Geplaatst 
Misschien raad je het al: ik ben gestopt met de paardensport en loop nu een beetje (behoorlijk) met mijn ziel onder de arm. Sinds dat ik 4 was ging ik met mijn zus mee naar paardrijles op de manege en al gauw volgden de ritjes op Shetlanders, verzorgpony's, manegelessen, bos- en strandritten, ponykampen en de laatste 6 jaar de (zo goed als) eigen paarden. Eerst een KWPN merrie die ik als eigen mocht beschouwen en vele mooie en mindere dingen mee heb beleefd, en daarna haar dochter. Een schat van een merrie, Z dressuur geklasseerd en het paard waar ik mijn grootste droom waar mee wilde maken: wedstrijden rijden. Dat is er nooit van gekomen, maar wel hebben we menig dressuurles, instructieweek en buitenrit gezien. En tot slot was ze dan het afgelopen jaar écht van mij. Verhuisd naar de andere kant van het land, paard mee en eindelijk was ze dan de mijne.
Maar, aan alles komt een einde en zo ook aan ons avontuur. Een ongeluk zorgde ervoor dat ze haar achterbenen open had, op 1 plek tot op het bot maar godzijdank geen fragmenten losgeraakt. Wel raakte ze door alle stress, medicatie en slecht stalbeleid hoefbevangen. Daarna nog ernstige mok, van stal verhuisd, en het ging weer beter. Toen weer rotstraal. Alles was een sneeuwbal effect van dat k** ongeluk en hoefbevangenheid waardoor haar immuunsysteem zo'n opdonder had gekregen dat we van de regen in de drup belandden.
Lang verhaal kort, financieel en emotioneel gezien trok ik het niet meer door al het gebeurde en nog meer dingen. Ik heb de keuze gemaakt om haar terug te brengen naar de vorige eigenaresse (toen ik haar destijds kreeg was de afspraak ook dat ik haar niet zou verkopen, maar zou terugbrengen als ik niet meer voor haar kan zorgen). Ik heb die keuze gemaakt omdat ik altijd voor haar heb gevochten maar wel realistisch wilde blijven. En met een studielening is het nu eenmaal niet makkelijk om een paard te onderhouden, al helemaal niet met alles wat er is gebeurd en de bijkomende kosten.
Een operatie bijvoorbeeld had ik nooit kunnen betalen, en aangezien ik geen glazen bol heb, heb ik op safe gespeeld voor het welzijn van mijn paard. Helemaal paardloos zijn mijn weken niet; ongeveer 1 keer per week rijd ik nog op een paard van de eigenaresse van de pensionstal waar mijn paard tot voor de zomervakantie stond. Maar aan al die jaren van keihard werken richting het doel om zo goed mogelijk te worden en het liefst wedstrijden te rijden komt onvrijwillig, pardoes een einde. Sinds mijn jeugd breng ik het meeste van mijn tijd door op stal; uitmesten, vegen, verzorgen, voeren, rijden, knuffelen, en de bijbehorende lessen en frustraties en geluksmomentjes. Dat nu te moeten missen doet pijn. Vooral omdat de paarden zoveel meer voor mij betekenen dan louter een manier van sporten. Tijdens mijn basis- en middelbare schooltijd was het mijn uitlaatklep om rottigheid op school even te doen verdwijnen. Tijdens de mbo opleiding waar ik zo relatief makkelijk doorheen fietste vond ik het heerlijk om uitgebreid op stal te zijn, om bezig te zijn met mijn échte passie. En toen ik uit huis ging om op het hbo te gaan studeren bood mijn paard de veiligheid, houvast en vertrouwen die ik hard nodig had in een compleet onbekende omgeving en tijdens de start van een nieuwe fase in mijn leven. En het punt waar ik nu bij aan gekomen ben, is dat ik dat nog steeds nodig heb - door en door kunnen gaan voor iets wat mij tot in de puntjes van mijn tenen bezielt, en al het andere wat paarden aan een mens kunnen bieden.
Wat ik met dit topic wil bereiken, is denk ik met name het van me afschrijven van iets wat ik maar moeilijk kan verteren: het stoppen met de paardensport. Dat ik het op een bepaald punt weer oppak staat vast, maar voor nu moet ik leren accepteren dat ik geen (bijrijd)paard meer heb en ook niet meer zal hebben in de nabije toekomst.
Ik ben benieuwd naar jullie reacties over hoe jullie hier tegenaan kijken, eventueel tips hebben, een vergelijkbare situatie meemaken/hebben meegemaakt en wat jullie ervaringen zijn! Enne, bedankt voor het lezen van dit vrije lange stuk tekst.
Of natuurlijk alleen, ieder z'n eigen voorkeur. 
. 
Hiken/wandelen daarentegen vind ik een stuk leuker en ben ik dan wel weer voor te porren. Als je toevallig eens in de buurt van Venlo bent; de groene omgeving rondom de Maas leent zich daar perfect voor! 
). Kan veel meer dingen doen zonder te moeten opletten omdat ik nog een DA/Hoefsmid/enting/verzekering etc hoef te betalen.
Kun je in de toekomst wel weer rijden of is het een blijvende blessure? Idd het bezig zijn in de frisse lucht en de, vrije pittige, lichaamsbeweging mis ik ook echt.
En meer geld uitgeven aan uitjes. 
Dat ontheemde gevoel herken ik erg goed. Gelukkig bied jouw tuin en werk wat afleiding!
