Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-03-17 13:08

Hoe ga ik hiermee om?

Geplaatst door de TopicStarter : 01-03-17 13:08

Ik ben absoluut geen open of zelfzeker persoon. Ben wel heel goed in mij zo voordoen, zodat niemand merkt dat er iets niet oké is. Ik zit enorm met mezelf in de knoop, en kan er met niemand in mijn omgeving over praten, aangezien niemand zich objectief zou kunnen opstellen. Daarom is bokt zowat een hopeloze poging tot hulp vinden, of toch gewoon al eens mijn verhaal kunnen doen.

Ik heb in het verleden heel wat relaties gehad die mij (op een negatieve manier) gemaakt hebben tot wie ik nu ben. Ik ben enorm wantrouwend, en vertrouw dan ook heel erg moeilijk mensen. Ik sta extreem onzeker in mijn schoenen, wat kan verergeren door bepaalde acties van mijn partner. Het is voor mij heel moeilijk om tevreden te zijn met wie ik ben, ik kan amper positieve punten van mezelf opnoemen. Dit maakt dat een relatie met mij betekent dat die persoon op sommige vlakken gewoon geduldig moet kunnen zijn, ik weet dat al deze dingen verbeteren, maar dat heeft tijd en vertrouwen nodig.

Ik heb mijn huidige vriend twee jaar geleden leren kennen, alles ging vrij snel en ondertussen hebben we een huis gekocht en zijn we verloofd. In augustus 2017 trouwen we, en het onderwerp ‘kinderen’ ligt ook al op tafel. Ik overdrijf niet als ik zeg dat hij geweldig is. Hij is mijn steun en toeverlaat, mijn beste vriend en mijn partner. Heeft zo immens veel respect en liefde voor mij, en is altijd open en eerlijk (ook omdat hij weet hoe belangrijk dit is voor mij). Zelf zat ik dus op het punt waarbij ik hem eigenlijk blind vertrouwde (wat ik nooit voor mogelijk had geacht hiervoor). Ik had amper nog wantrouwende momenten, en als ze er waren kon ik ze snel weer van tafel vegen.

Tot vorige week. Ik ben te weten gekomen dat mijn vriend gelogen had over een bepaald iets. Ik zet liever niet openbaar waarover, maakt ook niet echt uit. Het is voor 99% van de mensen waarschijnlijk iets heel banaals. Echter voor mij was het iets dat mij heel onzeker maakte, daarom respecteerde hij dit en gaf hij mij tijd om hier aan te werken. (Wat ik ook echt deed, voor de duidelijkheid) Mijn grote probleem ligt bij het feit dat hij gelogen heeft. En verstandelijk kan ik redeneren dat hij niet het doel had om mij te kwetsen, en dat ik mij hierover moet zetten. Maar het lijkt mij gewoon niet te lukken.

Ik merk dat ik onbewust meer afstand neem, zijn gezelschap minder op prijs stel, geen zin heb om terug te sms’en. Ik voel mij minder tot hem aangetrokken, waar ik hiervoor met hem over alles zou praten heb ik daar nu geen zin meer in. De kleinste dingen zorgen voor ruzie, omdat ik zo snel gefrustreerd raak over dingen die hij zegt of doet.

Om het allemaal nog erger te maken, is er eigenlijk maar één persoon die mij op dit moment kan gerust stellen, of kan doen lachen. Waar ik mee kan en wil praten, en mij open stel. Hij heeft zelf ook redelijk wat dingen meegemaakt, en is heel erg goed in het ‘lezen’ van mensen. Het scheelt dus voor mij om eens met iemand te praten, die weet hoe ik mij voel zonder dat ik het hoef uit te leggen. Die mij ook effectief goede raad kan geven. Hij is ondertussen al twee jaar mijn beste vriend, niet zozeer dat we leuke dingen doen samen, maar de persoon waar ik heen zou bellen in een ‘nood’situatie. Het is nooit meer geweest dan een goede vriendschap, maar ik voel me schuldig omdat ik zijn hulp zoek op slechte momenten. Ik voel me schuldig dat hij me wél kan doen lachen. En ik betrap mezelf er op dat ik af en toe denk “Wat als dit meer is?”. Ik weet dat er een heel sterke klik is tussen ons, die destijds mogelijks meer had kunnen zijn. Maar ik weet ook dat hij dat zelf nooit zou toegeven zolang hij weet dat ik gelukkig ben, of zolang hij denkt dat mijn huidige relatie beter is voor mij dan hij.

Heb ik gevoelens voor hem? Hij is een belangrijk persoon voor mij, dat wel. Zou het iets kunnen worden moest mijn vriend er niet zijn? Waarschijnlijk wel. Maar dat zijn gedachten die ik niet toe laat. Omdat dat niet aan de orde is, en ik wil mijn vriend helemaal niet opgeven omdat het nu wat minder gaat. Maar ik voel me wel schuldig dat het soms eens door mijn hoofd gaat. Laten we het nog afmaken met het feit dat hij mijn vriend zijn beste maat is, en zijn getuige voor de trouw.

Bedankt voor diegene die het gelezen hebben, het heeft op zich al goed gedaan om het eens te kunnen neerschrijven. Dat helpt op zich ook met het plaatsen van alles. Ik denk dat ik gewoon op zoek ben naar een manier om het mijn vriend te vergeven dat hij gelogen heeft. Ik weet alleen niet hoe.

**Geplaatst**: 01-03-17 13:18

Re: Hoe ga ik hiermee om?

Geplaatst: 01-03-17 13:18

Wow wat een verhaal.

Vervelend dat jij je zo voelt, maar als jij weet dat het eigenlijk niet zo bijzonder is geweest waar hij over gelogen heeft wat is het dan nog meer? Liegen is niet goed, maar is het ook echt een leugen of iets wat niet medegedeeld is ?

Het enige wat ik je kan aanraden is open kaart spelen met je verloofde. Vertellen wat er is en hoe het zit.
Je hebt trouwplannen en zelfs plannen voor kinderen terwijl jij op dit moment ook niet open en eerlijk naar hem bent.

Verder wil ik je veel sterkte wensen.

**Geplaatst**: 01-03-17 13:24

Geplaatst: 01-03-17 13:24

Das heftig, snap dat je er van in de war raakt.
Ik weet natuurlijk niet waar je vriend over gelogen heeft, maar als het iets heel banaals is en jij daardoor gelijk twijfelt aan je relatie, dan is het misschien meer tijd om aan jezelf te gaan werken?

Ik ben door relaties in het verleden ook heel wantrouwig geworden, dit projecteerde ik ook op mijn nieuwe vriend terwijl dat totaal onterecht was. Hierdoor werd het er niet gezelliger op en heeft hij uiteindelijk ook eens iets verzwegen, waardoor de boel escaleerde. Uiteindelijk lag het probleem echter bij mij: ik was veel te onzeker over mezelf en hing hierdoor onwijs veel waarde aan dingen die totaal onbelangrijk zouden moeten zijn. Ik ben hiervoor in therapie geweest. Dat klinkt heel heftig, maar in werkelijkheid waren het een stuk of 5 luchtige gesprekken met een psycholoog. Sindsdien zit ik onwijs lekker in mijn vel, wat op elk vlak van het leven erg fijn is en mijn relatie is daarna echt compleet veranderd, ten goede. We zijn inmiddels gelukkig getrouwd.

Als ik jou was zou ik open kaart spelen met je verloofde, vertel hem wat het met je doet, maar kijk ook hoe jij misschien kan leren hier beter mee om te gaan. Dan keur ik natuurlijk het liegen niet goed, maar dit zou je toch niet zo van de wijs moeten brengen is mijn idee. Sterkte!

**Geplaatst**: 01-03-17 13:30

Geplaatst: 01-03-17 13:30

Hallo ts,

blijkbaar heb jij onbewust je vriend tot middelpunt van jouw wereld gemaakt en op een voetstuk geplaatst. Daardoor valt dit "verraad" best wel zwaar, maar is het ook eerlijk?

Ook je vriend is een mens en die maken fouten. Vergeven kan altijd en hoelang het duurt voordat je eroverheen bent ligt bij jezelf.
Vind jij deze kwestie belangrijk genoeg om je hele relatie spaak je laten lopen?
Of ben je gewoon gekwetst omdat je dacht dat dit niet een mogelijkheid zou zijn?

Of ligt er iets anders onder, en is dit slechts een symptoom?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-03-17 13:44

Geplaatst door de TopicStarter : 01-03-17 13:44

Ik praat hier sowieso wel over met mijn vriend. Ondanks dat ik er geen zin in heb, vind ik dat wel belangrijk in een relatie. Dus ook het deel dat ik mij soms schuldig voel omdat ik met zijn beste vriend wel kan praten.

Ik ben in het verleden al enkele keren bij de psycholoog geweest. Helaas doet dit niet veel voor mij. Heb al gemerkt dat ik gewoon eens een 'klik' moet kunnen maken om ergens mee om te gaan.

Hij had iets verzwegen voor mij, dit heb ik aangekaart en toen heeft hij erover gelogen. Wat niet slim was, aangezien ik harde feiten had om zijn leugen te weerleggen. Ik denk niet dat ik hem het middelpunt van mijn wereld gemaakt heb, ik ben mij heel bewust van zijn mindere kanten en heb ook een leven buiten 'het onze'. Ik voel me vooral gekwetst, inderdaad zoals minikatje zegt, omdat ik niet gedacht had dat hij ooit zou liegen tegen mij. Achteraf bekeken was dat waarschijnlijk heel naief van mezelf.

**Geplaatst**: 01-03-17 13:50

Re: Hoe ga ik hiermee om?

Geplaatst: 01-03-17 13:50

Ik heb op mijn onderarm getatoeëerd staan(in het Arabisch): Je kunt pas van een ander houden als je eerst leert van jezelf te houden.
Imo is dat een onomkeerbaar feit; ik heb ook in relaties gezeten op het moment dat ik niet van mezelf hield en....iedere keer loopt uiteindelijk stuk.
Lieve TS, als ik zo je verhaal en reactie lees dan denk ik dat het hoog tijd is; voordat er straks eventueel kindertjes komen etc om met jezelf aan de slag te gaan.
Dat kan op verschillende manieren uiteraard; waar jij je prettig bij voelt bepaal je zelf.
Het is niet gezond om zo onzeker en wantrouwig te zijn; het kán ook écht anders.
Echter vergt dat wel van jou een flinke dosis moed en daadkracht.
Succes!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-03-17 13:56

Re: Hoe ga ik hiermee om?

Geplaatst door de TopicStarter : 01-03-17 13:56

@ Wildgirl: Klopt. Ik ben er mij heel erg van bewust dat ik dit moet leren. Ben er ook heel erg mee bezig en aan het werken hieraan. Ik heb in het verleden de fout gemaakt van mijn leven rond mijn partner te bouwen, en weet dat dit niet werkt. Hier heb ik reeds aan gewerkt, en ik kan nu wel zeggen dat ik een zelfstandig leven heb opgebouwd waar een relatie een aanvulling is, en geen centraal thema. Het jammere is dat het eigenlijk allemaal heel goed ging, maar nu even een stap terug is omdat ik me hierdoor heel 'dom' voel dat ik zo goedgelovig kon zijn.

**Geplaatst**: 01-03-17 14:02

Re: Hoe ga ik hiermee om?

Geplaatst: 01-03-17 14:02

@TS, hartstikke goed dat je inmiddels ook je eigen leven hebt naast het leven met je partner echter; het is niet hetgeen ik bedoel.
Op het moment dat je niet van jezelf kunt houden(en dus achterdochtig bent, een laag zelfbeeld hebt, je je dom voelt en moeite hebt met het vertrouwen van mensen) ben je niet in staat een gezonde relatie in stand te houden.
Dat kan overigens heel lang goed gaan hoor; je geeft zelf ook aan dat je goed bent in het maskeren. Echter, het vreet je langzaam van binnen op en uiteindelijk zijn de barsten te groot en knal je de afgrond in wat de vicieuze cirkel compleet maakt(zie je wel dat ik niemand kan vertrouwen).
Op het moment dat ik nu in een relatie zit en mij overkomt bovenstaande wat jou is overkomen dan zou het geen seconde in mijn hoofd opkomen om te denken dat ík dom ben door goedgelovigheid.
Dat is het verschil ;-)

**Geplaatst**: 01-03-17 14:11

Re: Hoe ga ik hiermee om?

Geplaatst: 01-03-17 14:11

Ts je maakt het jezelf erg moeilijk.
Ik zou proberen aan jezelf te werken. Eventueel met hulp.
De ene psycholoog/therapie is de andere niet.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-03-17 14:16

Geplaatst door de TopicStarter : 01-03-17 14:16

@ Wildgirl: Het houden van mezelf is inderdaad een werk van lange duur. Ben er me bewust van dat dit een probleem is. Heb al verschillende manieren geprobeerd om hier iets aan te veranderen, en sommige werken heel goed. Voor een tijdje, tot er iets gebeurt waardoor ik enkele stappen achteruit zet. Ik moet ook gewoon erg opletten dat ik mezelf niet wijs maak dat alles oké is. Daarom dat het helpt om met mijn beste vriend te praten, hij is daar heel nuchter in en ziet door al mijn 'faken' volledig door. Zelfs als ik het zelf niet door heb. Helaas voel ik mij daar dan weer schuldig over tegenover mijn vriend.

@ Luuntje: Ik kan je een hele reeks psychologen geven die me proberen helpen hebben. Tuurlijk moet ik aan mezelf werken, ben ik me heel erg bewust van.

**Geplaatst**: 01-03-17 14:16

Geplaatst: 01-03-17 14:16

Is dit voorval het waard om je relatie op de klippen te laten lopen? Ja, dan een punt er achter. Nee, dan samen aan het werk om de boel weer te herstellen.
Aan een relatie moet je eenmaal werken. Er komt altijd een punt dat het lastig wordt. De kunst is om er dan samen weer uit te komen.

Waarom had je partner gelogen? Dacht hij dat hij jou verdriet zou doen als je er achter kwam en dat wilde voorkomen? Was het bewust liegen?
Vond hij het ook een domme fout en schaamt hij zich er voor en wilde hij je er niet mee opzadelen?
Een leugen moet een bepaalde gedachtengangen hebben, anders is het ook geen leugen.
Weet je dat ook? Heb je het daar over gehad met je partner? Geloof jij zijn onderbouwing of heb je het gevoel dat er meer achter zit? Kan hij bij jou de achterdocht weg halen? Wat zou je zelf willen hoe hij het oplost? Heb je dat voor jezelf helder?
Het is niet eerlijk om in de boosheid te blijven hangen. Je zal er hoe dan ook mee aan de slag moeten. Ik haal namelijk uit je verhaal dat je een geweldige partner hebt die een fout heeft gemaakt.

**Geplaatst**: 01-03-17 14:19

Geplaatst: 01-03-17 14:19

Faith_vda schreef:
@ Wildgirl: Het houden van mezelf is inderdaad een werk van lange duur. Ben er me bewust van dat dit een probleem is. Heb al verschillende manieren geprobeerd om hier iets aan te veranderen, en sommige werken heel goed. Voor een tijdje, tot er iets gebeurt waardoor ik enkele stappen achteruit zet. Ik moet ook gewoon erg opletten dat ik mezelf niet wijs maak dat alles oké is. Daarom dat het helpt om met mijn beste vriend te praten, hij is daar heel nuchter in en ziet door al mijn 'faken' volledig door. Zelfs als ik het zelf niet door heb. Helaas voel ik mij daar dan weer schuldig over tegenover mijn vriend.

@ Luuntje: Ik kan je een hele reeks psychologen geven die me proberen helpen hebben. Tuurlijk moet ik aan mezelf werken, ben ik me heel erg bewust van.

Maar een psycholoog moet het niet oplossen. Jíj moet het oplossen, met hulp van

Heb je bijvoorbeeld vaker dat je ineens compleet omslaat in je mening over iemand?

**Geplaatst**: 01-03-17 14:19

Geplaatst: 01-03-17 14:19

Faith_vda schreef:
@ Wildgirl: Klopt. Ik ben er mij heel erg van bewust dat ik dit moet leren. Ben er ook heel erg mee bezig en aan het werken hieraan. Ik heb in het verleden de fout gemaakt van mijn leven rond mijn partner te bouwen, en weet dat dit niet werkt. Hier heb ik reeds aan gewerkt, en ik kan nu wel zeggen dat ik een zelfstandig leven heb opgebouwd waar een relatie een aanvulling is, en geen centraal thema. Het jammere is dat het eigenlijk allemaal heel goed ging, maar nu even een stap terug is omdat ik me hierdoor heel 'dom' voel dat ik zo goedgelovig kon zijn.

Tja, je geeft al aan dat hetgene waar je vriend over gelogen heeft iets heel banaals is. Misschien even stil staan bij het feit dat 80% van alle mensen wel eens een leugentje vertellen, om bestwil of om iemand anders niet nodeloos te kwetsen. Misschien is dat in jouw geval ook zo, geen idee. Maar ik weet wel dat je blijkbaar gevoelens voor zijn vriend hebt en dit komt denk ik omdat je tegen hem wel alles kunt vertellen en hij je aan het lachen kan maken. Maar dat is geen basis alleen voor een relatie. Bedenk waarom jouw vriend zo veel voor je betekend want vluchten in de armen van een ander omdat die je nu net even wat beter aanvoelt is foute boel. Zo zie je heel vaak patienten, vooral in het psychische , verliefd worden op hun therapeut. Logisch maar wel waanidee, succes.

**Geplaatst**: 01-03-17 14:29

Re: Hoe ga ik hiermee om?

Geplaatst: 01-03-17 14:29

Je geeft aan dat dit een stap terug is, dat je even geen zin meer hebt om je vriend terug te appen en dat je je minder aangetrokken voelt.
Ik zou eens heel goed bij mezelf te rade gaan of je wel of niet de rest van je leven met deze partner samen wil doorbrengen. Zo ja, neem afstand van je beste vriend en ga investeren in je relatie, want als je blijft afstoten en naar die andere vriend toe blijft trekken heb je kans dat je vriend je uiteindelijk verlaat.
Zo nee, wees eerlijk en ga je eigen leven leiden.
Hoe dan ook; ga aan jezelf werken. Dit is niet eerlijk tegenover een ander.

**Geplaatst**: 01-03-17 14:29

Geplaatst: 01-03-17 14:29

Het is misschien niet zo opbeurend, maar mocht je er dus uiteindelijk idd met je beste vriend vandoor gaan ben je natuurlijk ook geen haar beter dan je huidige verloofde. Niet dat liegen goed is voor een relatie, maar vreemd gaan al helemaal niet.

Weet je huidige vriend dan bijvoorbeeld dat je twijfelt? Zowel over jullie als dat je misschien wat meer aangetrokken bent door je beste vriend?
Dat je zulke zaken niet toe laat in je hoofd is goed bedacht, maar uiteindelijk wint de sterkste kan, welke dat ook mag zijn.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-03-17 14:58

Geplaatst door de TopicStarter : 01-03-17 14:58

@ No_No:
Ik weet dat een relatie werken is. Vind ik mijn relatie de moeite om aan te werken? Absoluut. Mijn vriend is inderdaad een geweldig persoon, dat geef ik ook aan in mijn openingspost. Hij heeft een fout gemaakt, dat klopt. Ik wéét dat mensen fouten maken, en ja hij heeft er enorm veel spijt van. Wou mij ook absoluut niet kwetsen. We hebben het over het hele voorval al meermaals uitgebreid over gehad. En ik begrijp ook waarom hij gelogen heeft. Het heeft mij gekwetst, en ik wil mij daar heel graag over zetten. Ik merk gewoon dat ik het moeilijk heb met mij erover te zetten.

@ Bizzybijtje:
Dat is ook mijn mening over psychologen, ik verwacht niet dat ze mijn probleem gaan oplossen (zou wel zo handig zijn.. :p ). Het is helaas niet iets dat voor mij persoonlijk werkt, met een psycholoog gaan praten. Ik sla niet echt om hoor, ik ben eigenlijk net iemand die heel lang vast houdt aan iets. Ik ben ook iemand die (niet enkel in een relatie), heel snel vergeeft en nieuwe kansen geeft. Daarom ook dat ik nu zo in de war ben, omdat het mij hier niet lijkt te lukken.

@Bigone:
Ik geef aan dat waar hij over gelogen heeft voor vele anderen banaal is, maar voor mezelf gevoelig ligt. Die 'gevoelens' voor zijn beste vriend zijn denk ik inderdaad niet meer dan het feit dat ik met hem gewoon heel erg goed overweg kan. Ik wil ook helemaal niet mijn huidige relatie opgeven, om dan weg te lopen en een nieuw leven met hem te beginnen (om het even heel cliché te zeggen). Ik geef gewoon eerlijk toe dat ik mezelf soms afvraag of het met een ander beter zou zijn, maar dat hebben de meeste mensen wel eens denk ik. Maar ik voel er mij wel schuldig bij, omdat mijn vriend het zelf heel jammer vindt dat hij op die manier niet met mij kan praten. Hij doet zijn uiterste best om dingen te begrijpen (waarvoor ik echt énorm veel respect heb), maar hij 'leest' mensen nu eenmaal niet zo makkelijk.

@ Goof:
Ik wéét dat ik de rest van mijn leven gelukkig ga zijn met hem. Ik denk ook dat dat afstoten gaat wegtrekken, persoonlijk vermoed ik dat ik nu gewoon even tijd nodig heb om het te verwerken. Het is ook niet zo dat ik elke dag loop te appen met die vriend, verre van zelfs. Wij horen of zien elkaar eerder sporadisch, en mijn vriend is daar ook telkens bij (samen met de rest van onze vriendengroep). Ik weet ook dat ik aan mezelf moet werken, dat doe ik ook. Ik moest het gewoon even van me af kunnen schrijven ook, wat me ook helpt om het in perspectief te zetten.

@ Palousa_boy:
Ik ben in geen geval van plan om iets met m'n beste vriend te beginnen. Ik zie m'n huidige vriend nog altijd heel graag, ook al is het even moeilijk. Een relatie is werken, en dat ben ik ook van plan. Dat maakt niet dat ik het niet even lastig kan hebben met een bepaalde situatie. Ik heb geen twijfels bij mijn relatie, maar mijn vriend weet dat ik het even moeilijk heb met de hele zaak. Hij is er ook van op de hoogte dat ik die band heb met zijn beste vriend, en dat ik mij schuldig voel daarover. Maar, en dat heb ik hem ook gezegd, ik denk niet dat ik echt gevoelens heb voor hem. Ik zou mijn vriend niet laten vallen voor hem. Hij is gewoon een heel vertrouwd iemand, die mij door en door kent, waar ik makkelijk mee kan praten.

**Geplaatst**: 01-03-17 14:59

Re: Hoe ga ik hiermee om?

Geplaatst: 01-03-17 14:59

In welk tijdbestek speelt dit zich allemaal af?
Een paar dagen, weken of maanden?

**Geplaatst**: 01-03-17 15:14

Re: Hoe ga ik hiermee om?

Geplaatst: 01-03-17 15:14

Leer eerst met jezelf leven ipv altijd je heil te zoeken bij anderen... Imo kun je met je huidige zelfbeeld geen gezonde relatie beginnen/ hebben met iemand. Of je nu samen bent met Jan, Piet of Paul, het probleem blijft dus leg jouw "geluk" niet bij een ander maar neem het zelf in handen. Wat je nu doet is niet eerlijk naar de andere.

**Geplaatst**: 01-03-17 15:32

Re: Hoe ga ik hiermee om?

Geplaatst: 01-03-17 15:32

Misschien is een counseler iets voor je? Die stelt vragen waar je zelf over na moet denken en ook zelf met antwoorden komt.

Dat je het hem nu niet kan vergeven is misschien wel omdat hij heel erg naast je staat en dat je van hem houdt? Soms is het makkelijker om erg boos te zijn op mensen waar je veel om geeft?

Hoe zou het zijn als het voorval andersom was geweest? Jij had dat gedaan wat je partner gedaan heeft. Je verzwijgt het bewust voor je partner om hem niet te willen kwetsen en hij reageert op de zelfde manier als jij nu doet? Je doet vreselijk je best om het weer goed te maken maar je partner blijft boos en negeert je zelfs? Hoe zou dat voor jou zijn? Hoe lang zou jij dat pikken? Wat zou jij doen om er voor te Zorgen dat je partner het naast zich neer kan leggen en dat jullie verder kunnen met leuke dingen ipv je energie in boosheid en frustraties te steken?

Ik heb trouwens niet op alle vragen een antwoord gehad. Dat hoeft ook niet, maar misschien is het wel iets om even goed over na te denken.
Je wil je relatie niet opgeven dus moet er iets veranderen ts..! Als dit lang zo door gaat maakt je partner uiteindelijk wel de keuze. Of wil je het daar op uit laten draaien?

**Geplaatst**: 01-03-17 15:42

Geplaatst: 01-03-17 15:42

Citaat:
Tot vorige week. Ik ben te weten gekomen dat mijn vriend gelogen had over een bepaald iets. Ik zet liever niet openbaar waarover, maakt ook niet echt uit. Het is voor 99% van de mensen waarschijnlijk iets heel banaals. Echter voor mij was het iets dat mij heel onzeker maakte, daarom respecteerde hij dit en gaf hij mij tijd om hier aan te werken. (Wat ik ook echt deed, voor de duidelijkheid) Mijn grote probleem ligt bij het feit dat hij gelogen heeft. En verstandelijk kan ik redeneren dat hij niet het doel had om mij te kwetsen, en dat ik mij hierover moet zetten. Maar het lijkt mij gewoon niet te lukken.

Ik merk dat ik onbewust meer afstand neem, zijn gezelschap minder op prijs stel, geen zin heb om terug te sms’en. Ik voel mij minder tot hem aangetrokken, waar ik hiervoor met hem over alles zou praten heb ik daar nu geen zin meer in. De kleinste dingen zorgen voor ruzie, omdat ik zo snel gefrustreerd raak over dingen die hij zegt of doet.

Je hebt geen invloed op wat je vriend heeft gedaan, wel op hoe jij ermee omgaat. In plaats van dat je met een donderwolk rondloopt en het steeds laat bliksemen zodra iets je niet aanstaat kun je ook gewoon zeggen dat je A) gekwetst bent door de leugen, misschien zelfs wel een beetje teveel en B) je daardoor nu ook meer afstand voelt en C) je nu zelfs tijdelijk minder tot hem aangetrokken voelt en D) misschien zelfs wat meer ruimte nodig hebt om het een en ander uit te zoeken.
Dan hou je het puur bij jezelf.
Op die manier weet je vriend wat er in je omgaat en kun jij de tijd en ruimte nemen om serieus te kijken naar of jouw reactie nou realistisch/helpend voor jezelf is of niet zonder alles in je eentje te doen of op te kroppen. Rondlopen met een donderwolk en de kleinste bijzaken vanuit een onbesproken hoofdzaak laten escaleren is doet wat puberaal over en dat maakt het voor anderen nog moeilijker om met jou om te gaan.

Los daarvan heb je dus die andere man op de achtergrond die afstand houdt zolang je gelukkig bent in je huidige situatie maar eventueel beschikbaar is als die uitgaat?
Eerlijk gezegd klinkt dat alsof je huidige vriend nooit een echte kans zal krijgen als het eens echt moeilijk wordt, aangezien je altijd nog die (misschien wel leukere?) anders achter de hand hebt... Ik zou die twee zaken dan ook los van elkaar zien: je hebt nu een relatie - en er is een man die je wel leuk vindt. Nu redeneer je 'misschien moet ik het wel uitmaken om dat piepkleine leugentje want ik heb nog een ander achter de hand' maar dat is al niet eerlijk. Of je jouw huidige relatie uitmaakt heeft niets te maken met of je nog een man achter de hand hebt of niet. Is je huidige relatie fijn? Dan ga je ermee door. Valt je huidige relatie tegen? Dan stop je ermee. Als dat betekent dat je de komende twee jaar alleen bent, dan so be it, maar trap alsjeblieft niet in de valkuil van 'ik kan het uitmaken want er is nog een mogelijke ander dus dan ben ik in elk geval niet alleen', want zoals alle anderen hierboven ook al schrijven; als je relaties nodig hebt omdat je niet alleen met jezelf kunt zijn dan zullen je relaties nooit een eerlijke kans krijgen.

**Geplaatst**: 01-03-17 15:51

Geplaatst: 01-03-17 15:51

Schrijf de leugen op een papiertje, stop het in een doosje, en begraaf het diep onder de grond.
Geef jezelf nu een flink schop onder je kont en ga door met je leven. Neem afstand van 'die vriend' en ga voor je eigen vriend en geluk.
Je hebt er meerdere keren over gepraat, op een gegeven ogenblik is het gewoon klaar.

Nu denk je dat ik er te makkelijk over denk, ja misschien wel, maar jij denkt er te moeilijk over. Echt meid, ga verder met je leven, leugentjes, al dan niet om eigen bestwil, worden nu eenmaal verteld.
Je hebt je vriend nu al genoeg laten schrikken, de volgende keer zal hij het wel uit zijn hoofd laten.

En nu verder, samen. Mijn vriend zou ik al lang kwijt zijn als ik keer op keer over een onbenullig klein leugentje zou beginnen. Hij wil best over een leugentje praten (wat natuurlijk ook best is gebeurd in onze relatie, waar niet) maar eenmaal (goed) uitgepraat, is het dan ook klaar.
Succes!

**Geplaatst**: 01-03-17 16:00

Re: Hoe ga ik hiermee om?

Geplaatst: 01-03-17 16:00

Het gras is groener...

Je hebt nu van je vriend een nare ervaring meegekregen, en zoals je het beschrijft wordt dit niet goed uitgesproken en neem je zelf afstand. Waardoor je vriend hier niets in kan betekenen voor jou en je gevoel.
Die andere vriend is op dit moment je knight in shining armour... hij geeft je net dat kleine stukje wat je vriend niet gaf. Maar ook hij heeft mindere kanten, en dat zie je nu niet omdat je over gefocust bent op de fout die je vriend heeft gemaakt.

Dus als tip... denk heel erg goed voor je zelf na of de leugen echt zo erg is en bespreek dit. Als de leugen weg is, blijven die gevoelens voor die andere vriend er dan ook nog?

**Geplaatst**: 01-03-17 16:02

Re: Hoe ga ik hiermee om?

Geplaatst: 01-03-17 16:02

En eigenlijk, als je eerlijk naar jezelf bent, heb jij nu óók een leugen die je niet verteld. Je krijgt gevoelens voor zijn beste vriend. Durf jij daar eerlijk over te zijn naar je aanstaande?

**Geplaatst**: 01-03-17 16:06

Geplaatst: 01-03-17 16:06

Storm schreef:
En eigenlijk, als je eerlijk naar jezelf bent, heb jij nu óók een leugen die je niet verteld. Je krijgt gevoelens voor zijn beste vriend. Durf jij daar eerlijk over te zijn naar je aanstaande?

Ik denk dat dit nog erger is dan de leugen van haar aanstaande eigenlijk..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-03-17 16:25

Geplaatst door de TopicStarter : 01-03-17 16:25

Ik ga even algemeen reageren, omdat veel dingen die gezegd worden naar mijn mening wat over hetzelfde gaan, daarna ga ik persoonlijk in op de aanvullende zaken.

Ik zie mijn vriend doodgraag, heb ABSOLUUT niet de bedoeling om over te lopen naar een ander, zie mijn beste vriend niet als een plan B (ik voel me op dit moment gewoon op mijn gemak bij hem, terwijl ik dat bij een ander even niet heb, maar daar stopt het). Mijn vriend is van ALLES op de hoogte. Ja, ik geef aan minder contact te willen en geen zin te hebben om met mijn vriend erover te praten. Maar dat betekent niet rechtstreeks dat dat is hoe het loopt. Wij wonen samen, leven samen, en ik zie hem graag. Hem negeren of afstand nemen of niet praten is dus niet aan de orde. Ik ken mijn beste vriend ook heel goed, inclusief zijn minder kantjes, en geloof mij, dat zijn er een pak. Geen knight in shining armour dus. Nogmaals, is het makkelijk voor mij om met hem te praten, omdat hij daar nu eenmaal beter in is dan mijn vriend. Maar het is niet omdat ik mezelf erop betrap van soms te denken "Wat als?", dat ik er met een ander vandoor zou gaan. Mijn beste vriend laten vallen is niet aan de orde, hij is ook de beste vriend van mijn partner, en getuige op ons huwelijk. Er is ook geen sprake van een mogelijke relatie, of dat één van beide dat zou willen. Ik heb enkel aangekaart dat het, moest mijn vriend er niet zijn, het misschien wel kon gebeuren. Maar mijn vriend is er, en ik zie hem doodgraag. Ik heb geen crush op iemand anders, ik kan gewoon heel goed met iemand anders praten. Over dat laatste voel ik me, zoals aangegeven, soms schuldig omdat dit (nog) niet met mijn eigen vriend kan. Ook aan dit laatste wordt gewerkt, hij is daar van nature gewoon niet zo goed in. Ik ben er mij ook heel bewust van dat ik aan mezelf moet werken, en dat doe ik ook. Heel hard zelfs, en dat ging lange tijd heel goed. Dit zag ik simpel weg niet aankomen, en is daarom even een tegenslag.

@ Minikatje: De psychologen heb ik doorheen de jaren verschillende geprobeerd. Waar ik dan telkens meerdere malen heen ging (wekelijks, sommige twee-wekelijks).

@ No_No:
Sorry als ik niet alles beantwoord heb, ik doe mn best!
Ik denk dat ik mezelf net té veel vragen stel waar ik een antwoord op zoek. Ik begrijp namelijk heel goed vanwaar alles komt. Bij mezelf en bij mijn vriend. Het is gewoon niet altijd simpel om dat onmiddellijk op te lossen. Ik geloof inderdaad dat het mij zo kwetst, omdat hij zo belangrijk voor mij is. Ik denk wel dat ik hem kan vergeven, maar het gaat gewoon even duren vooraleer hij mijn vertrouwen weer volledig heeft. Voor de duidelijkheid: ik doe niet boos tegen mijn vriend, en ik negeer hem ook niet. Dat vind ik een kinderachtige reactie die niets oplost. We maken ook niet om elk klein ding ruzie, maar ik merk persoonlijk gewoon dat ik sneller gefrustreerd ben door zaken.

@ Xyzutu2:
Ik loop niet rond als een donderwolk die de hele tijd bliksemt. Dat ligt niet in mijn aard. De dingen die je aanhaalt hebben we allemaal al besproken. Zoals ik hierboven aanhaal maak ik ook geen ruzie om de kleinste zaken. Net zoals jij zegt, vind ik dat ook puberaal gedrag waar niemand baat bij heeft. In mijn algemene uitleg hierboven geef ik denk ik een duidelijk antwoord op je vragen omtrent mijn beste vriend. Het is niet zozeer dat ik nu plots met hem iets wil beginnen, hij voelt mij gewoon heel goed aan.

@ Storm:
Ik denk dat ik op de meeste dingen gereageerd heb in het algemene stuk hierboven, ik probeer het ook echt aan te pakken zoals jij aangeeft: Me erover zetten, en hop weg ermee. Het gaat alleen denk ik even duren vooraleer mijn vertrouwen weer helemaal opgekrikt is.

Nomineer dit bericht ×