definitie niet goed doen, "dus bleef ik hollen"...). En veel opener en vrolijker.

Citaat:
Ik wil waardering, me thuis voelen.

Goed om te weten...!

Ik ben bang dat je het van haar niet gaat krijgen, maar je behoeften kennen is goud waard!

Citaat:
Kortom ik ben moe, moe van alle ellende, want dit is maar een glimp van alles. Maar toch klamp ik me aan haar vast, aan iemand die me uitscheldt zegt dat ik niks waard ben en beter nooit geboren had mogen worden. Waarom? Omdat ik me zo vreselijk alleen voel. Ik wil ook een familie, ook met kerst gezellig samenzijn, mijn hoogtepunten vertellen, een moeder die trots is op haar dochters.

Ken je het verhaal van Broer Konijn en de teerbaby?
De dieren in het bos wilden broer konijn een loer draaien en maakten een kleverige pop.
Met eat listen kregen ze broer Konijn zo ver het ding een trap te geven: linkerachterpoot zat vast.
Broer Konijn boos:'laat los of ik geef je een dreun...!' - rechtervoorpoot kwam ook vast te zitten. 'Ben jij gek...! Pas op of ik schop je nog een keer...!'
...rechterachterpoot kwam ook vast te zitten.

Je behoefte is legitiem, uitstekend zelfs.
Maar bespaar jezelf deze 'teerbaby'...

"Loslaten" is het woord ook niet - het is eerder losweken. Een taai geduldwerkje!

Schaamte is een nare, pijnlijke emotie. Die vaak een reactie is op slecht behandeld worden.
Rationeel gezien zou jouw moeder zich horen te schamen voor haar wangedrag en verwaarlozing - maar dat jij je schaamt is vooral erg naar voor jou. :(:)

En des te beter, dat je er nu over praat...! +:)+

Schaamte heeft ook het effect dat je of "gewoon" blijft zwijgen, of bij 1 verkeerde blik weer in je schulp kruipt.

**Geplaatst**: 24-01-18 18:31

Re: Familiegedoe en gemis

Geplaatst: 24-01-18 18:31

Lieve Ts, wat herken ik zo veel in jou verhaal. Mijn moeder heeft in grote lijnen hetzelfde gedaan. Ik moest thuis weg net na mijn 14de verjaardag. De weekends mocht ik naar huis maar dat ging verre van goed. Mijn moeder heeft er alles aan gedaan om mijn zussen en ik gehandicapt te laten verklaren. Ze is met mij van dokter naar dokter gegaan tot er eindelijk iemand was die mij autistisch wou laten verklaren. Dit heeft zij met mijn zussen ook gedaan. Vlak daarna heeft ze haar ziek gemeld en is ze op 20 jaar tijd elk jaar maximum 3 maand gaan werken. Ondertussen wentelde ze haar in zelfmedelijde. Wat was het leven toch zwaar etc. Mijn puberteit heeft ze tot een hel gemaakt. De details zijn te gruwelijk om te vertellen, maar het is zo ver gegaan dat er een zelfmoordpoging van mijn kant is uitgegaan. Maar hé, het bleef mijn moeder... Ondanks dat ze mij verwenste, vervloekte en wou dat ik er nooit was geweest, bleef ik hoop houden. Misschien, ooit, ging zij mij weer graag zien. En hoe erg het ook klinkt wat ik nu ga zeggen ts, dat gebeurt niet... Nu niet, morgen niet, nooit niet. Mijn moeder heeft mijn jeugd afgenomen, mijn lach, mijn diploma. Ze liet mij constant psygisch ziekmelden. Dus school heb ik niet kunnen afmaken.

Oh wat was ik boos. En wat wou ik graag excuses. Maar ik heb ze nooit gehad en ga ze nooit krijgen. Ik had geen vrienden, nauwelijks familie. Een vader zonder ruggegraat die mijn moeder maar liet begaan. 3 jaar geleden ging mijn moeder voor de zoveelste keer naar de spoed. Daar is ze verplicht opgenomen geweest op de psychiatrie. Eindelijk hadden dokters haar verhaal door! Mijn moeder is geconstateerd met persoonlijkheidsstoornissen. Ze is 9 maanden in behandeling geweest. Ik ben maar een paar keer op bezoek geweest. Na al die jaren kwam al die woede eruit. Het verdriet, de pijn. Het was nog lang niet gedaan, want toen mijn vader de scheiding aan vroeg heeft ze mij proberen kapot maken. Ze wou mij alles afnemen. Mijn geld, mijn werk, mijn paarden. Ze is zelfs mijn meubels van onder mijn kont komen weghalen. En toen heb ik gezegd: fiets YOU! Ik heb voor een jaar alle contact geweigerd. Ik werd gestalkt. Diverse berichten, voicemails etc. Dagelijks. Ondertussen had ik mijn vriend leren kennen. Samen met mijn vriend de stap gezet om haar nog eens te bezoeken. Ondertussen waren er ernstige persoonlijkheidsstoornissen vast gesteld bij haar. Met mijn vriend een jaar geleden op 1 januari op bezoek gegaan. Ze was vriendelijk, lief. Wou weten hoe het met mij ging. Die dag hebben we eigenlijk positief kunnen afsluiten. Maar helaas is het maar bij 1 dag gebleven. Ik heb haar het voorbije jaar 4-5 keer gezien maar telkens gaat het over haar, over mijn zussen. Over hoe zielig ze wel niet is. Ik voel dat ze mij altijd weer probeert mee te trekken in haar problemen en dat ze mij weer probeert te ondermijnen. Maar altijd is mijn vriend mee. Die maakt dat we dan na 2 uur weg zijn. Want anders wordt het mij te veel. Blijf ik langer dan 2 uur krijg ik weer te horen dat ik haar leven heb kapot gemaakt en al de rest.

Ik heb nu dus al 3 jaar nauwelijks contact. En pas sinds 8 maand durf ik te zeggen dat het goed gaat met mij. Ik lig niet meer te janken voor niets, heb geen depressieve periodes meer. Maar het gevoel dat ik geen moeder en vader heb, dat blijft. Thanks god dat mijn vriend zo immens veel geduld met mij had. Maar ondanks dat het goed gaat, gaat de wonde nooit volledig weg. Deze week had ik nog een nachtmerrie. Ik droomde dat mijn moeder mij vermoorde. Ik vertelde het aan mijn vriend en zei erachter: En weet je wat het ergste van dit alles is? Als ik niet sterker was geweest als haar had ze dit nog gedaan. Na mijn zelfmoordpoging vond ze het zelfs spijtig dat het niet was gelukt.

Wat ik wil zeggen ts. Verbreek alsjeblief het contact. Alsjeblief, kies voor jou zelf. Ik heb nog altijd geen vrienden en maar een beperkte familie, maar ik ben weer gelukkig met mij zelf. Iemand die zo vastgeroest zit in dit gedrag veranderd niet meer (voldoende). Je kwetst enkel jou zelf er mee om contact te blijven houden. Verwijder en blokkeer haar nummer. En luister niet naar die onzinpraag: Het blijft jou moeder. Jij bent en blijft haar dochter! En als ze niet inziet dat ze fout bezig is en haar eigen kind verkeerd behandeld, verdient ze jou niet, want je klinkt als een fantastisch persoon met een veel te groot hart. Je verdiend dit soort negativiteit niet. Kies voor jezelf.

**Geplaatst**: 24-01-18 18:45

Re: Familiegedoe en gemis

Geplaatst: 24-01-18 18:45

Wat een verdrietig verhaal, TS. Ik denk dat de eerste stap, tenminste dat zou voor mij de eerste stap zijn, is dat je uit je hoofd moet zetten dat je ooit met je moeder de band zult hebben die je zo graag wilt. Doordat je blijft vasthouden aan het beeld van een moeder die gezellig met haar dochters thee drinkt en kerst viert, blijf je jezelf steeds pijn doen. Heel hard, maar je moeder heeft je nooit die aandacht gegeven en de kans dat ze dat in de toekomst wel gaat doen, lijkt me zeer klein.

Als je dit loslaat (en natuurlijk is dit heel makkelijk om te zeggen zo vanachter mijn toetsenbord) krijg je ruimte voor andere waardevolle dingen en relaties. Die warme, fijne kerstdagen en gezellige verjaardagen kun jij ook hebben, alleen niet met je moeder. Focus op andere mensen in je leven, die jou wel warmte en aandacht geven. Soms is iets loslaten het beste wat je kunt doen.

Als ik zo lees wat je moeder jou en je zusje heeft aangedaan in de loop der jaren vind ik het bewonderenswaardig dat je nog steeds probeert er iets van te maken met haar. Maar misschien is nu het moment daar om te zeggen "dit wil ik niet meer". Je bent opgenomen geweest, hebt rechtszaken gevoerd, hebt schulden en dat allemaal door je moeder. Er zijn mensen die voor minder het contact verbreken...

**Geplaatst**: 24-01-18 19:17

Re: Familiegedoe en gemis

Geplaatst: 24-01-18 19:17

Ah jeetje meid. Ik kan helaas geen oplossing vertellen.

Helaas ken ik het manipuleren etc van moeders kant maar al te goed. Ik heb er net zo 1...
Ze doet alles eraan om medelijden te krijgen etc.
Ze heeft pseudodementie borderline en aangeleerd afwijkend gedrag( doordat zij als kind mishandeld is heeft ze ons 3 kinderen ook mishandeld zowel lichamelijk als geestelijk)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-01-18 20:16

Re: Familiegedoe en gemis

Geplaatst door de TopicStarter : 24-01-18 20:16

Jeetje mensen jullie woorden raken me..... vooral die van Janneke. Op een positieve manier dan he!

ik ben “blij” dat ik niet de enige ben ook al weet je dat ergens ook wel maar herkenning zien in mijn gevoel doet me goed hoe rot het ook is. Dat maakt mijn schuldgevoel een stuk minder dat ik het er over heb.

Breken met haar is wel een rode draad in de antwoorden, ik moet zeggen dat ik nu weer een week genegeerd wordt door haar. En ik heb voor het eerst in hele lange tijd niet het gevoel dat ik moet pleasen om haar weer een bericht te sturen. Dank jullie daarvoor!

Beetje bij beetje zal ik het wel gaan inzien, maar zoals meerdere al zeiden dat kost tijd. Ik ben blij dat ik zie dat het wel kan en dat meerdere mensen definitief hebben kunnen breken en dat het dan zelfs beter gaat.

Nogmaals ik ben jullie dankbaar voor elke reactie die geplaatst is!

**Geplaatst**: 24-01-18 20:26

Re: Familiegedoe en gemis

Geplaatst: 24-01-18 20:26

Je komt er wel Ts! Alleen is spijtige realitie dat je eerst zo diep moet zitten en zo hard gekwetst moet worden door jou moeder/vader/wie dan ook dat jou hele leven gewoon poedersuiker lijkt. De weg die je te gaan hebt is ook nog lang. Maar het is het waard. Ik kan vaak zeggen: Verdorie, was ik er maar eerder mee gestopt! Maar zo dingen weet je uiteindelijk nooit en je blijft altijd hopen. Nu ook. Er is een baby op komst bij ons. Toen dacht ik ook even: Hé, zouden ze weer wat meer om mij beginnen geven? Maar mijn moeder hoor ik nog altijd niet en mijn vader belt enkel om te vragen: En, nog bij de dokter geweest voor de baby? Nee? Ok daaag. Tja... En doordat je stiekem toch weer wat hoopt is dat moment toch altijd pijnlijk. Maar waar ik tot een jaar terug er echt nog verdriet kon om hebben leg ik nu de telefoon neer, denk ik 5 minuten: Is dit nu echt? En daarna ga ik verder met mijn leven. Dus je blijft wel hunkeren naar die zorg hoor. Ik blijf hopen dat ooit de vraag komt: En hoe gaat het met jou? Maar ik maak mij er niet meer ziek in en laat ze voor wat het is. Maar zoals je ziet, ik ben 3 jaar later nog aan het verwerken. Maar genieten doe ik ook weer!

**Geplaatst**: 24-01-18 20:44

Re: Familiegedoe en gemis

Geplaatst: 24-01-18 20:44

Ts het kost tijd en heel veel energie (en verdriet en boosheid) om afstand te kunnen nemen van je ouder(s). Vaak gaat dat niet van de ene op de andere dag. Je blijft toch hoop houden op beter.
Al weet je dat dit niet zal gebeuren.

Soms komt er een heftig moment wat de omslag gaat zijn.
En kan je daarna de band wel lossnijden.

Ik heb voor mezelf en mijn gezin gekozen toen mijn moeder mijn zoontje niet terug wilde geven.
Hij was toen 2 jaar. Bij mij is toen de knop om gegaan. Heb toen op het punt gestaan de politie te bellen.
Van mijn kind blijf je af, klaar.

**Geplaatst**: 24-01-18 21:16

Re: Familiegedoe en gemis

Geplaatst: 24-01-18 21:16

Als ik jou verhaal lees dan komt er iets bij mij naar boven. Er wordt toch wel eens gezegd dat houden van soms loslaten is? Ik denk dat in jou geval houden van jezelf, het loslaten van je moeder betekend. Wellicht dat je zelfs moet rouwen om hetgeen wat je qua moeder-kind relatie nooit heb gehad en (als ik jou verhaal lees) nooit gaat hebben? Echt heel heftig. Wel superfijn dat je een goede band met je zus hebt. Dat is ook heel waardevol.

Nomineer dit bericht ×