Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-02-17 17:06

Afscheid nemen van een geliefde

Geplaatst door de TopicStarter : 09-02-17 17:06

Nav een ander topic...

Een geliefde is overleden, neem je fysiek afscheid?
In het andere topic roepen een aantal mensen dat je afscheid ~~moet~~ nemen, anders krijg je er later misschien spijt van, en het helpt bij de verwerking....

Ik sta hier heel anders in. Ik heb helemaal geen behoefte om naar een dood lichaam te kijken, en ik hoef ook niet perse in een open kist opgebaard te worden zodat iedereen erom heen kan gaan staan met "goh, ze ligt er wel netjes bij he?"....

Hoe staat bokt hierin?

**Geplaatst**: 09-02-17 17:10

Re: Afscheid nemen van een geliefde

Geplaatst: 09-02-17 17:10

Er werd mij aangeraden niet naar mijn moeder te gaan kijken bij de begrafenis want ze was heel erg opgeblazen en leek niet meer op zichzelf...ik was 11 en heb het dus ook niet gedaan...

**Geplaatst**: 09-02-17 17:13

Re: Afscheid nemen van een geliefde

Geplaatst: 09-02-17 17:13

Ik ben heel blij dat ik nog bij mijn moeder geweest ben. Ik was ook bij haar toen ze overleed. Maar eenmaal opgebaard was ze zo ontzettend mooi en vredig....zo had ik mijn moeder al lange tijd niet gezien.
Maar ik heb ook personen gezien die gewoon niet meer waren zoals ze waren, daar had ik liever niet naar gekeken zeg maar.
Het afscheid nemen, zelf zien dat iemand niet meer leeft, kan voor het besef en de verwerking soms wel belangrijk zijn.

**Geplaatst**: 09-02-17 17:14

Geplaatst: 09-02-17 17:14

Ik heb dat nooit gedaan bij mn opa's en oma's en andere overleden bekenden. Was een keer bij een condoleance, stond daar ineens die kist pontificaal naast de te condoleren mensen, deksel eraf. Ik schrok me een ongeluk.

Ik hou er gewoon echt niet van om dode mensen te bekijken.

**Geplaatst**: 09-02-17 17:16

Geplaatst: 09-02-17 17:16

Ik denk dat dat voor iedereen persoonlijk is. Als kind durfde ik echt niet naar een dode te kijken, ik werd ook niet 'gedwongen' om het te doen. Nu doe ik het wel. Voor mij is het dode lichaam niets meer dan dat... de persoon in kwestie ziet er heel anders uit dan in mijn herinneringen.

**Geplaatst**: 09-02-17 17:17

Geplaatst: 09-02-17 17:17

mijn moeder is niet opgebaard daar haar hele hoofd blauw en niet meer heel was. (mocht iemand perse willen weten wat er gebeurd is graag per pb)
en mijn vader zag er heel normaal uit. ik heb op de laatste condoleance avond afscheid van hem genomen want de crematie aangelegenheid zou met gesloten kist plaatsvinden. ik ben blij dat ik die avond toch geweest ben, ik heb echt afscheid van hem kunnen nemen (ik was 11 toen btw, toen mijn moeder stierf was ik 2,5, ik was erbij toen dat gebeurde)

**Geplaatst**: 09-02-17 17:17

Geplaatst: 09-02-17 17:17

Ik heb het bij mijn opa bewust niet gedaan, omdat die in de laatste week heel geel en ziekelijk geworden was. Die wilde ik me liever herinneren zoals hij was en niet zoals hij er dood uitzag.

**Geplaatst**: 09-02-17 17:17

Geplaatst: 09-02-17 17:17

Toen mijn oom overleed heb ik hem daarna nog wel gezien.
Hij lag er heel vredig bij. Ik zag wel meteen dat het mijn oom niet meer was, maar alleen zijn 'omhulsel'. Achteraf ben ik blij dat ik hem zo nog gezien heb, daarna kon ik het pas echt goed afsluiten en verder.

**Geplaatst**: 09-02-17 17:18

Geplaatst: 09-02-17 17:18

Heel lastig...
Ik had ook nooit de behoefte om bij een overledene te gaan kijken. Vond het echt helemaal niets.
Maar ik was bij mijn moeder toen ze haar laatste adem uitblies in mijn armen....
Ik wilde er niet bij zijn als ze vanuit haar bed in de kist gelegd werd. Maar mijn vader ging snel naar boven en mijn broertje naar buiten, dus toen het gevraagd werd of ik haar hoofd wilde ondersteunen had ik zoiets van, ja ik heb haar nu zien sterven dus wat maakt dit uit...

Het is iets wat je noooooit meer over kunt doen. Mócht je er ooit spijt van krijgen dat je niet bent gaan kijken, kan het ook niet meer.
Ik heb foto's van mijn moeder genomen toen ze in haar kist lag. Ik denk niet dat ik er ooit naar kan kijken, maar mocht ik het ooit willen, is die mogelijkheid er wel.
Mijn nicht lag op de hartbewaking toen mijn moeder overleden was/begraven is. Ze had daar echt zoveel moeite mee, zij had het wel nodig mijn moeder te zien toen ze overleden was. Zij had het nodig voor haar verwerking. Zij was zo blij met de foto's!

**Geplaatst**: 09-02-17 17:19

Geplaatst: 09-02-17 17:19

Geen moeite met dode lichamen. Ik heb mijn oma nog gezoend en geknuffeld toen ze in de kist lag.

**Geplaatst**: 09-02-17 17:21

Geplaatst: 09-02-17 17:21

Ik heb het altijd verschrikkelijk gevonden en heb er jarenlang nachtmerries van. Liever ga ik dus niet meer.

Maar heb het idee dat ik het bij hele naaste familie niet kan maken. Geen idee nog hoe ik dat bij mijn vader en moeder ga doen.

**Geplaatst**: 09-02-17 17:24

Geplaatst: 09-02-17 17:24

Dat is naar mijn idee echt heel persoonlijk. En voor mij echt afhankelijk wie het is. Ik ga liever niet maar als het echt iemand is die toch dicht bij je stond dan wil ik juist wel. In sommige situaties is het ook voor mij iets om het echt te bevatten. Iemand die je aantal dagen van te voren gezien hebt in goede gezondheid en in 1 klap zijn ze weg. Dan is er voor mij zoveel ongeloof dat ik het "moet" zien om het te geloven. Maar iemand die verder van mij vandaan staat herinner ik ook liever zoals ze waren en het verwerken is dan ook anders.
Daarnaast vind ik zo'n afscheid persoonlijk echt voor de mensen die er kort bij staan.

Ik heb wat familie(oma's en oom) verloren toen ik nog jong was jaar of 8/9 en geen idee of ik toen ben gaan kijken. Dat weet ik echt niet meer. Zeker met kinderen moet je echt aan hun overlaten.

Laatst bijgewerkt door Tigra_ op 09-02-17 17:26, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 09-02-17 17:24

Geplaatst: 09-02-17 17:24

Tot nu toe ben ik wel altijd gaan kijken.
Afgelopen jaar overleed een cliënt. Hij lag bij ons opgebaard en ik heb hem elke dag gezien, vanaf de dag van overlijden. Ik weet nu dat ik een geliefde de eerste 4 dagen nog wel wil zien. Daarna liever niet meer. Op het moment dat het lichaam minder mooi werd hebben wij in overleg met familie de kist gesloten. Dat was na ongeveer 4 a 5 dagen.

**Geplaatst**: 09-02-17 17:27

Geplaatst: 09-02-17 17:27

Lente schreef:
Tot nu toe ben ik wel altijd gaan kijken.
Afgelopen jaar overleed een cliënt. Hij lag bij ons opgebaard en ik heb hem elke dag gezien, vanaf de dag van overlijden. Ik weet nu dat ik een geliefde de eerste 4 dagen nog wel wil zien. Daarna liever niet meer. Op het moment dat het lichaam minder mooi werd hebben wij in overleg met familie de kist gesloten. Dat was na ongeveer 4 a 5 dagen.

hangt ervan af. als iemand bij leven veel medicatie gebruikt kan het zijn dat het lichaam al eerder achteruit gaat.

**Geplaatst**: 09-02-17 17:27

Geplaatst: 09-02-17 17:27

Ik vind dat je er een volledig vrije keuze in hebt of je wel of niet bij een overleden naaste gaat kijken. Ik durfde zoiets ook nooit, toen we net samen waren ben ik met mijn vriend naar de begrafenis van zijn opa geweest. Ik had de hele meneer nog nooit gezien maar hij lag opgebaard in een open kist, de gehele plechtigheid lang en de kist was ook nog een stukje gekanteld zodat je er echt niet omheen kon om naar hem te kijken. Ik vond dat toen heel vervelend, omdat ik niet zelf de keuze had.

In jull 2016 is mijn eigen opa overleden, dat was als een papa voor mij en ik ben bij zijn overlijden aanwezig geweest. Ik heb hem nog een keer in het rouwcentrum in zijn kist gezien en daarna voor de crematieplechtigheid, waarna de kist dicht ging. Ik ben blij om hem nog fysiek aangeraakt te kunnen hebben, ik heb hem ook nog gewoon een kus gegeven. Maar of ik het nou fijn vind om hem echt nog gezien te hebben vind ik dubbel. Hij was echt opa niet meer, ik kreeg flashbacks van zijn overlijden en zijn ogen hadden een rare vorm. Later bleek dat ze zijn ogen hadden verwijderd omdat hij donor was en er implantaten voor hebben teruggezet. Ik vond dat heel naar.

**Geplaatst**: 09-02-17 17:28

Geplaatst: 09-02-17 17:28

Ik denk dat dit voor mij een beetje van de situatie af zou hangen. Als mij wordt aangeraden nav ongeluk of iets dergelijks mijn naasten niet meer te zien dan zou ik dat ook niet doen maar proberen die persoon te onthouden zoals het mij bij staat. Anders zou ik het wel heel graag willen, denk persoonlijk dat ik het nodig zou hebben voor de verwerking. Ik heb mijn oma toen ook nog gezien vlak nadat ze was overleden, vond ik heel fijn...

**Geplaatst**: 09-02-17 17:29

Geplaatst: 09-02-17 17:29

Ik denk dat ik meteen weet over welk topic dit gaat..

Heb het nu 2x mee gemaakt. De eerste keer van een buurman waar ik goed contact mee had.
Ik ben toen niet wezen kijken. Dit kon wel maar toen voor gekozen het niet te doen. Ik durfde niet.

De tweede keer ging ik naar de condoleance van een vriendin welke vermoord is. Ik had iets voor haar gemaakt wat ik bij de kist wilde leggen. Ik liep het kamertje in en keek haar vol aan. Ik wist toen niet dat het een open kist was. Zij zag er compleet anders uit. Niet opgeblazen maar juist heel ingevallen. Zij had een bollere neus, maar in haar kist was haar neus zo spits als een muis. Als ik wist dat de kist open was was ik er niet naar binnen gegaan. Mijn laatste herinnering aan haar is in de kist, en dat blijft me altijd bij.. Ik had dat graag anders gehad.

**Geplaatst**: 09-02-17 17:31

Geplaatst: 09-02-17 17:31

leestmee schreef:
Lente schreef:
Tot nu toe ben ik wel altijd gaan kijken.
Afgelopen jaar overleed een cliënt. Hij lag bij ons opgebaard en ik heb hem elke dag gezien, vanaf de dag van overlijden. Ik weet nu dat ik een geliefde de eerste 4 dagen nog wel wil zien. Daarna liever niet meer. Op het moment dat het lichaam minder mooi werd hebben wij in overleg met familie de kist gesloten. Dat was na ongeveer 4 a 5 dagen.

hangt ervan af. als iemand bij leven veel medicatie gebruikt kan het zijn dat het lichaam al eerder achteruit gaat.

Klopt

**Geplaatst**: 09-02-17 17:31

Geplaatst: 09-02-17 17:31

Het helpt ergens wel om het ECHT te beseffen en het door te laten dringen. Vooral als iemand onverwachts is overleden. Toen een vriend van mij zelfmoord had gepleegd had ik het totaal niet aan zien komen, als ik hem dan niet gezien had, had het nog langer geduurd denk ik voordat ik het zou geloven en beseffen. De verwerking zou dan ook langer duren. Ik ben in elk geval blij dat ik wel ben gegaan om afscheid te nemen, het was absoluut geen nare ervaring in de zin van "dit is een dood lichaam en ik wil er liever niet naar kijken".

Bij mijn oma was het schokkender, omdat ze wat lang hadden gewacht en ze er niet zo goed uit zag. Het is in iedere situatie en voor iedereen verschillend denk ik.

**Geplaatst**: 09-02-17 17:32

Re: Afscheid nemen van een geliefde

Geplaatst: 09-02-17 17:32

Ik heb er geen probleem mee om te beseffen dat iemand dood is. Daar heb ik hun dode lichaam niet voor nodig.
Maar ik kan me voorstellen dat je het lichaam wil zien als je niet zomaar gelooft dat diegene dood is.

**Geplaatst**: 09-02-17 17:33

Geplaatst: 09-02-17 17:33

Ik vind dit moeilijk om te doen. Bij men tante heb ik het niet gedaan Men grootouders wel, bij men grootvaders was ik nog maar 6 jaar. Weet ik niet veel van. Maar zou een kind dat niet aandoen

**Geplaatst**: 09-02-17 17:33

Geplaatst: 09-02-17 17:33

Dat ligt er ook aan hoe het lichaam behandeld wordt na overlijden. Een oudtante van mij werd pas twee weken na overlijden begraven. Het lichaam was toen gebalsemd ofzo. Schijnt er erg mooi nog uit te zien toen. Zelf niet gezien.

**Geplaatst**: 09-02-17 17:39

Geplaatst: 09-02-17 17:39

Ik ga altijd kijken, voor mij voelt het anders alsof ik niet echt afscheid heb genomen. Ik wil die persoon dan tot het laatste gezien hebben... Maar voor iedereen anders natuurlijk

Bij mijn opa hebben ze ons wel weggehouden toen ik 4 was, omdat hij er niet mooi bijlag. Vanad daarna was het altijd aan ons en werd er altijd over gesproken van tevoren wat wij graag wilde en daar ben ik heel blij mee, ik kan het dan beter een plaats geven.

Laatst bijgewerkt door MusicIsLife op 09-02-17 17:41, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 09-02-17 17:40

Geplaatst: 09-02-17 17:40

Mijn grootvader is in november overleden, maar ik wou hem niet meer zien. Voor mij was het mijn grootvader niet meer, en ik herinnerde hem liever met de mooie herinneringen die ik aan hem heb en hoe hij toen was, dan dat ik me herinner hoe hij in die kist lag. Daarbij vind ik het best een eng idee, en alleen daarom wou ik het niet doen. Hij had voor zijn overlijden 2 weken in coma gelegen en toen ben ik vaak op bezoek geweest, maar ook dat vond ik al een naar zicht. Hij zag er niet uit als zichzelf...

Mijn moeder daarentegen is iedere dag na zijn overlijden naar het funerarium geweest om hem te zien. Ik begrijp wel dat als het je bloedeigen vader of moeder is, je hem/haar nog zoveel mogelijk wil zien voor het te laat is.

**Geplaatst**: 09-02-17 17:44

Geplaatst: 09-02-17 17:44

Mijn vader heb ik opgebaard zien liggen. En het was verschrikkelijk. Sowieso was dat toen nog niet thuis maar in het moratorium. En het was mijn vader niet. Er lag een stijf neergelegde man in pak.
Terwijl ik hem nog nooit van mijn leven in pak had gezien. Ik was overigens ook pas 9, ik denk dat dat ook mee speelt.

Daarna zijn heel kort daarna nog de opa's overleden, die heb ik niet gezien, dat wilde ik niet.
Later toen ik 40 was overleed mijn oma. Haar ben ik wel gaan kijken.
En zij lag er mooi bij. Maar de leeftijd klopte ook. Hoe zeg ik dat, iemand van 90 dan mag het gewoon, het hoort erbij dat iemand overlijd.

Vreemde/ mensen verder van me af heb ik dan weer geen moeite die dood te zien.
Daar heb ik niets mee. Maar bij een jong persoon heb ik wel soms moeite met het verdriet van de nabestaanden.

Nomineer dit bericht ×