Geplaatst Helaas is het te lang en een wirwar in mijn hoofd om het kort te houden, maar ik zal mijn uiterste best doen
Op 8 maart 2015 kreeg ik een relatie met mijn ex, terwijl ik stage liep in Londen en hij is speciaal voor mij gekomen (eerste keer vliegen en hoogtevrees, dus heel bijzonder). In de zomer vorig jaar kwam ik weer terug in Nederland en was onze relatie geweldig. Ik kon het supergoed vinden met zijn vrienden, waarvan 1 jongen nu een van mijn allerbeste vrienden is. Eigenlijk was alles perfect, tot afgelopen zomer. Voor de zomer voelde ik al dat mijn gevoelens voor hem verdwenen. Maar dit is mijn eerste echte relatie geweest (naast een ex van 1,5 maand dan), en had het idee dat de roze zonnebrilfase zoals mijn ex het noemt over was maar dat ik wel zielsveel van hem hield. Ik merkte aan mezelf dat ik er wel aan moest wennen, en merkte aan hem ook dat hij wat nonchalanter werd en mij niet meer de liefde en aandacht gaf die ik eerder wel kreeg. Beide zijn we hartstikke druk met onze studie op het hbo, dus zagen elkaar alleen op zaterdag en zondag en waren onze weekenden vrij standaard. We gingen steeds minder echt wat met z'n tweeen doen en keken minder naar elkaar om. Af en toe deed ik natuurlijk wel ontzettend mijn best, maar helaas niet genoeg zie ik nu in.
Toen we al een poosje in die sleur zaten, kreeg ik steeds meer irritaties. Mijn negatieve kant is dat ik mij ga irriteren en niet duidelijk mijzelf kan uiten. Vervolgens wacht ik op een reactie en negeer ik hem net zo lang tot ik een reactie krijg. Hij is heel anders en veel rustiger als ik en wist ook niet hoe hij ermee om moest gaan dus keek dan maar wat om zich heen. Ik moet zeggen dat ik daar de laatste tijd wel enorm in gegroeid ben en mijzelf beter kan uiten, maar ben nog niet waar ik zijn moet.
Afgelopen zomer was het zover, de laatste irritatie uitte zich in een kleine ruzie. Eigenlijk hebben we nooit grote ruzies gehad, maar dit was voor hem de druppel. Hij kwam huilend bij mij (en hij toont normaal nooit emoties, dus het was ernstig). Hij wou het toen met mij uitmaken omdat we in die sleur zaten en allebei ongelukkig werden. Ik heb hem na heel veel smeken toch zover kunnen krijgen om na te denken, en na een paar dagen kwam hij bij me dat hij mij absoluut niet wou verliezen en toch verder met mij wou. We hebben goed gepraat, en ik heb ook aangegeven dat we beter zullen moeten communiceren en dat we soms gewoon eens wat leuks met z'n tweeen moeten doen in plaats van de hele vriendengroep erbij. Nou dat hebben we gedaan en zijn naar de apenheul geweest, en ik voelde mij weer zo gelukkig en merkte ook dat hij opfleurde.
Helaas is het de laatste tijd toch weer minder geworden, en afgelopen kerstavond weer door een irritatie ruzie gekregen. Alleen ik zeg sinds de laatste tijd wel duidelijk hoe ik iets ervaarde, alleen kan hij er dus nog niet alles van begrijpen. Toen hebben we weer goed gepraat en bracht ik weer "communicatie" naar voren. Nu ben ik zo stom in mijn kop geweest dat ik hem op eerste kerstdag een appje stuurde dat ik er nog wel mee in mijn maag zat, en dat ik wou weten of hij er ook voor wil vechten net als ik. Dat had ik nooit moeten doen, want ik hoorde terug dat hij er niet volledig voor kan gaan en ongelukkig is. Toen ik bij hem thuis kwam heeft hij het uitgemaakt. Helaas ben ik gaan huilen smeken en noem maar op, en is hij boos weggelopen. Toch hebben we een paar dagen later goed gepraat en afgelopen week nog een keer. Zo kwam het er dus op neer dat hij niks meer voor me voelt en al een tijdje ongelukkig is. Maar hij zou wel graag vrienden willen blijven en ik kan nog steeds met onze vriendengroep omgaan. We hebben afgesproken een maand geen contact te houden, en tegen die tijd weer eens wat te gaan drinken. Ik heb namelijk tijdens onze gesprekken ook toegegeven dat mijn gevoelens anders zijn als toen, maar ik er wel keihard voor wil knokken. Ook ben ik dieper gaan nadenken en zijn we door de slechte communicatie in die sleur terecht gekomen en daardoor ongelukkig geworden naar mijn idee. Ik heb hem goed laten weten dat voor mij dit keer echt het kwartje is gevallen, en ik heb hem gevraagd over mijn standpunten na te denken. Hij zei dat hij dit zal doen, alleen dat het volgens hem niks aan de situatie veranderd. Hij weet namelijk ook niet eens meer waarom hij mij in eerste instantie leuk vond, wat ik enorm erg vind maar hij zal erover nadenken komende tijd.
Nu is het zo dat hij de laatste tijd lastig in te schatten is. Het gaat niet goed op school en zijn vaders bedrijf stort bijna in. Hij blowt de laatste tijd ook steeds meer en liegt daarover tegen zijn vrienden en laat zijn beste vriend zelfs stikken. Ook zijn beste vrienden weten niet wat hij nou wel en niet voelt en wil, maar tegen mij heeft hij dus duidelijk gezegd dat nu en in de toekomst het niet meer goed komt.
Nu ik terug kijk waren er nog wel dingen waarbij ik echt merkte dat hij heel veel van me houd. Paar weken geleden nog toen we telefoneerde, zei hij nog "ik hou van je" tegen me. Deze letterlijke zin zeggen wij niet vaak, en heeft veel waarde. Ik weet dat als hij het zegt hij het wel echt meent. Daarnaast toen ik naar een feestje ging uitte hij zich ontzettend bezorgt naar 2 vrienden, maar ontkende dat tegenover mij. Bezorgt omdat je toch om elkaar geeft oke, maar deze bezorgdheid was wel heel erg zoals ik van mijn vrienden begreep. En aangezien hij zoals hij zegt al maanden ongelukkig is en helemaal niks meer voor mij voelt, is dit voor mij heel tegenstrijdig. Ik merkte sommige momenten echt nog wel dat hij van me hield en altijd als er iets was ookal was het maar klein, deed hij altijd zijn best om het goed te maken. Laatst toen hij bij mij was was ik overstuur en wou ik het bijna uitmaken, toen weerhield hij mij er nog vol van en wou ik het diep van binnen ook helemaal niet.
Na dit alles zal ik toch moeten accepteren dat het uit is, en doorgaan met mijn leven. Als ik aan hem denk voel ik ook niks meer maar ik weet dat het kan komen als we eraan werken (zoals toen de apenheul). Ik hoop dat ik over een maand wat van hem hoor en dat hij wat wil drinken. Ondanks dat ook mijn gevoelens minder werden zit ik er toch mee en hou ik hartstikke veel van hem ondanks alles en weet ik dat het echt kan werken, de irritaties waren helemaal niet groot maar zo ging het in zijn hoofd wel. Zonder aandacht naar elkaar houd geen enkele relatie stand, toch?
Alleen nu heb ik de afgelopen week een raar onderbuik gevoel. Mijn gevoel zegt dat als ik mijn leven oppak en het bij hem beter gaat met school en het bedrijf, hij mij zal missen en ik hem en dat we beide weer gevoelens voor elkaar krijgen. Mijn gevoel zegt dat het dus allemaal goed kan komen.
Alleen hij is dus heel duidelijk geweest maar de laatste weken van onze relatie en hoe hij soms reageert zegt iets anders. Kan ik wel op mijn gevoel vertrouwen? Tuurlijk ga ik verder met mijn leven, en wil me ook zeker niet vasthouden aan dit gevoel. Maar ik wil er wel achterkomen of ik hier iets mee kan of niet. Misschien herkennen meer meiden zich hierin, maar vaak klopt een onderbuik gevoel wel.
ik denk niet dat dit een toekomst heeft. Laat het los, laat het gaan en zoek iemand die uit vrije wil bij je wil blijven ipv door gesmeekt te worden 
Ik was niet verliefd op hem, maar zag ons wel kinderen krijgen en al die dingen.