Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-02-17 22:54

Gewoon even mijn verhaal kwijt

Geplaatst door de TopicStarter : 07-02-17 22:54

Dit is een goedgekeurd schaduw account

Waar moet ik beginnen..

Ik heb eigenlijk altijd relaties gehad die niet goed zijn.
Toen ik 14 was, had ik een “relatie” met een jongen die het leuk vond me pijn te doen, als in slaan, knijpen, bijten, vreemdgaan.
Ik was dus ergens al beschadigd.
Er is toen een periode jn mijn leven aangebroken, toen ik een jaar of 15 was, waarin alles verkeerd ging. Ik werd een aantal keer in elkaar geslagen, aangerand, misbruikt, verkracht en ga zo maar verder. Dit ging van kwaad tot erger.
Plotseling uit het niks dook er iemand op, ik was inmiddels 16 jaar, hij ging mij beschermen en helpen. (Ik heb deze jongen nooit iets over mijn verleden verteld, dus als ik er over nadenk hoe kon hij dit weten. Hier kom ik later op terug).
Zo wanhopig als ik op dat moment was, ben ik erop in gegaan.
Het werd minder, en hij was er altijd. Waar ik was, was hij.
Op een gegeven moment verdween hij ineens 2 maanden uit mijn leven, geen contact helemaal niks. Ik wist niet wat te doen en werd helemaal gek.
De bedreigingen, mishandelingen en al die dingen begonnen weer. En 2 maanden later dook hij weer op. Ik was gebroken, een wrak. Ik accepteerde hem, ik was bang, doodsbang.
Hij deed dingen die niet deugden, erge dingen. Ik heb dingen gezien, die nooit meer van mijn netvlies zullen verdwijnen, maar waar ik ook niet zo openlijk over kan praten.
Toen ik 17 jaar werd, leek alles anders te worden, hij was lief, de bedreigingen stopten, en hij verdween niet zomaar ineens uit mijn leven. Wel hield hij me constant in de gaten. Als hij niet bij me was kreeg ik berichten, wat doe je in de stad bij winkel X, waarom koop je dit, ik weet dat het zoveel kost, waar heb je dat voor nodig?
Hoe kon hij weten waar ik was, en wat ik deed? Maar ja, ik was 17, en blij met hem. Ik zocht er niks achter en praatte er met niemand over. Langzaam ging hij me isoleren, er waren steeds meer mensen waar ik niet meer mee om mocht gaan, want zij waren zogenaamd niet goed voor mij, en moest ik niet in mijn leven willen.

Ik werd 18 jaar, volwassen! Een paar dagen voor mijn verjaardag, werd mijn paard ingeslapen. Hij was de enige (op mijn ouders na) die ik nog had, maar was er niet voor me. Ik kon hem niet bereiken, hij liet me weer vallen!
Een week na mijn 18e verjaardag kwam hij weer. Hij wilde samenwonen, ik moest een caravan kopen voor op een camping, met een lening. Mijn ouders, hadden mijn legitimatie bewijs verstopt (bleek later) dus ik kon niks. Hij ontplofte, draaide door, en sloeg me. En dat was het begin van zijn agressiviteit naar mij toe.
Als we in de stad liepen, en ik keek door een winkelruit, werd ik thuis geslagen, want volgens hem keek ik niet naar de etalage, maar naar een andere man. Als we op visite waren, mocht ik niks zeggen en met niemand (vrouw of man) praten, deed ik dit wel, werd ik geslagen.
Hij wilde op vakantie naar het buitenland, maar ik kreeg geen toestemming van mijn ouders, weer draaide hij door, ik was blauw over heel mijn lichaam.
Zomer en winter liep ik met truien om mijn blauwe plekken te verbergen.

Op een gegeven moment (weet niet alles hiervan, zelfs niet hoe oud ik ondertussen was) nam hij me mee naar Antwerpen, waar ik voor hem moest gaan werken. Dit was de zwaarste tijd van mijn leven. Ik ben daar drugs gaan gebruiken, heb veel niet meegekregen.
Mijn redding is geweest, toen hij werd aangehouden met wapens in de auto. Hij werd meteen opgeladen, dit was in mijn woonomgeving en ik ben huilend, gillend naar een vriendin gerend.
Achteraf bleek dat alle bedreigingen en andere dingen die gebeurd zijn, allemaal in opdracht van hem gebeurd zijn.

Hij heeft me 4 jaar lang gestalkt, en ook écht. Dit is nu nog af en toe, maar al veel minder.

Mijn relatie nu, heeft veel last van mijn verleden. Ik vertrouw niemand, heb na hem nog een relatie met iemand gehad die nog een vrouw en kind bleek te hebben.

Mijn vertrouwen is kapot, ik zoek overal wat achter, ben zeer achterdochtig en zodra iemand zijn hand omhoog doe denk ik geslagen te worden.

Wat wil ik hiermee bereiken? Geen idee. De eerste keer in mijn leven mijn verhaal kwijt.
Ik heb therapieën, intern en extern gehad, maar sla dicht zodra ik moet praten.

**Geplaatst**: 07-02-17 23:08

Re: Gewoon even mijn verhaal kwijt

Geplaatst: 07-02-17 23:08

Wat een verhaal.
Lijkt mij handig om een therapeut te gaan zoeken.
Dit is onmogelijk om alleen te verwerken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-02-17 23:09

Re: Gewoon even mijn verhaal kwijt

Geplaatst door de TopicStarter : 07-02-17 23:09

Logisch, maar die heb ik al veel gehad

**Geplaatst**: 07-02-17 23:11

Geplaatst: 07-02-17 23:11

Ik vind het echt heel erg om dit te lezen... hoe iemand zo geïsoleerd kan leven. Wat voor rol hadden je ouders hier in?

**Geplaatst**: 07-02-17 23:13

Re: Gewoon even mijn verhaal kwijt

Geplaatst: 07-02-17 23:13

Heftig TS... Wat een leven heb jij gehad.
Mag ik vragen hoe het nu met je gaat? Hoe is je leven ingedeeld? Los van je interactie met anderen?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-02-17 23:13

Geplaatst door de TopicStarter : 07-02-17 23:13

Mijn ouders hebben altijd klaargestaan.
Mijn moeder heeft toen ze het door kreeg op een zeer moeilijk punt gestaan, want als zij hem zou weigeren in huis, wist ze dat ze mij zou kwijt raken.. en ze was als de dood dat ze mij in zijn armen zou jagen.
Heb het nog steeds vaak met mijn moeder erover, en ze verwijt zichzelf heel erg veel, maar ook zij kan hier Nijs in doen.
Mijn vader heeft toen dit alles erop zat, 1 jaar in een kliniek (psychisch) gezeten, omdat hij zelfmoord wilde plegen omdat die niet ermee kon leven dit niet gezien re hebben
Heb mer hun beide een zeer goede band

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-02-17 23:14

Geplaatst door de TopicStarter : 07-02-17 23:14

Hoi lente,
Het gaat beter met me. Ik ben nog niet aan het werk, wil wel graag. Maar is heel moeilijk voor me. Ik heb mijn opleidingen nier af kunnen maken, en heb er goud voor over een opleiding te kunnen volgen. Ik ga binnenkort in gesprek met uwv om te kijken of ij dit kan verwezenlijken

Verder doe ik niet heel veel. Maak heel veel schoon (thuis) en hier kan ik echt van genieten.
Vrienden heb ik maar 2, en die wonen ver weg. Dus zit vooral veel thuis

**Geplaatst**: 07-02-17 23:26

Geplaatst: 07-02-17 23:26

Jeetje Ts, wat een leven. :(:)

Heb je hulp?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-02-17 23:27

Geplaatst door de TopicStarter : 07-02-17 23:27

Niet meer,
Wel gehad hoor. Maar kan mijn verhaal niet kwijt, zo praat ik prima, zolang het maar niet face to face hoeft

Heb zeker ook mooie tijden meegemaakt! En ben best een gelukkig mens

**Geplaatst**: 07-02-17 23:31

Geplaatst: 07-02-17 23:31

Wat enorm goed dat je erover praat.
Dat is iets om heel, heel trots op te zijn!

Je verleden geeft je een heel ander beeld van de realiteit nu, en wat zal het zwaar zijn, voor jou en ook je partner.

Enorm knap dat je erover praat. Ik hoop dat het bijdraagt in hoe goed je je voelt- want dit is een super stap. Daar heb ik grote bewondering voor!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-02-17 23:33

Re: Gewoon even mijn verhaal kwijt

Geplaatst door de TopicStarter : 07-02-17 23:33

Wat een super lief berichtje khirshanta!!!
Echt een fijn berichtje

.

Ben stiekem ook wel een beetje trots op mezelf

.

Inderdaad, ook voor mijn partner heel zwaar. Zowel het omgaan mer mij & mijn problemen, maar ook dat hij hem het liefst iets zou aandoen.

**Geplaatst**: 07-02-17 23:37

Geplaatst: 07-02-17 23:37

Sa1234 schreef:
Niet meer,
Wel gehad hoor. Maar kan mijn verhaal niet kwijt, zo praat ik prima, zolang het maar niet face to face hoeft
Heb zeker ook mooie tijden meegemaakt! En ben best een gelukkig mens

Ik herken het, heb niet zo'n fijne jeugd gehad, waar ik ook niet over kon praten. Maar schrijven wel. En dat is goed ts, schrijf het goed van je af.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-02-17 23:42

Re: Gewoon even mijn verhaal kwijt

Geplaatst door de TopicStarter : 07-02-17 23:42

Dank je wel

. Komt goed!

**Geplaatst**: 07-02-17 23:43

Geplaatst: 07-02-17 23:43

Ik zou zo veel willen zeggen maar woorden schieten gewoonweg te kort.
Ik wil je gewoon een virtuele knuffel geven :(:)

Ik vind je een énorm dappere vrouw, dat je dit doorstaan hebt, het gevecht met de demonen uit je verleden aan wil gaan en nog steeds een goede band met je ouders hebt!
Ik vind het enorm knap dat je ondanks zo'n zware last die je mee zeult terug probeert te komen in de maatschappij.

Het 'probleem' met de hulpverlening ken ik wel een beetje. Ik ben ook al bijna 20 jaar kind aan huis in de GGZ en ook nog steeds zoekende naar de juiste hulp. Wil hiermee niet zeggen dat ik er niets aan gehad heb, handvatten heb ik altijd mee kunnen nemen.

Ik weet niet of dit een heel dom advies is om dat ik er geen ervaring mee heb maar zou EMDR niets zijn. Wat ik er van weet komt daar niet veel praten aan te pas maar verwerk je op een andere manier je trauma's.

Nu heb ik toch best veel gezegd

Nogmaals een dikke knuffel!

**Geplaatst**: 07-02-17 23:44

Geplaatst: 07-02-17 23:44

Jeetje meid, wat een verhaal, ik ben er stil van.

Ook maakt mij dit verdrietig, dat jij dit in je leven mee hebt moeten maken, afschuwelijk!

Ik vind het heel knap dat je dit deelt, daar mag je super trots op zijn

Er over praten is een hele grote stap, al is het zo via bokt, en zal niet makkelijk zijn om alles te verwerken en een plaatsje te geven.

Je komt over als een sterke meid, you go girl

Een dikke virtuele knuffel :(:)

**Geplaatst**: 07-02-17 23:46

Re: Gewoon even mijn verhaal kwijt

Geplaatst: 07-02-17 23:46

Hoi ik had al gereageerd in het andere topic. Ik heb ook een heleboel therapeuten gehad. Heb nu na jaren eindelijk de goeie en met behulp van emdr kan ik bij mijn trauma's en er eindelijk over praten. Geef de moed niet op maar onderschat het ook niet. Dat heb ik heel lang gedaan totdat ik volledig ben ingestort en nu al 9 jaar thuis zit. En nu eindelijk kan ik weer wat. Sterkte en als je wil praten mag dat altijd

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-02-17 23:47

Geplaatst door de TopicStarter : 07-02-17 23:47

Bowena, ook jij heel erg bedankt!

Ik ben niet altijd even dapper hoor, heb genoeg slechte momenten. Maar inderdaad ik wil wel heel graag terug de maatschappij in.

Emdr heb ik ook gehad...
wat me ergens nog wel geholpem heeft was creatieve therapie, door middel van tekenen enz je verhaal doen. Maar dit mocht max 1 jaar dus moest ik mee stoppen helaas

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-02-17 23:48

Geplaatst door de TopicStarter : 07-02-17 23:48

Devil_ina schreef:
Jeetje meid, wat een verhaal, ik ben er stil van.

Ook maakt mij dit verdrietig, dat jij dit in je leven mee hebt moeten maken, afschuwelijk!

Ik vind het heel knap dat je dit deelt, daar mag je super trots op zijn
Er over praten is een hele grote stap, al is het zo via bokt, en zal niet makkelijk zijn om alles te verwerken en een plaatsje te geven.

Je komt over als een sterke meid, you go girl

Een dikke virtuele knuffel

Ook jij bedankt

. Het begin van het verwerken is er! Bedankt voor de opbeurende woorden!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-02-17 23:49

Geplaatst door de TopicStarter : 07-02-17 23:49

callum schreef:
Hoi ik had al gereageerd in het andere topic. Ik heb ook een heleboel therapeuten gehad. Heb nu na jaren eindelijk de goeie en met behulp van emdr kan ik bij mijn trauma's en er eindelijk over praten. Geef de moed niet op maar onderschat het ook niet. Dat heb ik heel lang gedaan totdat ik volledig ben ingestort en nu al 9 jaar thuis zit. En nu eindelijk kan ik weer wat. Sterkte en als je wil praten mag dat altijd

Jeetje klinkt ook erg heftig

. Ik weet dat ik emdr gehad heb, heb ook in een opname gezeten waar ik vanalles kreeg. Weet alleen van de therapieeen die ik kreeg niet veel meer. Creatieve therapie heeft me goed geholpem, maar helaas mocht ik daarmee niet doorgaan.
Ik zit ook al 6 jaar thuis, maar ben nu op een moment gekomen dat ik meer wil in mijn leven

**Geplaatst**: 07-02-17 23:49

Geplaatst: 07-02-17 23:49

Het ligt idd erg aan de therapeut of emdr aanslaat. Lastig hoor

**Geplaatst**: 07-02-17 23:49

Geplaatst: 07-02-17 23:49

Ik heb geen idee waar je woont ts maar mocht dat in het noorden zijn dan ben je welkom voor een kopje thee of een poetsbeurt bij de paarden. Je hebt het zwaar te verduren gehad en dat is iets wat je nooit meer "kwijt" zult raken.
Aan jou de keuze hoe het nu je leven vormt, of niet!

**Geplaatst**: 07-02-17 23:50

Geplaatst: 07-02-17 23:50

Ik heb 2 jaar terug nog op de gesloten gezeten weet ik bijna niks meer van. Doodeng maar inmiddels aardig op de been en begin in maart met een opleiding.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-02-17 23:52

Geplaatst door de TopicStarter : 07-02-17 23:52

Wildgirl schreef:
Ik heb geen idee waar je woont ts maar mocht dat in het noorden zijn dan ben je welkom voor een kopje thee of een poetsbeurt bij de paarden. Je hebt het zwaar te verduren gehad en dat is iets wat je nooit meer "kwijt" zult raken.
Aan jou de keuze hoe het nu je leven vormt, of niet!

Wat een súper lief aanbod!!!
Heb even gekeken, maar dat is 195 km van hier Haha. Ik woon in zuid Holland, maar vind het heel lief!
Precies dat laatste, het liefste, zou ik meiden die in hetzelfde schuitje zitten of dreigen te komen helpen.. maar of zoiets bestaat?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-02-17 23:52

Geplaatst door de TopicStarter : 07-02-17 23:52

callum schreef:
Ik heb 2 jaar terug nog op de gesloten gezeten weet ik bijna niks meer van. Doodeng maar inmiddels aardig op de been en begin in maart met een opleiding.

Dat vergeten herken ik..
wat naar zeg

.. hoop dat het inmiddels beter met je gaat!

**Geplaatst**: 07-02-17 23:59

Re: Gewoon even mijn verhaal kwijt

Geplaatst: 07-02-17 23:59

Emdr nog een keer herhalen met een therapeut die je beter past kan absoluut geen kwaad!

Zelf ben ik een erg grote fan van lotgenotencontact. Jaja. Praatgroepen. En het klinkt vreselijk want je verhaal vertellen bij allemaal nieuwe mensen...

Maar toch kan het echt wat doen als je hoort dat je niet alleen bent

Nomineer dit bericht ×