Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-02-17 20:37

Wegens aanrijding met een persoon.........

Geplaatst door de TopicStarter : 03-02-17 20:37

Bokkers die voor werk of school veel met de trein reizen zullen deze zin zonder problemen kunnen afmaken.
Het betekend vertraging, een ongeplande busreis, veel gemopper en met een beetje geluk een kopje gratis thee of koffie.

Vanmorgen was het weer raak, alleen hoorde ik het nieuws dit keer niet op het station maar maakte ik het live mee.
We waren goed en wel vertrokken vanaf mijn thuishaven toen er werkelijk een vreselijk geluid door de trein joeg.
Het was alsof we tegen een metalen stellage opreden, waardoor we een zee van vallende metalen pijpen op en tegen onze trein aan kregen.
Alles bonkte, schudden en schuurden langs ons heen, een geluid dat werkelijk door merg en been ging.
En het leek eeuwen te duren voor onze dubbeldekker eindelijk stil stond.
En toen was het écht stil.........muis stil........dood stil...........
Iedereen in de drukke ochtendsprinter keek elkaar geschrokken aan.......buiten was het nog donker.
En eindelijk kwam daar het bericht "We hadden mogelijk iets geraakt".....verder nieuws zou komen zo gauw men meer wist.
En dan wacht je......en praat je spontaan met elkaar wat "het" geweest zou kúnnen zijn.
Tenslotte komt daar het nieuws, wat je half en half via een portofoon mee kan luisteren omdat de conducteur opeens coupé voor coupé af komt met het nieuws dat ze "hem "gevonden hebben.
Maar of "hij "dood of levend is weet je niet.
Minuten later hangt er een traumaheli boven je trein, en terwijl het langzaam licht wordt zie je steeds méér beweging buiten de trein.
Politie, brandweer, ambulance personeel, drie busjes van de spoorweg incidenten dienst.
Onder de trein wordt gezocht met zaklampen, foto's worden gemaakt........maar hard rent men niet meer........de heli verdwijnt aan de horizon.
De conducteur komt ramen open zetten omdat de ventilatie weg valt bij een stil staande trein.
En het zal nog wel even duren.
Wat méér dan netjes was, was dat er ambulance personeel door de trein kwam om te zien of iemand wat nodig had.
Zo kon ik wel een paracetamolletje gebruiken en daar werd meteen op gereageerd.
Twee en een half uur later wordt je dan uiteindelijk coupé na coupé via een loopplank naar een opgetrommelde trein op het spoor naast je begeleid.
Het gaat soepel......als een goed geoliede machine.......de passagiers als makke lammetjes.....té geschrokken over wat er gebeurd is deze morgen.
Bij het wegrijden kijk je nog wat verdwaast naar de "ramptrein "die hier en daar bloedsporen laat zien....
En zo kom je dan aan op de plaats van bestemming.......en opeens sta je weer in een klagende wereld van zuchtende en geirriteerde mensen die nijdig op de klok staren met een gsm aan hun oor.
En volg je de meute langs de klaarstaande bussen naar andere bestemmingen, die voor enkele uren niet per trein zijn te bereiken.

Vanavond in de trein kwam ik bij toeval een oud collega van me tegen en natúúlijk moest ik mijn hart luchten.
Voor háár was het afgelopen donderdag de tweede keer dat het haar overkwam, maar als je één keer dát geluid gehoord hebt, vertelde ze, weet je een volgend keer direct wat er loos is.
En ik geloof het direct......zoiets vergeet je niet.
Daarom ben ik eigenlijk ook eens heel benieuwd naar jullie ervaringen hier mee.
Hoe was dat voor jou?
Dacht je alleen aan de vertraging en gemiste afspraken of dacht je ook aan de persoon die je min of meer gewoon getuigen had gemaakt van zijn of haar dood?
Zélf vond ik het in ieder geval "prettig "om even van me af te schrijven, maar hoe heb jij het verwerkt?
Bovendien bedenk ik me áltijd dat zo iemand héél ver heen is als hij of zij zo een keuze maakt.
Ik vind het niet egoïstisch.......dat zo iemand de gevolgen van zo een daad totaal niet meer ziet ( ook al is het vooral vreselijk voor de machinist.)
Ik denk dat je zo iets alleen maar doet als het leven al veel te lang veel te donker is geweest.
Maar wil je meepraten hierover.......brand los.

**Geplaatst**: 03-02-17 22:45

Geplaatst: 03-02-17 22:45

HuisKamer -> Leven zonder paarden.

**Geplaatst**: 03-02-17 22:48

Re: Wegens aanrijding met een persoon.........

Geplaatst: 03-02-17 22:48

Pff, ik heb het zelf nog niet meegemaakt gelukkig, maar ik wil je wel heel veel sterkte wensen. :(:)

Het is niet niks.

**Geplaatst**: 03-02-17 22:51

Re: Wegens aanrijding met een persoon.........

Geplaatst: 03-02-17 22:51

Tjee TS, zo jij het omschrijft voel ik dat het niet alleen voor de machinist traumatisch moet zijn geweest.
Voor de machinist(e) is het het heftigst, maar lees de golf van schok die door de trein trekt op zo'n moment.

Heftig TS, zeer treffend omschreven. Goed dat je je hart op deze manier kan luchten, mocht je hier 'last' van ondervinden zou je eventueel met slachtofferhulp contact op kunnen nemen.

**Geplaatst**: 03-02-17 22:52

Geplaatst: 03-02-17 22:52

Sterkte TS! :(:)

Ik vind het heel vervelend als mijn trein vertraging heeft door zulke dingen, kan ik ook echt van balen. Gelukkig nog nooit in een trein gezeten die wat aangereden heeft. Ken wel iemand die voor de trein gesprongen is en ik snap dat je niks anders meer ziet als oplossing... Maar knap vervelend voor de omgeving is het wel.

**Geplaatst**: 03-02-17 22:54

Geplaatst: 03-02-17 22:54

Inderdaad dat geluid vergeet je nooit meer.

Eerlijk, ik ben ook woest. Woest omdat er nu getraumatiseerde mensen zijn, mensen die te laat komen, alles ontregeld. Maar ook erg verdrietig dat dit schijnbaar nog het enige doel was.

**Geplaatst**: 03-02-17 22:54

Geplaatst: 03-02-17 22:54

Ondanks dat het zeer heftig is, heb je het mooi beschreven! Als van je af schrijven helpt in verwerkingsproces, moet je dat blijven doen.

Ik maak het niet mee zoals jij, wel vanaf de 'andere' kant... Ik kom ter plaatse om te helpen, maar ja, wat is helpen. Vaak is het te laat voor deze mensen. Elke keer blijft heftig, voel ik het in mijn buik; 'wat ga ik aantreffen'. Ik heb houvast om te denken, dat deze mensen hun rust hebben gevonden!

Verder praat ik het altijd even van mij af, met collega s en als ik thuis kom. Erbij stilstaan, plekje geven en dan weer door....

Laatst bijgewerkt door Amber_ op 03-02-17 22:55, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 03-02-17 22:54

Geplaatst: 03-02-17 22:54

Ik heb het één keer mee gemaakt en één 'mislukte' poging.

Bij de eerste keer duurde het uren voordat we verder konden. Overal liep politie op het spoor met plastic zakken, aan het verzamelen.. dat is wel echt heel naar om mee te maken.
Dacht ik aan de vertraging? Ja. Ik was ver van huis, mijn mobiel was leeg en ik kon degene welke mij dus op aan het wachten was heel moeilijk bereiken, omdat ik het tel nr niet uit m'n hoofd wist. Uiteindelijk via een laptop van een mede passagier via social media contact kunnen leggen. Verder werd er vooral in de trein veel over gepraat.

Egoïstisch? Ja, maar ik neem het slachtoffer niets kwalijk. Deze mensen zien geen andere uitweg meer. 100-en andere in een situatie brengen vind ik echter wel egoïstisch ja.

De tweede keer die ik heb mee gemaakt ging de trein op de noodrem, maar de persoon is toen niet daadwerkelijk gesprongen. Werd meegenomen door de politie. Dat zet wel heel erg aan het denken ook..

Maar ik heb het niet zo heftig ervaren zoals jij dat wel hebt :(:)

**Geplaatst**: 03-02-17 22:55

Geplaatst: 03-02-17 22:55

He bah wat naar... Sterkte!

Heb zoiets nooit meegemaakt maar wel een file door een ongeluk..
Te laat komen op je werk, afspraak enz. is vervelend. Maar iedere keer ben ik blij dat ik zelf niet in dat wrak zit... Vreselijk...
Met zoiets ook, wat moet diegene zich ellendig hebben gevoelt om zoiets te doen... Kan alleen maar medelijden voelen op zo'n moment...

**Geplaatst**: 03-02-17 22:57

Geplaatst: 03-02-17 22:57

Een heftige gebeurtenis ts.. Ik heb het gelukkig nooit meegemaakt en ik hoop het ook nooit mee te maken.
Ik wil je heel veel sterkte wensen :(:)

Heb je trouwens hulp aangeboden gekregen om dit te verwerken? Of zijn jullie "gewoon" weer verser gegaan met de dagelijkse dingen?

**Geplaatst**: 03-02-17 23:01

Geplaatst: 03-02-17 23:01

Jeetje, sterkte TS! Kan mij voorstellen dat het heftig is geweest.

Mijn ouderlijk huis staat langs de spoorlijn. Een vrij gewilde voor mensen die er een einde aan willen maken. Meestal is het een stuk verderop maar 1 keer gehad dat er iemand vlak voor huis gesprongen was. Vergeet dat nooit meer. We zagen de trein met deuren open stil staan dus zijn gaan kijken wat er was. Stuk verderop lag een zak op het spoor. Waar ongetwijfeld iemand onder gelegen heeft. Was echt net gebeurd, was nog geen enkele hulpdienst.

Ben maar snel weer in huis gaan zitten. Trein heeft er uiteindelijk 4 uur gestaan. Vond dat al heftig en zat er nog niet eens in. Bah, altijd naar dat mensen zo ver heen zijn dat ze alleen dat nog maar als uitweg zien.

**Geplaatst**: 03-02-17 23:01

Geplaatst: 03-02-17 23:01

Sterkte TS!

Ik heb het niet persoonlijk meegemaakt, maar ik maak het weer van net een andere kant mee als Amber_: ik werk bij de NS op een regelcentrum en krijg regelmatig de mededeling dat er bepaalde trajecten uit liggen door dit soort gevallen. (Waarna er bij ons een heel circus begint om zo veel mogelijk andere treinen rijdende te houden)

Voor de machinist (maar ook voor de conducteur) is het verschrikkelijk. Ik weet dat veel machinisten niet meer kijken als ze iemand zien staan: zonnescherm omlaag, toeteren en noodrem. Maar ja, een trein staat pas na 800 meter helemaal stil; das eigenlijk altijd te laat. Gelukkig is er professionele opvang voor deze mensen (die dezelfde dag sowieso geen trein meer rijden), want ik kan me geen voorstelling maken van hoe erg dit moet zijn.

**Geplaatst**: 03-02-17 23:03

Geplaatst: 03-02-17 23:03

Wat heftig zeg, poeh.
Ik heb het gelukkig ook nog nooit meegemaakt, hopelijk mag dat zo blijven.

Mijn man werkt in de ICT voor het spoor en zijn klanten zijn o.a. Oud machinisten die dit allemaal minimaal 1x hebben meegemaakt. Hij verteld vaak hoe er een "schroefje los" zit bij die mensen(bij gebrek aan een betere uitdrukking, sorry), door het trauma dat ze hebben meegemaakt. Echt heel heftig.

**Geplaatst**: 03-02-17 23:04

Geplaatst: 03-02-17 23:04

Ik heb het een keer meegemaakt, alweer 20 jaar geleden. Ik herken je beschrijving van het geluid. Het was avond, dus gelukkig verder niks gezien, behalve de hulpdiensten die er waren en op en neer liepen.
Ik kreeg last van claustrofobie, was een dubbeldekker, geen raam kon open. We werden slecht op de hoogte gehouden, dus ik had geen idee wanneer we eruit mochten. Uiteindelijk mocht iedereen er via de voorkant uit, ik was de eerste.... Kortom, ik was vooral met mijzelf bezig geweest.

Neemt niet weg dat ik het heel triest vind voor degene die zo wanhopig is, voor de nabestaanden en voor de machinisten die dit meemaken.

Gillian, dat herken ik ook. Mopperend en zuchtend in de file, totdat je het leed ziet wat de file heeft veroorzaakt. En dan besef ik ook wat pas echt erg is.

**Geplaatst**: 03-02-17 23:04

Geplaatst: 03-02-17 23:04

Mijn man en zus maken het 'professioneel' mee, mijn man sprak vroeger de machinist na het gebeuren, nu niet meer. Mijn zus is conducteur en heeft het gelukkig nog niet meegemaakt. Het is vreselijk voor de machinist, maar de conducteur moet de trein uit mét eerste hulp koffertje..
Ik zat zelf ooit in een trein die een wild zwijn aanreed, dat geluid en gebonk en een gekke geur is me al lang bij gebleven. Ik wens je sterkte bij het verwerken TO!

**Geplaatst**: 03-02-17 23:10

Geplaatst: 03-02-17 23:10

Zelf helaas twee keer meegemaakt. De eerste keer had iemand op het station gesprongen. Dat was ook m'n eindbestemming en we mochten er toen uit. Zag allemaal huilende mensen en mensen in shock want die hadden het allemaal gezien.. vreselijk. En een keer onderweg en na twee uur reed de trein weer. In die twee uur probeer je er dan niet aan te denken, dus dan ga je het over koetjes en kalfjes hebben. Ondertussen zie je inderdaad politie, ambulance etc langskomen..

Sterkte TS :(:)

**Geplaatst**: 03-02-17 23:11

Re: Wegens aanrijding met een persoon.........

Geplaatst: 03-02-17 23:11

Ik woon aan het spoor en heb het zien gebeuren vanaf mijn balkon.. ik vergeet het geluid, het beeld en vooral de geur nooit meer.

**Geplaatst**: 03-02-17 23:12

Geplaatst: 03-02-17 23:12

Ik kom meestal ook ter plaatse als het al "te laat" is. Soms staat die persoon er nog, springt ie alsnog of af en toe kunnen we iemand tegenhouden...

Het ergste is idd dat het een rotte manier is om uit het leven te stappen: je veroorzaakt veel trauma's bij willekeurige derden. Met de persoon zelf heb ik eigenlijk geen medelijden, die heeft meestal wat ie wou (soms lukt het niet direct en da's dan niet "leuk": zwaar fysiek lijden door immense verwondingen).

En ja, het opruimen is met vuilniszakken en schoppen. En hopen dat je zoveel mogelijk stukjes kunt vinden...

Heel veel sterkte,ts! Die persoon heeft wat hij wou maar jullie zitten met het trauma.

**Geplaatst**: 03-02-17 23:20

Geplaatst: 03-02-17 23:20

maximuss schreef:
Ik kom meestal ook ter plaatse als het al "te laat" is. Soms staat die persoon er nog, springt ie alsnog of af en toe kunnen we iemand tegenhouden...

Het ergste is idd dat het een rotte manier is om uit het leven te stappen: je veroorzaakt veel trauma's bij willekeurige derden. Met de persoon zelf heb ik eigenlijk geen medelijden, die heeft meestal wat ie wou (soms lukt het niet direct en da's dan niet "leuk": zwaar fysiek lijden door immense verwondingen).

En ja, het opruimen is met vuilniszakken en schoppen. En hopen dat je zoveel mogelijk stukjes kunt vinden...

Heel veel sterkte,ts! Die persoon heeft wat hij wou maar jullie zitten met het trauma.

Die persoon heeft wat hij/zij wilde? Ik denk dat deze mensen ook een heel ander leven voor zich had gesteld . Vind het hoe je het zegt behoorlijk cru overkomen.
Ik heb wél medelijden met deze mensen, hoe diep je in de oliebol zit als je geen andere uitweg meer ziet.

**Geplaatst**: 03-02-17 23:21

Geplaatst: 03-02-17 23:21

Heb een keer mee gemaakt dat trein iets aanreed. Halfuur stil gestaan en daarna verder gereden met mededeling dat ze niets konden vinden en er vanuit gingen dat het iets van een ree was geweest. Hele nare gedachte om zo verder te rijden, aangezien het dus misschien ook wel een mens was geweest. Bleek later gelukkig niet zo te zijn. Maar heftig vond ik het wel.

**Geplaatst**: 03-02-17 23:24

Geplaatst: 03-02-17 23:24

Sterkte TS.. :(:)

Ik heb het ook eens meegemaakt en het heeft op mij een diepe indruk achtergelaten. Nu is het bijna een jaar geleden en kan ik weer redelijk ontspannen in de trein. Alleen bij die specifieke spoorwegovergang en spontaan remmen schiet ik compleet in een soort paniekmodus. Ook bij tyfonerende treinen of zelfs alleen het geluid van een remmende trein krijg ik het nog moeilijk. En ook wanneer er op een station omgeroepen wordt dat er een aanrijding met een persoon geweest is. Zo vandaag dus ook. Tussen Boxtel en Eindhoven geloof ik.

Ik heb er de hele treinreis mee in mijn hoofd gezeten en dan blijft er van alles door mijn hoofd spoken. Dan denk ik aan de nabestaanden die iemand moeten missen en zelf misschien nog niet eens weten dat hun geliefde zoon/moeder/vader/dochter of wie dan ook ervoor gekozen heeft om uit het leven te stappen. En dan denk ik aan de treinreizigers, stiekem hopende dat ze alleen maar zuchten dat er alweer vertraging is, dat ze niet nog weken nachtmerries hebben over treinen en dat ze niet altijd gespannen zullen zijn wanneer er een trein remt of tyfoneerd.

Ik had altijd gedacht dat het mij niet zoveel zou doen. Ik heb dagen meegelopen in slachthuizen, met bloed en brokken vlees geen problemen. Toch heeft het er voor mij voor gezorgd dat ik intercity's mijdt als het kan en ik niet meer rustig ontspannen in een trein kan reizen. Het is vooral het psychische wat bij mij gezorgd heeft voor zo'n nasleep. De familie die alleen achterblijft, hoe de persoon zich gevoeld moest hebben voordat hij daadwerkelijk overging tot zelfdoding.

In dit topic kun je een aantal verhalen lezen van andere Bokkers die te maken hebben gehad met zelfdoding op het spoor: [LZP] De trein naar niemandsland..

**Geplaatst**: 03-02-17 23:25

Geplaatst: 03-02-17 23:25

Wat heftig TS, goed dat je het even van je afschrijft.
Helaas herkenbaar voor mij. Zat een paar maanden geleden ook in de trein toen dit gebeurde en het geluid was precies zoals je omschreef. Ik was op weg naar huis en verder geen afspraken voor die dag, dus vertraging maakte voor mij niet uit. Vond het vooral heel erg dat die persoon dit nog als enige uitweg zag. Was trein die uiteindelijk door naar Schiphol ging, dus er zaten wel verschillende mensen in de coupé die hun vlucht gingen missen..
Gelukkig niks gezien, ondanks dat ik in de voorste coupé zat. Uiteindelijk 1,5 uur stil gestaan en toen in dezelfde trein weer verder. Vond de sfeer in de trein gedurende die 1,5 uur bijzonder, een soort saamhorigheid, iedereen praat ineens met elkaar.
Ik heb de weken daarna echt met meer spanning in de trein gezeten, elke keer als we iets harder remden dan normaal, schrok ik heel erg. Inmiddels is dit gelukkig redelijk over.

**Geplaatst**: 03-02-17 23:26

Geplaatst: 03-02-17 23:26

Citaat:
Die persoon heeft wat hij/zij wilde? Ik denk dat deze mensen ook een heel ander leven voor zich had gesteld . Vind het hoe je het zegt behoorlijk cru overkomen.
Ik heb wél medelijden met deze mensen, hoe diep je in de oliebol zit als je geen andere uitweg meer ziet.

Maar ergens snap ik dat wel. Zeker als je er wekelijks mee te maken krijgt. Dat herken ik, het word een soort 'routine' klusje'.... ook dat is een soort bescherming voor jezelf om het te verwerken / plek te geven en ermee om te gaan. Ik weet van mezelf dat ik anders bij nummer 5 al problemen had gehad. Iedereen verwerkt het op zijn eigen manier.

Die mensen zien geen uitweg meer, al hadden ze dat zo graag gewild.... op dat moment willen ze dit, hun rust.

**Geplaatst**: 03-02-17 23:27

Geplaatst: 03-02-17 23:27

Ik heb het ook een keer meegemaakt, ik reis over een erg 'beruchte' lijn helaas. Schrik nog steeds elke keer weer als de trein opeens tuutert, bang dat er weer iemand op 't spoor staat. Bij ons was niet bekend of de persoon nog leefde, dat is ook gewoon een misselijkmakende gedachte. $:\$

**Geplaatst**: 03-02-17 23:27

Geplaatst: 03-02-17 23:27

25 januari 1990, een vreselijke storm raasde over Nederland. Zeventien mensen zijn hierbij omgekomen, waarbij 1 meisje dat van het perron afwaaide toen de sneltrein passeerde. Ik was een meisje van 14 jaar en zag dit samen met mijn vriendin gebeuren. Zoiets vergeet je nooit meer, ik zal je de details besparen

Nomineer dit bericht ×