Taartje schreef:Ik had er ook voor gekozen om haar zon tijd van tevoren nog niets te vertellen.
Geeft haar nu een hoop onrust.
Bij ons (werk met dementerenden) neemt familie vaak moeder of vader gezellig mee naar huis. Ondertussen verhuizen alle spulletjes en brengt dan diegene naar de nieuwe kamer.
Onrust geeft het altijd, maar dat is voor hen vaak het meest rustige omdat ze niet zien dat hun huis wordt leeggehaald.
Helaas is dat hier niet mogelijk. Wij wonen allebei 200 km van haar af. En beide huizen zijn totaal ongeschikt voor haar. Mijn badkamer is in verbouwing en bij mijn broer zou ze de trap op moeten, terwijl ze heel slecht loopt.
Eigenlijk is de enige optie haar in haar oude huis laten tot tenminste haar bed en vleugel zijn verhuisd. Wij zijn daar allebei vanaf een aantal dagen van tevoren en blijven in het nieuwe huis ook een aantal dagen na de verhuizing. Helaas ligt het nieuwe huis ook niet vlak bij een van ons. IK wilde haar graag in mijn buurt hebben, maar ze wil absoluut niet naar het noorden van het land (waar ik woon met mijn kinderen). In het westen (waar mijn broer met zijn vrouw woont) was nergens een plek die voldeed, bovendien hoopt mijn broer binnen een jaar te verhuizen naar de omgeving waar mijn moeder nu wordt geplaatst. Maar langer wachten was gewoon geen optie. Er gaat veel te veel mis, ondanks hulp en thuishulp en regelmatige bezoeken van ons.
We zijn niet van plan om allemaal leuke nieuwe dingen voor haar te kopen. Misschien een of twee noodzakelijke dingen, maar verder niet. Ze heeft een huis propvol spullen die lang niet allemaal mee kunnen.
We zijn er tweemaal met haar geweest en ze leek daar behoorlijk op haar gemak, maar dat vergeet ze steeds. Ze vergeet ook steeds waarom ze niet in haar huis kan blijven.
Het vreemdste en moeilijkste is dat alles in haar hoofd voortdurend verandert. Zo heeft ze de tweede keer een heel andere, veel betere kamer gezien dan de eerste keer (het was uiteraard dezelfde kamer). Ze heeft het nu ook steeds over 'die oude vleugel(piano) die in die kamer staat' en is bang dat ze haar vleugel stiekem omwisselen voor dat oude slechte exemplaar. Toen ik haar in eerste instantie zei dat er geen vleugel stond (die er dus ook niet is), alleen wat meubilair van een vorige bewoner zei ze: 'zie je wel dat ik niet de enige ben die dingen vergeet?!'

Maar over het geheel genomen is het nogal een drama. Ze weet dat ze gaat verhuizen, vind het niet nodig, elke dag belt ze me een keer of zeven en dan ben ik steeds weer bezig met hetzelfde vertellen, soms wel 8 keer per gesprek. Ik kom nergens aan toe en ga mijn deadline zo niet halen, maar wil haar ook geruststellen. Mijn broer en schoonzus hebben werk wat meer dan 80 uur per week vergt en die zijn niet zo vrij om de telefoon op te nemen als ik (thuiswerker, vertaler).
Maar ze is gewoon steeds tegen het paniekerige aan, of zelfs echt overstuur. Vooral vanaf een uur of 4-5 in de middag tot een uur of 8 's avonds gaat het slecht. Maar ze belt de hele dag om steun en uitleg. Het is zo sneu dat ik die onrust en angst niet kan wegnemen.