Geplaatst en een meisje met moeder die ptts (post traumisch stress stoornis)heeft door haar moeilijke jeugd en daardoor " wegvalt"
ik heb nog nooit mijn verhaal op bokt of andere websites maar ik moet even mijn hart luchten..
zoals jullie boven al lazen is het leven niet makkelijk voor mij geweest..
het is nogal een gevecht geweest..
maar doordat ik zodanig loyaal was naar mijn moeder ging ik niet naar school of naar buiten..
waardoor mijn therapeut (zij doet therapie met paarden, ik ken haar al since ik 7 jaar was omdat zij mijn moeder behandelde met veel succes!)
voorstelde om de pony die zij eigenlijk weg wou doen aan mij gaf (zij heeft er nog wel kijk op!) om mij te motiveren om van huis te gaan.
wat zoals je in mijn vorige topics wel kon lezen een enorm succes is!
die keuze is nu al weer een jaar geleden gemaakt want ik ging en ga nog steeds trouw elke dag naar haar!
maar zoals ik altijd doe praat ik weer om mijn probleem heen.
omdat over mijn verleden praten nogal pijn doet.
vroeger werd ik altijd gepest want tja ik was anders.
ik was niet slank..en ik had een overbeet van 5 cm.
ik kreeg in groep 7-8 eindelijk wat vrienden die mij vervolgens na de 1de klas "verraade"
en tegen mij keerde omdat ik niet meer naar school ging vanwege mijn thuis situatie.
het pesten en mijn thuis problemen hebben mij eigenlijk helemaal kapot gemaakt van binnen.
waardoor ik op veelte jonge leefttijd een depressie kreeg en ik letterlijk alleen in bed lag want iets doen had toch geen nut dacht ik , iedereen haat mij toch..
ik heb 1 keer bij een trein spoor gestaan..maar dankzij mijn vriendje ( nu ex helaas) die mij is gaan zoekenen mij vond..en mij tegen heeft gehouden.. ik heb mijn ouders nooit hier over verteld..ooit op een dag ga ik dat doen maar ik ben bang dat ze een halve hartverzakken krijgen..
ik heb nog wel contact met hem maar ik zie hem niet meer.. maar hij vraagt wel elke week of ik mijn glimlach fake of dat hij echt is ..hij ziet door mijn masker heen..gelukkig.
mijn therapeut zie ook door mijn masker heen en weet toch altijd het echte probleem boven water tekrijgen om het vervolgens bespreekbaar temaken wat ik eerlijkgezegt liever niet doe..want wegddrukken is veel makkelijker..maar niet goed voor je.
erover praten doet pijn.
waardoor ik meestal uiteindelijk breek en ik mijn echte emoties laat zien.
en dan ben ik een heel ander persoon.
een persoon met veel littekens mentaal.
maar de littekens zijn niet goed dicht gegaan.
na alle drama met jeugdzorg die de heletijd drijgte met een uithuisplaatsing jaren lang.
en de gemeente geen een reet deed behalve kosten besparing.
kwam mijn therapeut samen met mijn ouders met het idee om mij begeleidt te laten wonen.
wat iets beter klinkt dan een " nieuw gezin" iets wat jeugdzorg voorstelde in kinderlijke woordtje net als ik dom was.. ik ben misschien mentaal niet 100% meer maar ik ben niet dom.
De Gemeente was hier op tegen waardoor wij naar jeugdzorg zijn gestapt die het er wel mee eens was!
ik kreeg uit eindelijk een gesprek met iemand van jeugdzorg om een verslag voor de kinderechter te maken ,
hij was goed, de man leeftde mee.
hij snapte het.
wat mij nogal blij maakte, er zijn dus wel mensen die het snappen.
de dag van de rechtzaak vond ik nogal spannend
was nog nooit in een rechtzaal geweest.
ik liep alleen da rechtzaal in zonder mijn ouders dit omdat ik weet dat met mijn ouders erbij dat ik dan niet alles durf te vertellen,
de kinder rechter was een lieve vrouw, ze had begrip voor mij en mijn verhaal, ze vond dat ik nogal wat last op mijn schouders had wat onzettend waar was.
op het laast mocht ik nog wat zeggen:
heel stortterend zei ik:
Citaat:tis niet dat ik niet wil naar school ik wil heel graag zelfs maar het lukt gewoon niet..*ik begon te huilen* ik wil gewoon dat mama niks overkomt. want mijn broers en zus doen niks en mijn oudere broer is niet meer thuis..wat moet ik dan? ook maar niks doen? mijn vader werk in ploegen dus hij is er ook bijna nooit..tis niet dat mams haar zelf van kant maakt maarja...je weet het niet
de kinderrecht zei daarna:
Citaat:je hebt eigenlijks nooit kind kunnen zij..
en ze had gelijk.. ik heb nooit kind kunnen zijn.
uitspraak was:
dat ik uithuis word geplaats naar een boerderij
en ik een voogd krijg.
ik heb mijn voogd ontmoet, ik moet toegeven , ik mag der wel!
ze snapt mij en mijn ouders, en zij onderneemt wel wat en geloof mij ik ben anders gewent
ik ben nu since vorig zondag verhuist..
ik heb veel heimwee..
maar ik het gaat op groep wel heel goed.
de kinderen hebben respect naar elkaar en de begeleiding snapt mij..
het is prettig die rust maar ik moet er nogal aan wennen..
ik blijf nogsteeds een onzeker iemand die haar muurtje weer moet op bouwen.
dankje voor het lezen..
en voor iedereen die het zelfde of wat anders mee maken:
blijft door gaan! je kunt het!
verder even geen woorden 
