Weer zon relatie topic in de LZP
De broer van een vriendin van mij (A.) is al erg lang wat bijzonderder voor mij. Ik vond hem al leuk sinds dag 1 en ben heel lang verliefd op hem geweest. Er is een tijd geen contact geweest totdat wij 2 jaar terug erg verliefd op elkaar zijn geweest, we hebben het een en het ander stiekem uitgespookt (geen directe seks) omdat mijn vriendin er héél erg op tegen was dat wij iets zouden krijgen. Vriendschappelijk contact via Whatsapp was al not done in haar ogen, ook haar moeder was er enorm op tegen en als we gezellig aan het kletsen waren voelde ik altijd al de nijdige blikken die hun moeder mij toeworp. Dit voelde altijd echt killing; ik wilde een relatie met de jongen van mijn dromen maar dit kon en mocht gewoon niet. Op een gegeven moment ben ik dus alle gevoelens gaan negeren en heb mijzelf maar op andere jongens gericht in mijn omgeving. 1 keer heel erg verliefd geworden op een andere jongen, maar die besloot om na mij alle hoop te geven me weer flink te laten vallen. Erg veel verdriet om gehad.
En toen een aantal maanden later kreeg ik out of the blue een relatie met mijn huidige vriend. Het overviel me enorm maar ik zag geen reden om het niet te doen, ik vond hem immers ook leuk. Inmiddels heb ik al bijna 2 jaar een relatie met hem. Met natuurlijk ups en downs maar over het algemeen ben ik erg gelukkig met hem.
Ik ben een enorm aanhankelijk typ en vind het erg moeilijk om niet met mijn vriend te zijn, het meeste moeite heb ik ermee als hij een mannenavondje wilt en ik in mijn eentje thuis zit. Ik probeer dan altijd een vriendin op te trommelen maar ik heb er nou eenmaal niet veel en die hebben allemaal een relatie dus zijn 4/5 van de tijd ook bij vriendlief.
Ik probeer zoveel mogelijk om ook met andere mensen om te gaan en mijn vriend ook even zijn tijd te geven. Ik vind dit echter moeilijk, omdat ik weinig vriendinnen heb en ik weet gewoon niet of het normaal is als ik met andere jongens een avond doorbreng. Gewoon een avondje chillen. Ik zou nooit vreemdgaan, en zou ook nooit om aandacht te krijgen met een jongen afspreken. Het zit gewoon zo, ik heb meer mannelijke contacten (ook nog van voor in een relatie kreeg) om mee af te spreken dan vriendinnen om mee af te spreken.
Nu zit het zo, toen ik laatst bij mijn vriendin was was A. er ook en ik raakte in een gesprek met hem, vriendin en moeder waren op dat moment niet in de keuken. Het was zo gezellig en fijn om weer met hem te kunnen kletsen. Hij zei dat ik hem maar een appje moest sturen, dat we daar verder konden kletsen.
Dus toen ik thuis was hebben we dus gezellig appcontact gehad, over vroeger gepraat etc. etc.
Dit was allemaal vriendschappelijk, voor de duidelijkheid. Hij had me wel een compliment gegeven maar hij weet dat ik al lang een relatie heb.
Toen vroeg hij na een paar dagen of dat ik een keer naar zijn nieuwe huisje kwam kijken. Ik twijfelde geen seconde en zei dat ik zeker een keer langs zou komen, het zou erg gezellig zijn en bovendien kon ik dan zijn nieuwe huisje zien.
Toen die avond dacht ik na en wist ik eigenlijk niet of ik dat wel kon doen. Mijn vriend weet niet dat A. überhaupt bestaat, het verleden van ons etc. Ik wist niet of dat ik het wel zou kunnen maken om A. op te zoeken. Dit zou ik of moeten verzwijgen voor mijn vriend, of ik zou het moeten vertellen wat hij waarschijnlijk echt niet tof gaat vinden. Aan de andere kant, er zijn momenten dat ik écht niets te doen heb en mijn vriend even zijn eigen tijd wilt, dan zou ik zo graag even langsgaan bij A.
Het voelt allemaal zo dubbel, als mijn vriend zoiets zou doen was ik echt heel kwaad geworden, maar zelf heb ik wel de neiging om het te doen. Als ik echt niets te doen heb kan het toch wel? Of juist niet omdat ik het verzwijg voor mijn vriend. Ik weet het niet meer...
Wat vinden jullie hier van?
