Geplaatst 
Ik wed dat vele bokkers onder ons hierover mee kunnen praten.. Kanker.. een opa of oma, oom of tante, neef of nicht, broer of zus, een kennis, of wellicht zelfs iemand dichterbij dan wie dan ook; een van je ouders..
Een maand of 2 geleden belde mijn moeder mij, dat opa last had van benauwdheid en hiervoor naar de dokter was geweest. De dokter heeft hem doorgestuurd naar het ziekenhuis voor onderzoeken en later die week zou de uitslag er zijn. Ik was met een vriendin mee naar stal, gaf haar een lesje, gewoon omdat we dit allebei leuk vonden toen mijn moeder mij belde. Ik vond het vreemd dat ze me zo midden op de dag belde want normaal zou ze me dan 's avonds bellen, zo na het eten of eerst even appen. Toen ik opnam vertelde ze dat het niet goed was met opa. Hij bleek longkanker te hebben en ze waren bezig met onderzoeken. Hij moest misschien in het ziekenhuis blijven. Een paar dagen daarvoor was mijn vader opgenomen in het ziekenhuis omdat hij een hersenvliesontsteking had.
Mijn reactie was heel nuchter. Mijn moeder vroeg of het goed met me ging, waar ik was, of ze eventueel naar mijn huis moest komen maar het ging prima. Mijn vriendin zag wel aan mijn gezicht dat ik raar nieuws had gehad en vroeg wat er was. 'Lies, opa heeft kanker' vertelde ik haar. Geschrokken vroeg ze of het met me ging en daarop was mijn antwoord; Ja prima, de klap komt dalijk wel. Ik heb zelf nog heerlijk even mogen rijden waarbij ik het zelfs even vergat. Daarna mijn vriend geappt die inmiddels thuis was van werk dat ik hem wat moest vertellen, maar dat ik dat nu niet kon. Ik moest immers nog naar huis rijden en ik wist dat als ik het nog eens hardop zou vertellen dat ik dan niet meer in staat was naar huis te rijden..
Toen ik het aan mijn vriend vertelde barste uiteraard de bom. Ik had inmiddels gehoord dat opa direct werdt opgenomen. Ik wilde naar hem toe, maar durfde niet. Uiteindelijk mama gebeld die weer vroeg of ze moest komen, dit hoefde niet. Ik maakte mij zorgen om mijn vader die zelf in een ander ziekenhuis lag en nieteens naar zijn eigen vader kon. Papa was gebroken..
Ik heb uiteindelijk mijn oma gebeld en afgesproken dat ik de volgende avond naar hem toe zou gaan. Hij had een drain in zijn longen om het vocht eruit te halen. Ik was er als eerste en opa begon me heel lief uit te leggen wat hij nu had en wat ze aan het doen waren. Alsof er niets aan de hand was. Later kwamen er nog een aantal familie leden en uiteraard hebben we met zijn allen zitten janken. 'Ik ben al blij als ze mijn leven 2/3 jaar kunnen rekken' had hij gezegd. Die blijft behoorlijk hangen kan ik jullie vertellen. Mijn opa, ondanks een slechte knie en vaak last van zijn rug, zo fit als een hondje.
Hij moet me nog zien trouwen en kinderen zien krijgen. Een week ervoor had ik nog tegen iemand gezegd; als ik zo naar mijn opa's en oma's kijk worden ze allemaal minimaal 100!
Inmiddels weten we dat opa zijn kanker veroorzaakt is door zijn werk vroeger. Astbest. Hij heeft inmiddeld de eerste chemo's gehad maar deze zijn alleen verlengend en hij zou nooit genezen. Opa heeft heel veel pijn, en is heel verdrietig. Oma houd zich sterk maar in mijn 22 jaar zie ik haar voor het eerst huilen, en echt, het breekt me. Ik laat het vrijwel niemand zien, kan ook niet zomaar mijn tranen laten lopen wanneer ik er aan denk en het zou willen laten zien. Maar het breekt me echt.
Mijn lieve gekke opa. Vandaag is mijn moeder 50 geworden en dit hebben we gister goed gevierd maar iemand die er altijd bij zou zijn was er niet, hij had pijn, wil niet van iedereen alle vragen krijgen..
Mijn moeder appte me vandaag om te zeggen dat ik van de week even bij ze langs moet, maar is het raar dat ik dit niet durf? Dat ik bang ben? Ik heb opa niet meer gezien na zijn eerste chemo.. wat als opa opa niet meer is? Is het raar dat ik zo bang ben voor wat ik ga zien, wat ik deze week zou zien als ik langs ga? Wat ik over een maand zie als ik langs ga? Over 2 maanden misschien? Of wat ik over misschien 3 maanden niet meer kan zien? Hij kan zo nog 1-2 jaar doorlopen, maar het kan ook met 3 maanden al klaar zijn..
Begin december ben ik jarig, wat als hij vlak daarvoor overlijd? Of als hij er niet bij kan zijn omdat hij te ziek is?
Ik weet dat ik heel veel spijt ga krijgen als ik niet bij ze langs ga, maar is het zo ontzettend raar dat ik dat gewoon niet durf? En ik echt ontzettend bang ben? Is dat raar als ik dat bijvoorbeeld aan mijn moeder vertel, of aan mijn vader?
Ik heb geen idee wat ik nu met dit topic wil, maar misschien zijn er mensen die dit herkennen. Die mijn gevoel snappen en die hier wat advies over hebben. Ik ben nog nooit iemand verloren die zo dicht bij mij staat, nog nooit is iemand zo dicht bij zo ernstig ziek geweest.. een aantal jaar geleden met ik een tante verloren maar wel een verre tante, en natuurlijk heb ik hier veel verdriet van gehad maar dit was toch anders...
In februari werd bij mijn opa slokdarmkanker vastgesteld. Hij werd geopereerd en door allerlei complicaties achteraf (longontsteking,..) verbleef hij meer dan 3 weken op de IC ipv 5 dagen. Eerste keer in 19 jaar dat ik mijn opa boos en verdrietig zag, huilend lag hij daar in bed, totaal gefrustreerd 
Hij is er gelukkig weer bovenop gekomen, maar het was heftig om hem zo te zien veranderen. Nogmaals sterkte, geniet nog van jullie momenten samen 
