Even in het kort mijn school/studieverloop. (Edit: okee dit werd dus niet kort. Sorry.)
Ooit begon ik op het atheneum. Ik was echter een rotpuber en school was stom
Dus ik zakte na de vierde af naar de Havo. Dit ging allemaal perfect van een leien dakje en ik haalde met twee vingers in mijn neus mijn eindexamen. Daarna ging ik een sociale opleiding doen aan het HBO. Dit was ik echter al heel snel zat (te zweverig en teveel betweterige klasgenoten). Mijn toenmalige vriendje studeerde aan de TU en toen ik me wat orienteerde op de studies wist ik: dat wil ik ook! Ik ben in een halfjaar keihard gaan werken om mijn diploma aan te vullen met wiskunde en natuurkunde op VWO-niveau. Toen ben ik naar het HBO gegaan, mijn propedeuse gehaald, en ik schreef me in bij lucht & ruimtevaarttechniek op de TU Delft. Ook dit kostte niet bijzonder veel moeite. Ik was onwijs gemotiveerd en ambitieus: ik zou cum laude mijn bachelor halen en daarna iets met spaceflight en sterrenkunde gaan doen. In Delft ging alles in het begin prima. Ik werd lid bij een vereniging, was daar actief, veel vrienden, en hoewel ik de werklast in het begin wat onderschatte kon ik mezelf vrij snel herpakken en haalde ik het eerste jaar met 53 punten. Mijn gemiddelde was iets van een 7,5. Geen perfect eerste jaar dus maar ik mocht niet klagen. Ik zag in dat cum laude hem waarschijnlijk niet ging worden, maar hoge cijfers halen was nog steeds mijn doel. Ik herkanste mijn zessen waar mogelijk en nam het leren serieus.
Het tweede jaar ging het echter mis. Hoewel er weinig veranderde in mijn leven was ik veel meer thuis aan het hangen, niks doen, ik kwam nauwelijks nog op de vereniging, mijn toenmalige vriend was ongemotiveerd om iets te doen met zijn leven en dat had zijn effect op mij. Hoewel ik netjes naar college ging en alle tentamens maakte moest ik op 3/4e van het jaar toch concluderen dat ik er beroerd voor stond. Ik had diverse vakken niet gehaald, waaronder één vak van het eerste jaar (wat ik dus moest gaan doorschuiven). Ik liet me echter niet uit het veld slaan, ik had al eerder een inhaalslag gemaakt dus dat kon ik nu toch ook weer doen? Vol goede moed zette ik mijn studie voort, ook al haalde ik nog steeds geen goede cijfers.
De eerste echte klap kwam toen ik een extra herkansing had geregeld voor een bepaald vak. Omdat ik het toch erg moeilijk vond haalde ik daar maar een 5 voor. Hiermee werd het officieel onmogelijk om nog in drie jaar mijn studie te halen. Ik was vreselijk verdrietig en zag al mijn dromen in stukjes vallen.
Ik hervond weer wat motivatie toen ik een onwijs leuke minor tegenkwam. Ik heb me hiervoor ingeschreven en begon in september van dat jaar. Het was onwijs leuk en ik heb het netjes afgesloten met een 7 gemiddeld. Toen wist ik: ik wil hierin verder (technische geneeskunde) en vanaf toen stond alles in het teken van het halen van mijn bachelor zodat ik kon gaan doen wat ik écht leuk vond.
En toen... ja. Het wordt een beetje een grijze massa vanaf dan (februari 2013 tot nu). Ik heb ieder jaar wel wat vakken gehaald, maar dit waren vaak vakken die samen werden gegeven waardoor ik mijn aandacht moest verdelen en vervolgens geen van beiden haalde. Mijn bachelor eindproject heb ik mogen doen doordat ik blufte dat ik een vak toch wel gehaald had (dit bleek uiteindelijk niet zo te zijn), dit is anderhalf jaar geleden. Dit vak heet aircraft structural analysis (ASA) en staat bekend als het moeilijkste vak van de bachelor: de docent is beroerd (al is er een selecte groep die hem op handen draagt)(gek genoeg zijn dat de mensen die het wel in één keer halen), elk jaar volgen meer dan 800 mensen het vak terwijl het tweede jaar meestal maar 250 studenten heeft (met andere woorden: ~550 derdejaars en ouder die het nog niet gehaald hebben). De stof is ingewikkeld, de slides beroerd, de docent koppig en naar ("This course is very doable. I'd say that everyone who is sufficiently motivated can pass this course easily" - met andere woorden: als je het niet haalt, dan was je niet gemotiveerd genoeg). Hoewel het door de beroerde slagingspercentages onder streng toezicht staat is het nog steeds best een goed tentamen geweest als het slagingspercentage rond de 40% ligt.
Aan het begin van '15-'16 stond de teller op 167 punten, en omdat ik al eerder had geconcludeerd dat ik lamlendig werd van nietsdoen (en dit zijn effect had op mijn studie) ben ik een jaar bestuur gaan doen bij mijn vereniging. Naast mijn bestuur ging ik ASA doen en de andere twee vakken die nog open stonden. Uiteindelijk heb ik er maar één gehaald: de andere twee waren ASA en een vak waarvan de eisen waren veranderd. Inmiddels heb ik dat vak vrij zeker wel gehaald. ASA zijn maar liefst drie tentamens van geweest. Normaal zijn er twee, maar vanwege slagingspercentages van 16 en 6% hebben ze maar besloten een extra poging erin te gooien. Dit tentamen is 10% van de deelnemers voor geslaagd.
Goed, dit jaar begon ik dus met nog 8 te behalen punten. Daarvan heb ik er 3 vrijwel zeker in mijn zak, ik zit alleen nog met ASA. De hele indeling is dit jaar omgegooid, andere docent (de vorige is vertrokken, blijkbaar was hij van mening dat hij niet werd gewaardeerd voor wat hij deed), andere toetsing. Prima. Nu werken ze met drie tussentoetsen en een eindtentamen.
De drie tussentoetsen heb ik natuurlijk gemaakt en goed voor gestudeerd. Ze leken allemaal wel okee te gaan, maar hoewel de eerste 3,5 maand geleden werd gegeven en de laatste 2 maanden hebben we van geen enkele nog de cijfers te horen gekregen. Blijkbaar is de nieuwe docent na de tentamens óók vertrokken, waardoor er allerlei studentassistenten en docenten bij andere vakken vandaan zijn geplukt om maar die tentamens na te gaan kijken.
Hoewel ik dit eindcijfer nog niet wist ben ik in overleg met de coordinator van de master wel al begonnen met mijn mastervakken. Ik vind het heerlijk om met dingen bezig te zijn die ik wél leuk vind, de vakken zijn interessant, ik ben druk bezig met opdrachten inleveren (dit mag, pas bij het eindentamen moet je officieel ingeschreven staan). Ik was weer hartstikke gemotiveerd. Tot vanmiddag.
Na allerlei drama waarin ik contact had met de examencommissie over deze rare gang van zaken waren vandaag ineens de eindcijfers bekend. Ik racen naar Osiris... Ik heb een 2,9 gehaald. Slagingspercentage van 43%. Tentamen en tussentoetsen gecombineerd. Ik heb het één keer lager gehaald, van de ~8 pogingen. En nu weet ik echt niet meer wat ik moet doen.
Het is namelijk niet eens alleen zo dat ik gewoon klaar wil zijn met mijn bachelor om verder te gaan. In augustus stopt namelijk mijn recht om te mogen lenen. Over 2 jaar in juli moet ik een diploma in mijn zak hebben, anders moet ik mijn prestatiebeurs terug gaan betalen. En als ik me iets afvraag na al die uren en uren en uren werk (voor het vorige tentamen vier weken fulltime studeren aan dit ene vak) is het: hoe gaat het me in vredesnaam ooit wél lukken, als dit niet helpt? Ik ben me ervan bewust dat ik erg slecht studeer: ik raak snel afgeleid en heb moeite om overzicht te houden. Maar het lukte me wel tijdens het leren, ik snapte de stof, ik kwam door de oefenopgaven heen, ik begreep de achterliggende gedachtes. En toch gaat het niet. Misschien is het iets anders, misschien stress ik teveel op het tentamen, ik weet het niet meer zo goed. Het ene moment denk ik dat het prima ging, het volgende moment denk ik me te herinneren dat ik heb zitten huilen boven mijn opgaven omdat ik het niet wist.
En nu weet ik het echt niet meer. Ik vraag me echt af hoeveel zin doorstuderen heeft. Even de zaken op een rijtje (die reeds uitvoerig zijn besproken met meerdere studieadviseurs):
- Me inschrijven voor een master zonder dat ik mijn bachelordiploma heb kan niet. Vakken volgen zoals ik nu doe kan, maar tegen het eindtentamen (in juni) moet ik wel ingeschreven staan.
- Er is één mogelijkheid om mijn bachelor te halen en dat is door alle vakken van het curriculum te halen. Daaronder valt ASA. Een (ander) keuzevak kiezen is niet mogelijk.
- Een extra herkansingsmogelijkheid inwilligen doen ze over het algemeen niet aan, tenzij er zeer speciale omstandigheden zijn. Een student die de wanhoop nabij is en in staat is die overige 175 punten in de prullenbak te gooien is geen zeer speciale omstandigheid.
- Over iets meer dan een maand is de herkansing van ASA. Als ik er alleen al aan denk dat ik weer de stof in moet duiken, waarschijnlijk wéér voor niks, kan ik wel in huilen uitbarsten.
- Mijn ouders betalen al jaren mijn collegegeld en boeken. Als ik nu stop is dat geld ook in de prullenbak. Om maar te zwijgen van de prestatiebeurs, OV en lening die ik terug moet betalen.
Woensdag had ik al een afspraak met de studieadviseur staan, dus daar heb ik nu nog wat extra te bespreken. Ik ging er oorspronkelijk heen omdat studeren nog steeds beroerd gaat, met afgeleid zijn, niks af kunnen maken en daardoor dingen in zijn geheel ontwijken, complete inzinkingen van de stress en allerlei niet-studiebevorderlijke zaken.
Ik heb nu echt het idee dat ik in een onmogelijk dilemma zit. Stoppen kan niet, doorgaan ook niet, alternatieven zijn er niet. Ik ben totaal moedeloos.
Van de week nog las ik op Facebook iets over zesjesculturen op universiteiten, dat dit zorgelijk is, dat studenten lui zijn, bladiebla. Ik zou die persoon graag willen vertellen dat ik de hemel op mijn blote knieën zou danken als er nu spontaan een zes uit de lucht kwam vallen voor ASA. Niet omdat ik niet hoger wil, maar omdat ik niet het idee heb dat ik meer ga leren van nog een keer proberen het tentamen te maken. Hooguit dat ik er gewoon niks van kan.
Sorry voor het lange verhaal. Ik weet ook niet precies wat ik hiermee wil bereiken. Missschien heeft iemand nog een suggestie van wat ik kan doen, ik heb namelijk echt het idee dat ik alles al heb geprobeerd. (Qua leren, qua alternatieven.) Dan hoor ik het graag.
Ik had zo'n vriend, iemand die een hele community rondom het vak op had gezet en onwijs veel mensen naar de eindstreep heeft geholpen. (Nu ik erover nadenk heb ik hem daarmee leren kennen haha.) Hij heeft me toen ook veel dingen uitgelegd en tips gegeven, samen studeren etc etc maar het mocht allemaal niet baten
Hij heeft mij ook best wel eens dingen uitgelegd maar dat werkt gewoon niet, hij snapt het zelf perfect allemaal maar kan niet zo goed uitleggen aan mensen die het totaal niet snappen
Dus dat werkt niet zo.
) waar ze eenmalig een driedaagse training voor gaven. Toen haalde ik ineens een 8! Maar dat hebben ze ook gelijk weer afgeschaft want door die intensieve training werden andere tentamens weer slechter gemaakt. Maar goed, ik was erdoor.
mastervakken zijn vaak meer toegepast/gespecialiseerd en daarom veel interessanter. Komt goed
Dus ik ga ook nog maar eens berekenen wat ik ook alweer precies nodig heb