Bokt.nl

juval schreef:

mijn ouders zijn gescheiden na een huwelijk van 23 jaar. ik was toen 20.. heel lastige periode geweest wat jaren heeft geduurd voor de knoop eindelijk werd doorgehakt. dat voelde toen voor mijn moeder, mijn zus en mij als een opluchting. Op dat moment zijn zus en ik ook allebei vrij snel op onszelf gaan wonen. Met vader geen contact meer gehad.. van beide kanten leek dat wel oke... tot we bericht kregen dat hij dood was... dat was toen wel een hele schok. Achteraf heb ik toch nog veel vragen gehad, en spijt dat ik geen contact meer heb gehouden (ook al wilde hij dat niet)... Ik heb het nu wel een plekje kunnen geven, maar het blijft toch ergens wel een los eindje.
voor wat betreft mijn moeder is de scheiding goed geweest. Ze heeft daarna nog een fijne tijd alleen gehad, helaas is zij 2 jaar geleden ook overleden.

pinto_1 schreef:

Ik denk dat je topic niet goed staat, dus heb even getemd.

Maar denk dat je je eigen gevoel moet volgen. Trek je niet teveel aan van wat anderen vinden, dan kun je rustig kerst bij je broer vieren.
Kun je niet proberen om eventuele vragen van je moeder af te kaarten?

JoycexLynn12 schreef:

Ik herken je gevoel ontzettend! Het missen van je ouders, je familie, gewoon je houvast..

Mijn ouders zijn bijna een jaar geleden gescheiden.
Ik ben nu 22 en heb alles heel bewust meegemaakt.
Ik heb er nog steeds ontzettend veel moeite mee.

Inmiddels woon ik nu 3 maanden samen en heb ik wel meer rust gevonden.
Ik hoef ook niet te horen wat mijn vader en broertje hebben of als er weer eens iemand anders ruzie heeft.

Nu de kerst en oud&nieuw eraan komen merk ik dat ik nog meer moeite heb.
Het gaat nooit meer worden zoals toen en jemig, dat steekt nog onwijs.

kippetje schreef:

Wat je zou kunnen doen is afspreken met je broer op een moment zonder je moeder.

Je kunt op kerstavond gezellig langs, of bijvoorbeeld brunchen op de een of andere kerstochtend als je moeder er tijdens het avondeten komt. Geef maar aan bij je broer dat je het contact met hem heel graag wil behouden, maar dat het contact met je moeder nog te lastig is.

Eerst maar eens zien of je hem uit het "kamp" idee kan krijgen.

Benoem gerust dat zijn contact voor jou heel belangrijk is.

Succes met deze lastige situatie.

Grit schreef:

Mijn ouders zijn als 60-plussers gescheiden. Ik herken het gemis van de vertrouwde ouderlijke huiselijkheid, maar ik heb het geluk dat het contact onderling tussen alle gezinsleden goed is gebleven, ook tussen mijn ouders.

Zoals jij het schrijft klinkt je moeder verbitterd, een vervelend iets om mee te moeten leven en gaat vaak ten koste van redelijkheid.

Al ben je lang getuige geweest van de relatie tussen je ouders, dan nog is er genoeg wat je als kind niet weet. Dat kan ook een hoop oud zeer zijn. Maar dat neemt niet weg dat jij daar als kind niet de dupe van mag worden en er zeker niet op aangekeken mag worden dat jij de mening van je moeder en familie niet deelt.

Probeer je eigen weg te vinden in het contact, trek je grenzen in wat je wel of niet wil horen over de ander en probeer jezelf los te koppelen van hoe ze je over je vader denken. Hem verdedigen zal toch niet helpen.
Ze moeten maar genoegen nemen met jou als persoon, zonder ouderlijke vetes. Je moeder al helemaal, ze kan bij alles en iedereen klagen en mopperen, maar niet bij jou als het jouw eigen vader betreft.

Grit schreef:

Als het jou zoveel stress geeft snap ik dat je afstand neemt van je moeder. Maar kun je dan ook niet aan je vader vragen dergelijke zaken niet met jou te delen. Want dat rakelt duidelijk ook al jouw stress weer op.
Je vader is een volwassen man en zal hopelijk voor hem genoeg mensen hebben bij wie hij zijn ei kwijt kan als het over jouw moeder gaat, dat hoeft niet bij jou.

Mijn ouders kan ik prima tegelijk uitnodigen en ze gaan goed met elkaar om, maar natuurlijk speelt er bij hun ook verdriet en oud zeer, ze kiezen niet voor niets voor een scheiding. En ze hoeven dit ook niet voor mij te verbergen, maar ze weten ook beide dat ik niet wil dat ze mij inhoudelijk van alles vertellen. Dat doen ze maar bij anderen, maar niet bij hun kinderen. Iets wat ze beide ook gelukkig zelf zo aanvoelen en respecteren.

Fee_ schreef:

Mijn ouders zijn dan gelukkig nog bij elkaar, maar mijn schoonouders liggen sinds twee maanden in scheiding.
De een had een ander ontmoet, de ander wilde het nog proberen maar uiteindelijk zijn er heel vervelende dingen gebeurd, waardoor er nu niets anders op zit dan te scheiden.

Ondanks dat het niet mijn eigen ouders zijn, vind ik het ook echt verschrikkelijk. De relatie met mijn vriend lijdt er ook flink onder helaas. Mijn vriend is de bemiddelaar tussen zijn ouders, dus word constant lastig gevallen door zijn ouders. Het is echt een vreselijke situatie.

Wij hopen dat het snel een beetje tot rust komt. Maar ben bang dat het heel lang gaat duren en heel lastig zal gaan worden.

Kerst en zo zal inderdaad hier ook niet al te gezellig worden.

Mijn vriend en ik zijn net gaan samenwonen in ons koophuis, die tijd hadden we helaas wat anders gezien. Het is niet niks om een aantal dagen met je schoonvader in huis te zitten; uiteindelijk hebben we die ook weer weg gestuurt.

JoycexLynn12 schreef:

Citaat:

Precies dit! Ik woon nog in het ouderlijke huis samen met mijn vader. Zij wilde zelf weg daar, help hem het te onderhouden wanneer hij er niet is. Huis staat uiteraard te koop maar dat zal wel even duren. Mijn moeder is echt heel erg veranderd, het vertrouwen is compleet weg. Maar ik mis hen zo als duo... Mijn ouders... :-( Het zal inderdaad nooit meer zo zijn zoals het was. Dat doet vreselijk pijn en heb ik zo veel moeite mee.

Ik heb alles meegemaakt en moest uren lang de een over de ander aanhoren of met hen beide aan tafel zitten om dingen te bespreken. Vooral mijn moeder deed dit heel erg, toen ze ergens anders woonde ben ik vaak bij haar geweest om haar te steunen maar ik was gewoon geen prater. Ik kon er niet over praten, zij dacht daardoor dat het mij niet boeide. Ik heb heel wat verwijten gehad en heel veel steken onder water, zo erg dat het onze hele relatie kapot gemaakt heeft. Ik mis de moeder die ik savonds nog even ging knuffelen toen zij hier nog gewoon woonde, of dat we gezellig even gingen winkelen samen of boodschappen doen. Onze band is nooit 100 procent geweest maar we hadden het heus wel leuk samen. Dat is helemaal weg, herken haar niet meer.. Zie alleen maar haat en boosheid.

Ik ben al vrij snel vertrokken uit mijn ouderlijk huis, ik heb dan ook 6 maanden bij mijn vriens gewoond (en zijn ouders).
Ons huis werd op dat moment gebouwd.
Ik vind het knap dat je daar nog woont, voor mij was alles een herinnering en dat kon ik toen ook echt niet verdragen.

Bizar hoe je vader of moeder kan veranderen he? In mijn geval is het mijn vader.. een totaal andere man geworden, komt mede door zijn nieuwe vriendin denk ik.

Mijn band is altijd sterker geweest met mijn vader dan met mijn moeder.
Dat is nu echt 360 graden omgedraaid, ik heb geen contact meer met mijn vader.

Nog iedere dag word je geconfronteerd met de veranderingen en de heftige gebeurtenissen.
Scheiden is voor geen één kind leuk, ongeacht je leeftijd maar ik ben wel van mening dat wanneer je alles echt heel bewust meemaakt dat alles dubbel zo hard aankomt.
Erover praten vind ik heel moeilijk, ik kan er net zoals jij heel moeilijk over praten.
Ik loop wel al enige tijd bij een psych en ik merk dat dat heel erg helpt!
Zij laat me op een andere manier naar de situatie kijken.

Mer1980 schreef:

Mijn ouders zijn nog steeds gelukkig bij elkaar, echter mijn schoonouders niet meer. Zij hebben jarenlang een enorme vechtscheiding gehad. Hierbij is mijn man achter zijn moeder blijven staan en mijn schoonzus bleef neutraal, maar die woonde ook echt zo ver weg dat dit wat 'makkelijker' ging. Ik en mijn man kwamen samen toen de vechtscheiding net 1 week ervoor was afgerond. Zijn moeder en ik konden het goed met elkaar vinden en heeft mij er veel over verteld. De verhalen die ik hoorde, daar lustten de honden geen brood van.

Echter toen mijn man en ik ons eerste kind kregen zag ik dat het hem veel verdriet deed dat hij geen contact meer had met zijn vader. Zijn moeder hield dit ook tegen en zij hebben ook samen een bedrijf. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en ben met baby naar het huis (schip toen) van mijn schoonvader gereden. Ik heb aangebeld en heb mijzelf voorgesteld en daarna aan zijn kleindochter. Ik ben er neutraal heen gegaan en heb gewoon kennisgemaakt. Huilend heeft hij kennisgemaakt. Hij was er zo kapot van dat de scheiding hem en zijn zoon uit elkaar heeft gedreven.

Ik heb de keer erop een afspraak gemaakt met ons drietjes op neutraal terrein en daar hebben vader en zoon voor het eerst in een paar jaar weer gesproken. Mijn schoonmoeder heeft dit vernomen en is daarop een vete tegen mij begonnen. Ik ben de boe-vrouw ik neem haar haar zoon af en ik ben beschuldigd van alles wat los en vast zit. Zelfs mijn ouders heeft ze gebeld om mij zwart te maken. Uiteindelijk eb ik het scheidingsdossier gezien en ook de kant van mijn schoonvader aangehoord. Mijn schoonmoeder heeft zo vreselijk veel gelogen en bedrogen dat dit de band tussen vader en zoon heeft kapot gemaakt.

Ondertussen heb ik ook het contact met mijn schoonmoeder definitief verbroken. En dat terwijl ik helemaal geen kant wilde kiezen ik wilde alleen dat mijn man zijn vader weer zou zien en dat zij in vrede met elkaar konden leven. Dat heeft mij 2 1/2 jaar ellende gekost. Mijn schoonmoeder heeft er echt alles aan gedaan om mij kapot te maken. Mijn kinderen mogen alleen nog bij haar onder toezicht. Die vrouw is gestoord.

Ik laat de details erbuiten, maar ik raad je aan te wachten met het contact tot de scheiding achter de rug is en alle emoties zijn gezakt. Als iedereen zijn / haar draai weer heeft gevonden kun je nog eens afspreken met je moeder. Zodra het huis verkocht is en jij en je vriend op jullie zelf kunnen wonen en op neutraal terrein zitten kun je proberen de band weer wat op te krikken.

Mijn schoonvader zien we niet vaak, op de verjaardagen is hij erbij en wij komen ook bij hem. Het is misschien 5 x per jaar, maar de band is ok en hij probeert een leuke opa te zijn. Vader en zoon zijn weer herenigd en hij werkt nog steeds samen met zijn moeder en kan nu zijn rug recht houden tegen haar.