Geplaatst 
Terwijl ik op een doordeweekse donderdagavond in een kroeg vol studenten de nacht doorhaal, mijn eigen bed niet zie en vervolgens s’ochtends met een redelijk glad gezicht en fit lijf de trein in stap – zijn mijn vriendinnen hoogzwanger of al huisjeboompjebeestje. Lily Allen wrijft het, met haar nummer 22, nog extra in. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Auw.
Ik ben aan het afstuderen en heb een leuke baan, dus met m’n carriere is niks mis (vind ik). Mensen schatten mij meestal 23 en doen weddenschapjes over mijn echte leeftijd. Sommige zeggen “je bent zo oud als dat je je gedraagt”. En andere zeggen “je gedraagt je nog als een losgeslagen student en dat is raar met jouw leeftijd.” M’n jongere broertje noemt zich inmiddels mijn ‘broer’. Dikke prima wat mij betreft.
Wie herkend dit?
Het is niet zo dat ik erover wil klagen ofzo. Want eerlijk bekennen; af en toe m’n ID kaart nog moeten laten zien voelt best goed! Maar toch doet het wat met me. Er knaagt iets. De realiteit van ouder worden brengt een soort van afschuw met zich mee.. Het besef dat je niet meer tot de jongeren behoort, hakt er hard in.
Wij zeggen altijd dat onze leeftijden in het midden uit komen, want mij schatten ze meestal wat ouder in en hem iets jonger. En tsja, ik vind 't soms best een raar idee dat hij twee maanden in het jaar wel 10 hele jaren ouder is dan ik, maar leeftijd is maar een nummertje. Toch? 
)
Ik trek ook m'n eigen plan en áls ik al in het standaard plaatje had willen vallen dan was dat op mijn 17e (toen kwam ik ziek thuis te zitten) al mislukt 
Terwijl als je de dertig aantikt, en je nog geen partner hebt, het toch langzamerhand tijd word daar over na te denken en een partner te gaan vinden. 
.
